Chinese
因此之故。为何正量的体性如此般地显示事物呢？是为了从其显示事物本身中，如何成就正量的真实性之故。其中，现量是薄伽梵（bcom ldan 'das，梵文：Bhagavān，梵文罗马拟音：Bhagavān，汉语字面意思：世尊）所显示的，具有认知青色的士夫认知青色，但并非青色本身，如是说。比量也不可遮止，因此是所许的。从声音所生等则可遮止，所有其他善说者都应舍弃，唯有我一人所说才是正确的，如是说。或者，为了他义比量的体性，存在着所显示的结合。如所说，凡是具有少许生起之自性者，彼一切皆是坏灭之法性，如是说。彼即说：无则不生之体性者，是比量之所依。为了显示所立、因、周遍，因此也清楚地阐述了。通达所立周遍之因，而因之周遍，即凡是少许，任何具有少许生起之自性者，彼一切皆是坏灭之法性，如是薄伽梵以多种方式显示。因此，比量也是由佛陀所说，正量的真实性最初是由薄伽梵所显示，而且其是正量之故。因此，最初所说的正量本身，是薄伽梵的殊胜功德。何以故，具足二者之正量真实性，乃是薄伽梵如来所开示，因此，除此以外，无有其他正量，由此如来，一切皆得成就。量理释庄严中，名为“正量成立”之第一品。如是宣说共同体性后，宣说差别体性。现量与比量是正量。此正量是不欺骗的缘故。不欺骗也是从义而生，故不迷乱于义。若不迷乱于义本身，当如何了知耶？即由现量与比量本身。由于是现量，以及由于是比量，故非正量，而是其他从声音所生等之故。
English
Therefore. Why does the nature of valid cognition reveal things in such a way? It is for the sake of how the very nature of valid cognition is accomplished from its revealing things themselves. Among them, direct perception is what the Bhagavan (bcom ldan 'das, Sanskrit: Bhagavān, Romanized Sanskrit: Bhagavān, literal Chinese meaning: World Honored One) has revealed, that a person with the knowledge of blue knows blue, but not blue itself, so it is said. Inference is also not to be rejected, therefore it is what is accepted. What arises from sound and so on can be rejected, all other good speakers should be abandoned, only what I alone say is correct, so it is said. Or, for the nature of inference for the sake of others, there exists the revealed combination. As it is said, whatever has the nature of arising even a little, all of that is of the nature of ceasing, so it is said. That itself says: That which has the nature of not arising without, is the basis of inference. In order to show the established, the reason, and the pervasion, therefore it is also clearly explained. Understanding the reason pervaded by the established, and the pervasion of the reason, that is, whatever is a little, anything that has the nature of arising even a little, all of that is of the nature of ceasing, so the Bhagavan showed in various ways. Therefore, inference is also spoken by the Buddha, the very nature of valid cognition was first shown by the Bhagavan, and it is valid cognition. Therefore, the valid cognition itself that was first mentioned is the supreme quality of the Bhagavan. Why is it that the reality of valid cognition with two qualities is shown by the Bhagavan Tathagata, therefore, there is no other valid cognition other than this, from this Tathagata, everything is accomplished. In the Ornament of Explanation of Valid Cognition, the first chapter is called "Establishment of Valid Cognition." Having thus spoken of the general nature, the specific nature is explained. Direct perception and inference are valid cognition. That valid cognition is non-deceptive. Non-deception also arises from meaning, therefore it is not confused about meaning. If it is not confused about meaning itself, how should it be known? That is, by direct perception and inference themselves. Because it is direct perception, and because it is inference, it is not valid cognition, but it is other than what arises from sound and so on.
Tibetan
་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་དོན་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ལས་ཤེ་ན། འདི་ལྟར་མཚན་ཉིད་གཉིས་ནི་གཞལ་བྱ་ཡིན་ལ། ཚད་མ་ནི་གཞལ་བྱ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞལ་བྱ་མེད་ན་ནི་གཞལ་བྱ་ལ་མི་འཁྲུལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། གཞལ་བྱ་ཡང་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལས་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དག་ལས་གཞན་པའི་གཞལ་བྱ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཡིན་ལ། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས། །དོན་བྱེད་ནུས་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་དོན་མིན་ཏེ། །དོན་དུ་མོས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དབྱེ་བས་ཚད་མ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཁོ་ནར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །མངོན་སུམ་རྗེས་སུ་དཔག་བྱ་ཡིན། །རྣམ་པ་ལས་གཞན་རྟོགས་མེད་པ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལས་གཞན་པ་ཡི། །ཚད་མ་ཡོད་པར་འདོད་མ་ཡིན། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་དག་ཁོ་ན་དག་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པའི་གཞལ་བྱ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་གཅིག་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པའི་དབྱེ་བ་ཡང་ཚད་མའི་དབྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ནི་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་གཞན་ཐ་དད་པས་གཞན་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། རྟ་ཡི་དབྱེ་བས་བ་སོགས་ཀྱི། །ངོ་བོ་ཐ་དད་འགྱུར་མིན་ཏེ། །འབྲེལ་མེད་ཕྱིར་རོ་ཤེས་པ་དང༌། །ཤེས་བྱ་དག་ནི་དེ་ལྟར་མིན། །དོན་རྣམས་ཡོད་མེད་ངེས་པ་ཡི། །རྣམ་གཞག་ཤེས་ལ་རག་ལས་ཡིན། །ཤེས་གཞན་ལས་ནི་དོན་དེ་ཉིད། །དོན་གཞན་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱེད། །གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ལ་དངོས་སུ་ནུས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ནི། འདིར་རང་གི་ངོ་བོས་མཚན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་དེ་ཉིད་བརྒྱུད་པས་ནུས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ནི། སྤྱིའི་ངོ་བོར་མཚོན་པའི་ཕྱིར། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ།
Chinese
意思是说，并非如此。如果说声音等与意义没有关联，那又是因为什么呢？就像这样，两种特征是所量，而量是因为对所量没有错乱。如果没有所量，就不会对所量不迷惑。 所量也只能通过现量和比量来认识，因为没有其他可以作为自身和共相特征之外的所量，这就是所说的。自身的特征是现量的对境，共相的特征是比量的对境，这将要显示出来。为了显示这个，颂曰： 所量二故量亦二，能作事与不能作， 发梳等非为义，于义无欲求故尔。 通过现量和比量的区分，量只能被理解为两种，如果不是这样，就不可能理解所量。颂曰： 现与比量为所量，除此二者无所知， 是故除此二者外，不应计度有正量。 只有现量和比量才是如实无误地认识的所量，而不是其他的，因为它们是共相和差别的自性，所以没有其他的认识方式。即使是同一个对境，也会变成两种，因为有两种认识方式。认识的区分也是量的区分，而这本身就是对境的区分。如果说认识的差别如何变成对境的区分呢？难道因为其他是不同的，所以其他也会变得不同吗？这是真的，颂曰： 马之差别牛等性，不会因此而有别异， 无关联故然如是，然于知识及所知， 并非如此事物有，无有决定之安立， 依赖于识而存在，由识他故彼事物， 亦被知为他事物。 当认识到产生知识具有直接能力时，这就是自身的特征，因为它以自身的体性为标志。当认识到通过间接方式具有能力时，这就是共相的特征，因为它以共相的体性为标志。
English
It means that it is not so. If it is said that sounds and the like are not related to meaning, then why is that? Like this, the two characteristics are the measurable, and the valid cognition is because there is no confusion about the measurable. If there is no measurable, then it will not be without confusion about the measurable. The measurable can only be understood through direct perception and inference, because there is no other measurable that is other than the characteristics of self and generality, that is what is said. The characteristic of self is the object of direct perception, and the characteristic of generality is the object of inference, this will be shown. To show this, the verse says: Because there are two measurable, there are two valid cognitions, Because of being able to do and not being able to do. Hair combs and the like are not meaningful, Because there is no desire for meaning. Through the distinction of direct perception and inference, valid cognition can only be understood as two types, if it is not like that, then it is not appropriate to understand the measurable. The verse says: Direct and inferential are the measurable, There is no knowledge other than these two. Therefore, other than these two, It is not accepted that there is a valid cognition. Only direct perception and inference are the measurable that is known without error, and not others, because they are the nature of generality and particularity, so there is no other way of knowing. Even the same object will become two types, because there are two ways of knowing. The distinction of knowing is also the distinction of valid cognition, and that itself is the distinction of the object. If it is said how does the difference in knowing become the difference in the object? Is it because others are different, so others will also become different? That is true, the verse says: The difference of a horse does not change the nature of a cow, Because there is no connection, it is like that. But for knowledge and the knowable, It is not like that, the establishment of things being existent or non-existent, Depends on knowledge, because of other knowledge, that thing, Is also known as another thing. When it is realized that generating knowledge has direct ability, then that is the characteristic of self, because it is marked by its own nature. When it is realized that having ability is through indirect means, then that is the characteristic of generality, because it is marked by the nature of generality.