Tibetan
ན་ལ་གཞན་དུ་ནི་ཅིག་ཤོས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་གྱི་ན་སྟེ་འདི་ལྟར། གང་ཕྱིར་མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་གིས། །དེ་དག་རིག་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །མངོན་སུམ་གྱིས་རིག་རང་ཉིད་ཀྱི། །རིག་བྱ་གཞན་ལ་དེ་ཡོད་མིན། །དེ་ལ་སྣང་བ་འདི་ནི་གཞན་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་མངོན་སུམ་ནི་མི་འཇུག་གོ །རྗེས་སུ་དཔག་པས་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་གཟུང་བ་མེད་པར་ནི། །རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བར་ག་ལ་འགྱུར། །སྤུ་ལྡང་སོགས་འབྲས་མཐོང་ཕྱིར་ན། །རང་ཉིད་མཐོང་ལ་ རྗེས་དཔག་མེད། །འབྲས་བུ་དུ་བ་མཐོང་བ་ལས། །མེ་དེ་ཉིད་ཅེས་རབ་སྒྲུབ་མིན། །གང་ཕྱིར་སྤྱི་ཡི་ཡུལ་ཅན་གྱི། །རྗེས་དཔག་ཁྱད་པར་རིག་པ་མིན། །དེར་དུ་ཐ་དད་ཕྱིར་ཞེ་ན། །སྤུ་ལྡང་བའང་གཅིག་ཉིད་ཅི། །གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི། །ཤེས་པ་ལས་གཞན་རིག་པ་མེད། །གལ་ཏེ་གང་ལ་ངས་མིག་གིས་བལྟས་པ་དེ་ཉིད་ལ། འདིས་ཀྱང་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ལས་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་རབ་རིབ་ཀྱིས་དམིགས་པའི་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་དོན་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པས་མཚུངས་སོ། །གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་རབ་རིབ་ཅན་དམིགས་པ་འགའ་ཞིག་གིས་རིག་པ་དེ་ལྟར་གཞན་དུ་ཡང་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཚད་མ་མེད་དོ། །རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་ཉམས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིག་པ་ཡིན་ཡང་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དབང་པོ་ཉམས་པ་ཉིད་གང་ལས་ཤེས། མི་བདེན་པའི་དོན་རིག་པ་ལས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཉམས་པ་ཡིན་ན་མི་བདེན་པར་འགྱུར་ཞིང༌། མི་བདེན་པ་ཡིན་ཡང་ཉམས་པ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞན་གྱིས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན། གཞན་གྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བས་དབེན་པ་དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་མངོན་སུམ་ནི་དེའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དགག་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེས་དམིགས་པར་བྱ་བ་གཞན་གྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བའོ་ངོ་བོར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། གལ་ཏེ་དེའི་ངོ་བོ་དམིགས་ཀྱི་གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་ནི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན། ཅི་སྟེ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།
Chinese
如果说，对于“他”，则是“另一个”的话，那就是“的”字，就像这样：因为现量和比量，那些（事物）不是被认识的。现量认识的是自己的，所认识的在他人那里是不存在的。对于此，说“这个显现对于他人也是”是不适用的，因为现量不适用。如果说通过比量来认识，那么，没有把握关联的情况下，比量怎么会产生呢？因为看到毛发竖立等结果，在看到自己的时候，没有比量。从看到结果，即烟，并不能确切地证明那就是火。因为以共相为对象的比量，不是认识个别事物的。如果说，在那里是不同的，那么，毛发竖立也是一个吗？对于执着于显现为一个，没有知识以外的认识。如果说，对于我用眼睛看到的东西，他也认为是，从这个说法上来说是一样的，那么，这也类似于被眼翳所见的发丝等，因为两个有眼翳的人执着于显现为同一个事物。此外，就像一些被眼翳所见的事物被认识一样，在其他地方也是如此。如果说，瓶子等是所有人的认识对象，那么，这没有 प्रमाण（pramāṇa，量）。有眼翳的人对瓶子等的认识也不是正确的。如果说，因为感官受损，即使认识也是没有问题的，那么，感官受损是从哪里知道的呢？如果说从认识不真实的事物而来，那么，这就变成了互相依赖的过失，因为如果受损，就会变得不真实，即使不真实，也会成立为受损。因此，他人一点也没有观察到。如果说，连“没有观察到”也无法成立，那么，远离他人所观察的事物，以观察的自性之现量本身，就能阻止他人所观察的事物。如果说，他人的现量不是它的对象，所以不能阻止，那么，它所观察的事物怎么会变成他人所观察的事物的自性呢？如果说，它的自性是观察，但不是他人所观察的自性，那么，除了它的自性之外，他人所观察的是什么呢？如果说是它的自性本身，那么……
English
If it is said that "for 'other,' it is 'another,'" then it is the word "of," like this: Because of direct perception and inference, those (things) are not known. Direct perception knows its own, what is known does not exist in others. For this, saying "this appearance is also for others" is not applicable, because direct perception is not applicable. If it is said that it is known through inference, then, without grasping the connection, how can inference arise? Because seeing the result of hair standing up, etc., when seeing oneself, there is no inference. From seeing the result, i.e., smoke, it cannot be definitively proven that it is fire. Because inference that takes the general as its object is not the knowledge of particular things. If it is said that it is different there, then, is the hair standing up also one? For clinging to appearing as one, there is no knowledge other than consciousness. If it is said that for what I have seen with my eyes, he also thinks it is, from this statement it is the same, then this is also similar to the hair seen by someone with cataracts, because two people with cataracts cling to appearing as the same thing. Furthermore, just as some things seen by someone with cataracts are known, it is also the same in other places. If it is said that pots, etc., are the objects of knowledge for everyone, then there is no प्रमाण (pramāṇa, valid cognition) for this. The knowledge of pots, etc., by someone with cataracts is also not correct. If it is said that because the senses are impaired, even if there is knowledge, there is no problem, then how is it known that the senses are impaired? If it comes from knowing untrue things, then this becomes a fault of mutual dependence, because if it is impaired, it becomes untrue, and even if it is untrue, it is established as impaired. Therefore, the other has not observed anything at all. If it is said that even "not observed" cannot be established, then, the direct perception of the nature of observation, which is devoid of what is observed by others, prevents what is observed by others. If it is said that the direct perception of others is not its object, so it cannot prevent it, then how can what it observes become the nature of what is observed by others? If it is said that its nature is observation, but it is not the nature of what is observed by others, then what is observed by others other than its nature? If it is said that it is its nature itself, then...
Tibetan
དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཅི་ལྟར་མ་དམིགས། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་གཞན་གྱིས་དམིགས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་གཞན་གྱིས་དམིགས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་འདི་གཞན་གྱིས་ དམིགས་པ་ཡིན། གང་ཞིག་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དོན་ནི་གང་གིས་ཀྱང་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རང་རང་གས་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཕན་ཚུན་ལྡོག་པ། འདི་དག་ཁོ་ན་རང་དང་གཞན་དག་གིས་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་དུ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དེ། དམིགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་པས་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ལྟར་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་ཡང་རང་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དོ། །གང་ཞིག་ནུས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་བསམ་པ་ཕྱིར་རོལ་གྱི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་མྱོང་བ་ཉིད་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནུས་པའི་མཚན་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། རང་རིག་ཙམ་གྱིས་མངོན་སུམ་ལ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ག་ལ་ཡོད། །ལྐོག་མིན་རྣམ་ཤེས་མངོན་སུམ་ལ། །གང་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་འགྱུར་མིན། །ཤེས་གཉིས་གྱུར་འབྲས་དངོས་པོར་ཡང༌། །ཇི་ལྟར་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །རང་ཙམ་རིག་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱི། །མྱོང་བ་གཉིས་སུ་རིག་མ་ཡིན། །གང་ཚེ་རྒྱུ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས། །དེ་ཚེ་འབྲས་རིག་མེད་པའི་ཕྱིར། །འབྲས་བུ་རིག་པ་མེད་པར་ནི། །དེ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཅི་ལྟར་འཛིན། །འབྲས་བུའི་དུས་སུའང་དེ་མེད་པས། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཅི་ལྟར་འཛིན། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ནི་རྗེས་དཔག་གིས། །ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་འདོད་ན་ནི། །དེ་ཚེ་རྗེས་དཔག་གིས་མ་ཤེས། །ད་ལྟར་ཤེས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །སྔར་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཤེས་ཤིང༌། །ད་ལྟར་རྗེས་དཔག་ལས་ཡིན་ན། ཤེས་དེ་ད་ལྟར་ཡོད་མིན་ན། །ཇི་ལྟར་རྗེས་དཔག་ལས་རིག་འགྱུར། །སྔ་མ་ཉིད་དུ་རྗེས་དཔག་ན། །མངོན་སུམ་གྱིས་རིག་མེད་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིས། །རིག་འགྱུར་སྔ་ཉིད་བླ་ལྷག་མེད། །སྔ་མ་ཉིད་ནི་ཡོད་མིན་ཏེ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་གནོད་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་སྔ་དང་ཕྱིར་མར་ནི། །ཇི་ལྟར་བུ་ཡང་མྱོང་བ་མེད། །དྲན་བ་ཙམ་ཞིག་དེར་ཡོད་དེ། །རང་རིག་ཕྱིར་ན་དེ་ཚད་མེད། །རང་ཙམ་རབ་ཏུ་རིག་པ་ཡང༌། །དེ་རང་རིག་ལས་མངོན་སུམ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་གཞན་གྱི་འབྲས་བུར་ནི། །
Chinese
怎么会不以它的自性为目标呢？如果是其他事物的自性，那它怎么会被其他事物所目标呢？作为目标的事物怎么会被其他事物所目标呢？作为目标的事物是被其他事物所目标的，但因为它不是那个事物本身，这怎么会被其他事物所目标呢？如果某事物被认为是目标本身，即使如此，事实上也没有任何事物会被目标。各自被目标的事物是相互对立的。因为只有这些事物是被自身和他者所目标，所以根本不存在共同目标这样的事物。因为没有与目标不同的事物，所以仅仅是自证，如同能执的形象，所取的形象也仅仅是自证。凡是认为以外境存在，是因为它具有作用的性质，这是不存在的。如果说，因为体验本身是相互作为因果的事物，所以作用的性质在胜义中是成立的，这也是不真实的。仅仅通过自证就能现量证得，哪里会有比量呢？对于不是隐蔽的、现量的识，怎么会通过比量来了解呢？两个识变成果的事物，又怎么能被执持呢？因为仅仅是自证，所以不会将体验认知为二元。当因是识的时候，那时果的识是不存在的。如果没有果的认知，又怎么会执持它作为因呢？在果的时候它也不存在，又怎么会执持它作为果呢？如果认为因是通过比量来完全了解的，那么那时并没有通过比量来了解。现在又怎么会了解呢？如果先前是通过现量来了解的，现在是从比量而来的，如果这个识现在不存在，又怎么会从比量来了解呢？如果在先前就进行比量，因为没有通过现量来了解，所以通过比量来了解它，先前并没有任何增上。先前本身并不存在，因为被现量所损害。因此，无论在先前还是在后来，孩子也没有体验。那里只有记忆，因为是自证，所以它不是量。仅仅完全了解自身，那也是从自证而来的现量。因此，对于他者的果，
English
How could it not be aimed at its own nature? If it is the nature of another thing, how could it be aimed at by that other thing? How could the thing to be aimed at be aimed at by another thing? The thing to be aimed at is aimed at by another thing, but because it is not that thing itself, how is this aimed at by another thing? If something is regarded as the thing to be aimed at itself, even so, in fact, nothing is aimed at by anything. The things to be aimed at by each are mutually opposed. Because only these things are aimed at by oneself and others, there is no such thing as a common aim. Because there is no thing different from the aim, it is only self-awareness, like the appearance of the grasper, the appearance of the grasped is also only self-awareness. Whatever is thought to exist as the characteristic of power, there is no such thing as an external object. If it is said that because experience itself is a thing of cause and effect to each other, therefore the characteristic of power is established as truly existing, that is also not true. By mere self-awareness, it is directly perceived, where is inference? For the consciousness that is not hidden and is directly perceived, how can it be understood by inference? How can two consciousnesses become the object of the result? Because it is only self-awareness, it does not recognize the experience as dualistic. When the cause is consciousness, then the consciousness of the result does not exist. If there is no recognition of the result, how can it be grasped as the cause? Since it does not exist even at the time of the result, how can it be grasped as the result? If it is thought that the cause is completely understood by inference, then it was not understood by inference at that time. How will it be understood now? If it was previously understood by direct perception, and now it is from inference, if that consciousness does not exist now, how will it be understood from inference? If inference is made in the first place, because it is not understood by direct perception, there is no increase in understanding it by inference. The first itself does not exist, because it is harmed by direct perception. Therefore, whether in the past or in the future, the child has no experience. There is only memory there, because it is self-awareness, it is not a valid cognition. Merely fully understanding oneself is also direct perception from self-awareness. Therefore, for the result of another,