Tibetan
ནུས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་ནི་བདག་མེད་པ་ལ་ཡང་དྲན་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་དྲན་དང་ལོངས་སྤྱོད་སོགས། །ཐལ་བ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། །འགའ་ཡང་དྲན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེས་ན་མྱོང་ལས་དྲན་པ་འབྱུང༌། །དྲན་པར་བྱེད་པ་པོ་འགའི་ཡང་དྲན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ལོངས་སྤྱོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དྲན་པ་འབའ་ཞིག་སྟེ། དེ་ཉིད་དྲན་པ་པོ་དང༌། དྲན་པ་དང་དྲན་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །དེས་གཞན་དུ་ལོངས་ སྤྱོད་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །བདེ་བ་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་བྱ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པ་དེ་ཡང་མྱོང་བའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེའོ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་མངོན་པར་འདོད་པ་མྱོང་བ་ལས་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྐྱེ། གཞན་གྱིས་བྱེད་པས་ཀྱང་ལོངས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་ཉེས་པ་འདིར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། བདག་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་དེ་ཉིད་ག་ལས། ཇི་ལྟར་བདག་ལ་ཁྱད་མེད་ཀྱང༌། །གཞན་ལས་དྲན་པ་མི་འབྱུང་བ། །དེ་བཞིན་ཡིད་ལ་ཁྱད་མེད་ཀྱང༌། །གཞན་ལས་དྲན་པ་སྐྱེ་མ་ཡིན། །ཡིད་ལ་ཐ་དད་རྒྱུ་ཡོད་པས། །ཐ་དད་འདིར་ནི་འགྱུར་ན་ཡང༌། །བདག་ནི་ཐ་དད་རྒྱུ་མེད་པའི། །རྣམ་དབྱེ་འདི་ནི་ག་ལས་ཡིན། །གལ་ཏེ་བདག་གཅིག་མེད་ན་ནི། །བདག་གིས་མཐོང་བ་དྲན་ནོ་ཞེས། །གཅིག་ཉིད་འབྲེལ་པ་ག་ལས་ཡིན། །སྐྱོན་འདི་བདག་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། །འདི་ལ་ཚད་མ་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཡོད་ཀྱང་ཚད་མ་གང་གིས་དྲན་པ་དང་མཐོང་བ་གཞི་གཅིག་ཉིད་དུ་རིགས། མངོན་སུམ་གྱིས་སོ་ཞེ་ན། སྔ་ཕྱི་ཉིད་ལ་མངོན་སུམ་གྱི། །རྟོགས་པ་མེད་ཅེས་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །མངོན་སུམ་མེད་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་ནི། །ཚད་མ་དེ་ལ་འཇུག་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བདག་ནི་སྔ་མ་ཡི། །ངོ་བོར་དེ་ཉིད་དུ་བདག་རིག །སྔ་མ་ཡི་ནི་མྱོང་བ་ཉིད། །ད་ལྟའི་ཚེ་ན་ཡོད་པར་འགྱུར། །དེས་ན་དེ་ལ་སྔ་མ་ནི། །ཉིད་དུ་རིག་པར་ག་ལ་སྲིད། །ཉམས་སུ་མྱོང་བཞིན་པ་ཉིད་ནི། །སྔ་མའི་ངོ་བོར་རྟོགས་མ་ཡིན། །དྲན་ལས་སྔ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། །དྲན་པ་ཉིད་ནི་ཚད་མ་མིན། །གལ་ཏེ་དྲན་ལས་མ་གྲུབ་ན། །གཞན་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་མི་འདོད། །དེ་ཕྱིར་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ། །དེ་ཉིད་དུ་ནི་གཅིག་གནས་མེད། །དེ་དག་གཅིག་ཅར་འབྱུང་བའི་ཕྱི
Chinese
已经显示了没有能力。那么，如果没有我，忆念和享受等也不会成立吗？不是这样的，他人忆念和享受等，过失不是损害，因为没有任何忆念。因此，忆念从体验中产生。忆念者也没有忆念，因为那是不存在的。也不是享受者，因为没有享受者。然而，仅仅是忆念，那本身就是忆念者，忆念和忆念的对境。因此，也应当说其他的享受者。快乐本身就是享受之物、享受和享受者。那个忆念也从体验的因中产生。如果他人显现想要从体验中产生，为什么不产生呢？他人所作也会变成享受吗？因为因和果的事物是确定的。对于说有我的人，为什么这个过失不会发生呢？因为我是不同的。那个不同从何而来？即使我没有差别，从他人不会产生忆念，同样，即使意没有差别，从他人也不会产生忆念。因为意有不同的因，即使不同在这里发生，我没有不同的因，这个差别从何而来？如果我不是一个，那么，我忆念我所见，这个唯一的联系从何而来？这个过失对于我也是相同的，因为对于这个，量是不会产生的。即使有我，用什么量才能知道忆念和见是同一个基础呢？如果说是现量，对于先后本身，已经成立了没有现量的证悟。因为没有现量，所以比量不会进入那个量。如果我是前者的体性，我认识到我就是那个，前者的体验，会在现在存在。因此，对于那个，怎么可能认识到自己就是前者呢？正在体验的本身，不会认识到是前者的体性。从忆念不是先前，因为忆念本身不是量。如果不是从忆念成立，为什么不在其他地方承认呢？因此，对于说有我的人，在那之中没有一个存在。因为那些同时产生。
English
It has already been shown that there is no ability. So, if there is no self, will memory and enjoyment not be established? That is not the case, others' memory and enjoyment, etc., the fault is not harmful, because there is no memory at all. Therefore, memory arises from experience. The rememberer also has no memory, because that is non-existent. Nor is it an enjoyer, because there is no enjoyer. However, it is only memory, that itself is the rememberer, memory, and the object of memory. Therefore, other enjoyers should also be spoken of. Happiness itself is the object of enjoyment, enjoyment, and the enjoyer. That memory also arises from the cause of experience. If others manifestly want to arise from experience, why does it not arise? Will what others do also become enjoyment? Because the objects of cause and effect are certain. For those who say there is a self, why does this fault not occur? Because the self is different. Where does that difference come from? Even if there is no difference in the self, memory will not arise from others, similarly, even if there is no difference in mind, memory will not arise from others. Because the mind has different causes, even if difference occurs here, I have no different cause, where does this difference come from? If I am not one, then, I remember what I saw, where does this unique connection come from? This fault is the same for me, because for this, measurement will not arise. Even if there is a self, by what measurement can memory and seeing be known to be the same basis? If it is said to be direct perception, for the prior and later themselves, it has already been established that there is no realization of direct perception. Because there is no direct perception, inference does not enter that measurement. If I am the nature of the former, I recognize that I am that, the experience of the former, will exist in the present. Therefore, for that, how is it possible to recognize oneself as the former? The very thing being experienced is not recognized as the nature of the former. From memory it is not prior, because memory itself is not measurement. If it is not established from memory, why not admit it elsewhere? Therefore, for those who say there is a self, there is no one dwelling in that. Because those arise simultaneously.
Tibetan
ར། །གཅིག་ཉིད་དུ་ནི་མངོན་པར་རློམ། །གཅིག་ཉིད་དུ་མ་མངོན་འདོད་ལ། །ཐ་སྙད་རྣམ་དབྱེ་མེད་པའི་ཕྱིར། །གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ནི། །འབྲས་བུ་གཅིག་ཉིད་ལས་མཐོང་ངོ༌། །འདི་ནི་ཐོག་མེད་མ་རིག་པ། །གོམས་པའི་ནུས་པ་རྒྱུར་འགྱུར་ཡིན། །བདག་ཉིད་མྱོང་བ་ གཅིག་ཉིད་ནི། །དེ་ལྟར་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བདག་མེད་པའི་འཁོར་བར་འཇུག་སྟེ། བདག་མེད་ན་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཉིད་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། གཅིག་པ་ཉིད་དང་རྟག་པ་ཉིད་འཛིན་པའི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འཁོར་བ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དོན་དམ་པར་ན་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་འདི་ནི་ཐ་སྙད་ལས་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། བདེན་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། །བདེ་དང་ང་དང་ང་ཞེས་སོགས། །ཡང་དག་མིན་པ་རྣམ་བཅུ་དྲུག །སྒྲོ་འདོགས་ནས་ནི་ཡོངས་སུ་སྲེད། །དེ་ཉིད་ལ་ནི་དེ་འགལ་དོན། །དེ་ཉིད་རྣམ་པར་རྗེས་རྟོགས་ཅན། །ལེགས་བསྒོམས་ཡང་དག་ལྟ་བ་ཡིས། །སྲེད་པ་རྗེས་འབྲངས་བཅས་འཇོམས་བྱེད། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཉིད་འཁོར་བ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་ནི་འཁོར་བ་མེད་དོ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་སྟེ། དེ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་ན། ཡོངས་སུ་སྲེད་པ་ཅན་ལས་ཀྱིས་འཁོར་བར་མངོན་པར་རློམ་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ནི་འཁོར་བ་སྲེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་པར་རློམ་པ་ཡང་གཞན་དང་གཞན་མྱོང་བ་ལས་ཐ་དད་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གཅིག་ཉིད་དང་བདག་ནི་མྱོང་བ་མེད་ཀྱང་རིག་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་ཡིན་ནོ། །དཔྱོད་པ་དང་ལྡན་པ་དག་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་འདི་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས། བདག་མེད་པ་གོམས་པ་ལས་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ན། རྣམ་པ་དག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས། མ་རིག་པ་མཐའ་དག་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཡུལ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བས་སྲེད་པ་ལོག་པ་ནི་ཐར་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལས་དང་ལུས་ཡོད་ན་ཇི་ལྟར་ཐར་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ལས་དང་ལུས་དག་གནས་ན་ཡང༌། །གཅིག་མེད་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་གསུམ་ཅན། །སྐྱེ་བ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ས་བོན་མེད་པར་མྱུ་གུ་བཞིན། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ལས་དང་ལུས་ དག་ལས་གང་ཡང་རུང་
Chinese
ར། 认为唯一。 不欲不显现唯一。 因为没有名称差别。 唯一的名称， 从唯一果中才能见到。 这是无始无明， 串习的力量成为因。 自性体验 唯一性， 如是执著为我的因。 那么如何进入无我的轮回？因为无我，坏聚见本身是不可能的。 念也是因为与前后自性分离。 不是执著唯一性和常性的能力， 那么轮回本身就是不存在的，如果这样说。 对此已经说过了。 实际上没有叫做轮回的东西，因为已经说了从自身了悟自性。 虽然如此，这只是从名言上这样转变。 比如这样：依靠四谛， 乐和我，以及我等等。 十六种非真实， 从增益而完全贪著。 在那之上，那是相违之义。 那是如实随觉者。 善修习真实见， 摧毁贪著及其随行。 增益非真实就是轮回，实际上没有轮回。 非真实就是十六种相，因为增益它，所以从完全贪著者以业而显现轮回，否则轮回不是贪著。 显现也与他人和他人体验不同，什么也没有，因此，虽然没有体验唯一性和我，但却显现为觉性。 具有智慧者如实作意，认为对此丝毫也不存在，从串习无我而变得稳固时，就会转变成清净的体性，无明完全息灭的相，就会显现涅槃的境界。 因此，仅仅见到它而息灭贪著就是解脱。 如果业和身存在，那怎么是解脱呢？那不是的，比如这样： 业和身虽然存在， 因为没有一，所以是三因。 不是生，不是有， 如无种子之芽。 这样的话，业和身 中任何一个
English
RA. It is assumed to be the only one. Not wanting to not manifest as the only one. Because there is no difference in names. The name of the only one, Can only be seen from the single fruit. This is beginningless ignorance, The power of habit becomes the cause. Experiencing self Oneness, Thus, it is the cause of clinging to self. Then how does one enter the selfless cycle of existence? Because without self, the view of the destructible aggregates themselves is impossible. Memory is also because it is separated from the nature of before and after. It is not the ability to cling to oneness and permanence, Then the cycle of existence itself is non-existent, if you say so. This has already been said. In reality, there is no such thing as the cycle of existence, because it has been said that one realizes one's own nature from oneself. However, this is only transformed in this way from convention. Like this: relying on the four truths, Pleasure and I, and I, etc. The sixteen non-truths, From superimposition, one is completely attached. On that, that is the meaning of contradiction. That is the one who truly follows and realizes. By well cultivating the true view, One destroys attachment and its followers. Superimposing non-truth is the cycle of existence, but in reality, there is no cycle of existence. The non-truth is the sixteen aspects, because of superimposing it, therefore, from the completely attached one, the cycle of existence appears through karma, otherwise the cycle of existence is not attachment. The manifestation is also different from the experience of others and others, there is nothing, therefore, although there is no experience of oneness and self, it appears as awareness. Those with wisdom truly contemplate, thinking that there is nothing at all in this, when one becomes stable from habituating to selflessness, one will transform into a pure nature, the characteristic of the complete cessation of ignorance, the state of Nirvana will appear. Therefore, liberation is merely seeing it and ceasing attachment. If karma and body exist, then how is it liberation? That is not so, like this: Although karma and body exist, Because there is no one, therefore it is a three-cause. It is not birth, it is not existence, Like a sprout without a seed. In that case, karma and body Any one of them