Tibetan
ན་ཞེ་ན། །བདག་ཡོད་ན་ཡང་གང་རུང་གི །ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་མ་ཡིན། །མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་དཔག་དག །ཁོ་ན་དེར་ཡང་ཚད་མ་ཡིན། །སྔ་མ་ཕྱིར་མའི་ངོ་བོར་ནི། །བདག་གམ་ཡང་ན་གཞན་གྱིས་ཀྱང༌། །བདག་གཞན་རྟོགས་པ་ཡིད་མིན་པ། །དེ་ལས་རྟག་པ་ཡོད་མི་སྲིད། །དེས་ན་ཤེས་པ་དོན་གྱི་ནི། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་མ་ཡིན། །ཤེས་པ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ནི། །བདག་དང་དེ་ཡི་རིག་བྱ་རིག །སྔ་ཕྱི་བདག་ཉིད་གྱུ་འབྲས་ལ། །མངོན་སུམ་འཇུག་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས། །འབྲས་བུའི་སྔོན་དུ་རྒྱུ་རིག་པས། །དེ་ལས་ཤེས་པ་འདི་སྐྱེས་ཞེས། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཤེས་འགྱུར་ན། །རྗེས་དཔག་དེ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས། །རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཡི། །དངོས་ལ་འཇུག་པ་ཡོད་མིན་ཞེས། །སྔར་ཉིད་རབ་ཏུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །སྔོན་རོལ་མངོན་སུམ་ཚད་མེད་ན། །རྗེས་དཔག་ཚད་མར་འགྱུར་མ་ཡིན། །དེ་ ལ་སྔོན་རོལ་རྗེས་དཔག་ཉིད། །ཡོད་དོ་ཞེ་ན་ཐུག་ཐུག་མེད་འགྱུར། །འབྲས་སོགས་གཞལ་བྱ་རེ་ཞིག་ཞོག །གང་ལ་དེ་ཡོད་དེ་རྟོགས་མེད། །གཞི་མེད་སྐྱེད་འགྲུབ་མེད་པ་བཞིན། །ཆོས་གྲུབ་ཆོས་ཅན་མེད་མི་འཐད། །ཤེས་པ་དམིགས་དང་བཅས་གྱུར་ན། །དངོས་པོ་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །གང་ཚེ་དངོས་པོ་གྲུབ་མེད་པ། །དེ་ཚེ་གང་ཞིག་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན། །དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་མ་གྲུབ་ཅེ་ན། བརྗོད་པ། འགྲོ་འདིར་རྒྱུ་ཉིད་དམིགས་པར་ནི། །འགྱུར་གྱི་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་མིན། །སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་ཡིན་ན་ནི། །རབ་རིབ་ཅན་བློའང་དེར་འགྱུར་རོ། །གང་ཞིག་གང་གི་རྒྱུ་ཡིན་པ། །དེ་མེད་པར་ནི་དེ་མེད་པས། །མིག་སོགས་བློ་ཡང་དམིགས་པ་ནི། །མེད་ན་གནས་པར་མི་འགྱུར་འཐོབ། །ཟླ་གཉིས་རྣམ་ཅན་མིག་སོགས་ཤེས། །དམིགས་པ་མེད་ཀྱང་སྐྱེ་བར་མཐོང༌། །དེའི་ཕྱིར་དམིགས་པའི་རྒྱུ་མེད་ཀྱང་སྐྱེ་བར་མཐོང་བས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ན་དམིགས་པ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་བར་རིགས་སོ། །འདི་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་ན་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་གང་ཡིན་པའོ། །རྒྱུར་འདོད་པ་མེད་པར་འབྲས་བུ་འདོད་པ་ཡོད་ན་ནི་དེ་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ལ་འབྲས་བུ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མཐའ་དག་མ་གྲུབ་པས་རྒྱུད་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ག་ལ་ཡོད། ཅི་སྟེ་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་
Chinese
那么，即使有我，也不会成为任何量。现量和比量，仅仅在那里也是量。在先后的体性中，无论是自还是他，不是以自他之识的意，不可能由此而常有。因此，识不是作为义的果来认识的。识是体验的自性，自以及它的所识。先前和后来的自性，现量不会介入因果。如果从比量中，在果之前认识因，由此识生起，如果作为果来了解，那么那个比量也通过现量，对于没有完全领悟的事物，不会介入，之前已经完全阐述了。如果先前现量没有衡量，比量就不会成为量。如果对此有先前的比量，那么就会变成无穷尽。暂时放下果等所量，对于什么有，却不了解它。如同没有基础就没有生和成一样，没有法成立和有法是不合理的。如果识与对境相连，事物就会完全成立。当事物没有成立时，那时什么是因果呢？如果问如何不是与对境相连的，回答说：在此处，因本身不是作为对境，仅仅是显现是不行的。如果是仅仅显现，那么患有眼翳者的心也会变成那样。什么是什么的因，没有它就没有它，如果眼等的心识没有对境，就不会存在。具有二月相的眼等识，即使没有对境也看到产生。因此，即使没有对境的因也看到产生，因为是错乱的缘故，对境是因，以及识是果是不合理的。这是因和果的事物，当它们相互不同时，什么是所遍和能遍呢？如果没有想要作为因，却想要有果，那么它就不是它的因，也不是果。因此，因为没有对境，一切事物都没有成立，哪里会有因和果的事物呢？如果因本身不是对境，但却是所取之境
English
Then, even if there is a self, it will not become any valid cognition. Direct perception and inference, only there are valid cognitions. In the nature of before and after, whether it is self or other, it is impossible to be permanent from this, not with the mind of self and other consciousness. Therefore, consciousness is not understood as the result of meaning. Consciousness is the nature of experience, self and its object of knowledge. The nature of prior and subsequent, direct perception will not intervene in cause and effect. If from inference, the cause is known before the effect, from this consciousness arises, if it is understood as the effect, then that inference also through direct perception, for things that are not fully understood, will not intervene, it has been fully explained before. If the prior direct perception does not measure, inference will not become a valid cognition. If there is a prior inference to this, then it will become infinite. Temporarily put aside the measurable things such as effects, for what there is, but it is not understood. Just as there is no birth and accomplishment without a basis, it is unreasonable to have no established dharma and subject of dharma. If consciousness is connected with the object, things will be completely established. When things are not established, then what is cause and effect? If you ask how it is not connected with the object, the answer is: Here, the cause itself is not the object, it is not possible with just appearance. If it is just appearance, then the mind of a person with cataracts will also become like that. What is the cause of what, without it there is no it, if the consciousness of the eye etc. has no object, it will not be able to exist. The eye etc. consciousness with the appearance of two moons, even without an object, sees the arising. Therefore, even if there is no cause of the object, it is seen to arise, because it is confused, it is unreasonable for the object to be the cause, and consciousness to be the effect. These are the things of cause and effect, when they are different from each other, what is the pervaded and the pervader? If there is no desire to be the cause, but there is a desire to have the effect, then it is not its cause, nor is it the effect. Therefore, because there is no object, all things are not established, where are the things of cause and effect? If the cause itself is not the object, but it is the object to be taken