Tibetan
།མ་ཡིན་པར་འཇུག་པས་བརྒྱུད་པས་ནུས་པ་ཉིད་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་གྱི། གཏན་ནུས་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་དམིགས་པའི་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་དང༌། སྐྲ་ལ་སོགས་པ་ལས་དམིགས་པ་ནི་དོན་མེད་པ་ཉིད་དེ། དངོས་སམ་བརྒྱུད་པས་ནུས་པར་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དུ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མོས་པ་མེད་པ་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལས་ཀྱང་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། འདྲ་དང་མི་འདྲ་ཉིད་ཕྱིར་དང༌། །སྒྲ་ཡི་ཡུལ་དང་ཡུལ་མིན་ཕྱིར། །རྒྱུ་མཚན་གཞན་ནི་ཡོད་པ་ན། །བློ་ནི་ཡོད་དང་མེད་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་འདྲ་བའི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་དེ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། གཞན་དུ་རྟོགས་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་མདུན་ན་གནས་པའི་བ་ལང་ལ་སོགས་པའི་འདྲ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་བ་མེན་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཉེ་བར་འཇལ་བས་རྟོགས་པ་དེ་ཅི་ག་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདྲ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ནི། །གང་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་ཡིན། །འདིར་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་རིག །གང་ཞིག་འདྲ་བའི་ངོ་བོ་ཁོ་ནར་རྟོགས་པ་དེ་སྤྱི་ཡིན་ན། འདིར་ནི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདྲ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པར་དེའི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་འདི་ནི་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་ཅེ་ན། ལྷག་པར་ཞེན་ཀྱང་ལོགས་ཤིག་ཏུ། །འདྲ་བར་རྟོགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །སོ་སོར་རྟོགས་པ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ཉིད་གཉིས་མེད་ཤེས་པ་ཡིན། །འདི་འདྲའོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་པས་ནི་འདྲ་བ་གཞན་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པར་ཤེས་པ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མདུན་ན་གནས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་གཞན་རྟོགས་པ་ནི་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་དོན་གཞན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྤྱིའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྟོགས་པ་ལ་ནི་དཔེ་ལ་མཐོང་བའི་ངོ་བོ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་འདྲ་བའི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཡང་སྤྱིར་འགྱུར་ཞེ་ན་འདི་ལ་ལན། དོན་མིན་ཏེ། དོན་དུ་མོས་པ་མེད་ ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དུ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། །སྒྲའི་ཡུལ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྒྲའི་ཡུལ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་འོ་ན་སྒྲ་ཡང་ཚད་མར་འགྱུར་ཏེ། སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་གང་ཡིན་པ། །སྤྱི་ནི་དེ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། །སྒྲ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་སྤྱི་ཉིད་ཅེས། །དེ་སྐད་དུ་ནི་མི་བརྗོད་དེ། །སྒྲ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ། །སྤྱི་མ་ཡིན་ཞེས་རྣམ་དཔྱོད་བྱེད། །སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་ཏེ། །སྒྲ་ཡི་ཡུལ་ཡིན་གཞན་མ་ཡིན། །སྤྱི་ནི་སྒྲའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་གྱི། སྒྲའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྤྱི་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་མ་ཡིན་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་འདི་ལ་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེས་ན་སྒྲའི་ཡུལ་ཡང་འགའ་ཞིག་ནི་སྤྱི་ཡིན་ལ། འགའ་ཞིག་ནི་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་མ་ཡིན་ཡང་ཁ་ཅིག་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་གཞན་བརྡ་དང་རྩོལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དག་ཡོད་ན་གང་ལ་བློ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་སྤྱི་ཡིན་ལ། མིག་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡོད་ཀྱང་གང་ལ་བློ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཡང་ན་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡོད་ན་གང་ལ་བློ་ཡོད་པ་དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡོད་ཀྱང་བློ་མེད་པ་དེ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དམིགས་པ་དེ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་མཚོན་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་གཞན་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་དང༌། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ཚད་མ་གང་གིས་རྟོགས། ཅི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཡིན་ནམ། དེ་སྟེ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཡིན། གལ་ཏེ་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཉིད་ནི། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ རྟོགས་འགྱུར་ན། །གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །གསུམ་པ་དག་ཀྱང་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཚད་མ་གཉིས་ཉིད་ཀྱིས། །ཡིན་ན་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པར་འགྱུར། །ཚད་མ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ཡིས། །གཞལ་བྱ་གཞན་ནི་གྲུབ་པ་ན། །ཚད་མ་གསུམ་སོགས་འགྲུབ་འགྱུར་གྱི། །མངོན་པར་འདོད་པར་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཚད་མའི་དབྱེ་བས་གཞལ་བྱ་ཡི། །དབྱེ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །ལྐོག་གྱུར་ཉིད་
Chinese
因为不是通过介入，而是通过传递，能力本身就是无能力的。 完全无能力则不是。患有眼翳的人所见的毛发等，以及从毛发等所见到的，本身就是无意义的，因为没有通过直接或间接的方式认识到能力。因为实际上没有能力，即使没有意愿，也会因为有害的量进入而受到损害。由此也可以衡量两种对象：因为相同和不同；声音的境和非境；当有其他理由时；心识的有和无。如果认识到某种事物在某种程度上与相似的本质相同，那就是共相的特征，否则认识到的是自相的特征。如果认识到眼前存在的牛等的相似本质，同样地，如果通过衡量“这不是牛”来认识到，那么这是否是共相的特征呢？不是的，因为：对于相似的本质，在哪里会产生知识，那就是共相的特征。在这里，是通过自己的本质来认识的。如果仅仅认识到相似的本质就是共相，那么在这里认识到的是差别。如果也认识到相似的本质，那也不是，因为没有分别认识到它的本质。那么，如果认为“这很相似”而特别执着呢？即使特别执着，在另一方面，也没有认识到相似。没有分别认识到，那就是无二的知识。如果认识到“这很相似”，就无法知道相似与其他事物是不同的，因为无法认识到与眼前事物的形态分离的其他事物。因此，因为没有认识到其他事物，所以对于共相的知识仅仅是没有目标。对于比量（推论）的认识来说，就是将比喻中见到的本质附加到相似的存在上。如果那样的话，声音等产生的境也会变成共相吗？对此回答说：不是的，因为实际上没有意愿。 已经说过了。同样地，也应该在其他方面进行观察。声音的境是共相的特征，非境是自相的特征。如果声音的境是
English
Because it is not through intervention, but through transmission, the ability itself is the inability. Complete inability is not. The hair seen by a person with cataracts, and what is seen from the hair, etc., is itself meaningless, because the ability is not recognized through direct or indirect means. Because there is actually no ability, even without intention, it will be harmed because harmful valid cognition enters. From this, two objects can also be measured: because of similarity and dissimilarity; the realm of sound and non-realm; when there are other reasons; the presence and absence of mind. If one recognizes something as being the same in essence as something similar, that is the characteristic of the universal, otherwise what is recognized is the characteristic of the self. If one recognizes the similar essence of the cow etc. that is present in front, and similarly, if one recognizes by measuring "this is not a cow", then is this the characteristic of the universal? No, because: For the similar essence, where knowledge will arise, that is the characteristic of the universal. Here, it is recognized through one's own essence. If merely recognizing the similar essence is the universal, then here what is recognized is the difference. If one also recognizes the similar essence, that is not so, because one does not separately recognize its essence. Then, if one particularly clings to the thought that "this is very similar"? Even if one particularly clings, on the other hand, there is no recognition of similarity. Not separately recognized, that is non-dual knowledge. If one recognizes "this is very similar", one cannot know that similarity is different from other things, because one cannot recognize other things that are separate from the form of the thing in front. Therefore, because there is no recognition of other things, the knowledge for the universal is merely without an object. For the recognition of inference, it is the very existence of similarity that superimposes the essence seen in the example. If that is the case, will the realms produced from sound etc. also become universal? To this it is answered: No, because there is actually no intention. It has already been said. Similarly, it should also be observed in other aspects. The realm of sound is the characteristic of the universal, and the non-realm is the characteristic of the self. If the realm of sound is
Chinese
如果总相是自性，那么声音也会变成量，因为它是总相的对境的缘故。如果这样说，那是不对的。凡是他义的比量，总相是它的行境。声音的行境是总相，不应如是说。声音的行境不是总相，不是总相这样进行辨别。总相的自性是什么呢？是声音的对境，不是其他的。总相是声音的对境，但是声音的对境是什么，那不一定是总相。不是对境，不是仅仅自己的自性，然而仅仅不是对境才是自己的自性，如果想要表达这个意思，那么这没有过失。因此，声音的对境有些是总相，有些不是无意义的。同样，不是对境，有些是自己的自性，有些是无意义的。如果存在其他的因，如表示和努力等，这些是从对境转变而来的，那么对于什么有智慧，那就是总相，对于眼睛等，即使有其他的因，对于什么没有智慧，那就是自己的自性。对于这个，也应该像之前一样说。或者，如果有其他的因，对于什么有智慧，那就是自己的自性，即使有其他的因，没有智慧，那就是总相的自性。因为不能用自己的体性来认识。不显现的就是隐蔽的和总相。其中，用自己的体性来表示的是自己的自性，其他的相是总相隐蔽的。如果显现的和隐蔽的自性的对境的差别，用什么量来认识？是用现量吗？还是用比量？或者是用其他的量？如果所量二者，用其他的量来认识，那么就会变成相违的因，因为也有第三者的缘故。或者，如果用二量本身，那么就会变成互相依赖。如果用三量等，其他的所量成立的时候，三量等会成立，但是想要成立的不会成立。量的差别是用来成立所量的差别的。隐蔽性。
English
If the general characteristic is the nature, then sound would also become a valid cognition, because it is the object of the general characteristic. If you say that, it is not correct. Whatever is inference for the sake of others, the general characteristic is its field of activity. The field of activity of sound is the general characteristic, it should not be said like that. The field of activity of sound is not the general characteristic, it is not the general characteristic, thus one distinguishes. What is the nature of the general characteristic? It is the object of sound, not others. The general characteristic is indeed the object of sound, but whatever is the object of sound, that is not necessarily the general characteristic. Not being an object is not merely one's own nature, however, only not being an object is one's own nature, if one wants to express this meaning, then there is no fault in this. Therefore, some of the objects of sound are general characteristics, and some are not meaningless. Similarly, even not being an object, some are one's own nature, and some are meaningless. If there are other reasons, such as indication and effort, etc., which have changed from the object, then whatever has intelligence, that is the general characteristic, for the eyes, etc., even if there are other reasons, whatever does not have intelligence, that is one's own nature. For this, it should also be said as before. Or, if there are other reasons, whatever has intelligence, that is one's own nature, even if there are other reasons, without intelligence, that is the nature of the general characteristic. Because it cannot be recognized by its own essence. What is not apparent is the hidden and the general characteristic. Among them, what is indicated by its own essence is one's own nature, other aspects are the hidden general characteristic. If the difference between the objects of the nature of the manifest and the hidden, by what valid cognition is it recognized? Is it by direct perception? Or is it by inference? Or is it by another valid cognition? If the two objects to be measured are recognized by another valid cognition, then it will become a contradictory reason, because there is also a third. Or, if it is by the two valid cognitions themselves, then it will become mutually dependent. If by three valid cognitions, etc., when other objects to be measured are established, the three valid cognitions, etc., will be established, but what is desired to be established will not be established. The difference of valid cognition is what is used to establish the difference of the object to be measured. Hiddenness.