Chinese
也应当接受。因此，对自我的执着并非对任何事物都无有贪恋。此外：由见功德而生的，执着因见过患而灭。如是于根等非如是，于孩童等亦见故，于具过患亦有故，于具功德之其他，无故于过去等，于我所无故也。见我所之过患而转变，对于根等见功德而生贪恋并非如此。然而是由见我所而生。如此，根等执持为我所之自性，虽有过患，然生执着，于他虽有功德，然不生，于不辨过患之畜生与孩童等亦有故，于自己之过去与未来等亦无故。因此，见其过患并非舍弃。若是如此，那么见其过患，我所之念自当消灭，彼灭故，则执着亦当消灭，由见功德而生之过患，因见其过患而明了故。若如是说，此则少分亦非，如此：彼之故，我所之，念之因亦非见功德。是故不见功德，彼亦非舍弃。于具过患之某些，亦有我所之念，于具功德者亦无，于过去等亦有故。此外，有无之功德，以增益贪着于彼亦见。彼乃彼因无害之，已成办故彼如何害。若如是，见其过患，名为执着之彼舍弃之，何以故，见其过患之彼自身，乃以增益非有而为之，以执着而遣除之。若心住于中道，则见其过患，亦不增益功德，若如是问，非也，以执着彼中道亦不得。彼乃他处之贪着，以他者而遮止之，仅此而已，非其他也。若如是，若如是则此之，损害彼自身乃放逸。如母所食为何，空行母亦如是。
English
It should also be accepted. Therefore, clinging to the self is not devoid of attachment to anything. Furthermore: Attachment born from seeing virtues is destroyed by seeing faults. Thus, it is not the same for the senses, etc., because it is also seen in children, etc., because it also exists in those with faults, because it does not exist in other virtuous ones, because it does not exist in the past, etc., because it does not exist in what is mine. Turning away from seeing the faults of what is mine, attachment arising from seeing virtues in the senses, etc., is not like that. However, it arises from seeing what is mine. Thus, even though there are faults in holding the senses, etc., as the nature of what is mine, attachment arises, and although there are virtues in others, it does not arise, and it also exists in animals and children, etc., who do not distinguish between faults and virtues, and it also does not exist in one's own past and future, etc. Therefore, it is not abandonment by seeing faults. If so, then seeing faults, the very thought of what is mine should disappear, and because that disappears, attachment should also disappear, because the faults arising from seeing virtues are clarified by seeing their faults. If it is said like that, this is not even a little bit, like this: Because of that, the cause of the thought of what is mine is also not seeing virtues. Therefore, not seeing virtues, that is also not abandonment. In some who have faults, there is also the thought of what is mine, and in those who have virtues, there is not, and it also exists in the past, etc. Furthermore, virtues that exist or do not exist are also seen there by attachment that exaggerates. That is because it is harmless, and because it has been accomplished, how does it harm? If it is like that, seeing its faults, that which is called attachment is abandoned, because seeing the faults of that very thing is to eliminate it by exaggerating what is not there with attachment. If the mind abides in the middle way, then one sees the faults and also does not exaggerate the virtues, if it is asked like that, it is not so, because one does not attain that middle way with attachment. That is only the aversion of attachment to another object by another, it is not otherwise. If it is like that, if it is like that, then the harm to this is itself recklessness. What is it like to be eaten by a mother? The sky-goer is also the same.
Tibetan
།དེའི་ཕྱིར་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་ཞེན་པ་སྤངས་པ་ལས། ཐར་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་གྲངས་ཅན་དག་གིས་སྨྲས་པ་ནི། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་རྣམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་རང་བཞིན་དང་སྐྱེས་བུའི་བྱེ་བྲག་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། སྐྱེས་བུ་འདི་ནི་དོན་དམ་དུ། །རྟོགས་པ་དག་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། །རང་བཞིན་གཞན་དུ་མ་ཤེས་ཏེ། །རྨོངས་པས་འཁོར་བ་བརྟེན་པ་ཡིན། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་མ་བཟུབ་ང་ལས་བདག་མ་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འབའ་ཞིག་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ནི། བདག་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། མཆོག་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་ཕྱིར་དང༌། །སྐྱེ་འཇིག་བློ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །སྐྱེ་བོ་འདི་ཡིས་དབང་སོགས་ལས། །བདག་ནི་ཐ་དད་འགྱུར་བར་ཤེས། །དེ་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་མཐོང་བས་ཀྱང༌། །ཆགས་མིན་བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ། །དམིགས་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་ལ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་ཆགས་འགྱུར། །ཉམས་པ་དང་སྐྱེ་བ་མཐོང་བ་ཉིད་ཐ་དད་པར་ མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ལ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འཁོར་བ་པ་དེ་ཉིད་རྟོག་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན། ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཐ་དད་པ་རྟོགས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར་གུས་པ་ནི་མེད་དོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བར་ནི་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་འགའ་ཡང་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་དོ། །བདག་ནི་འཇིག་ཆགས་པའི་སྔོན་རོལ་དུ་འབའ་ཞིག་པ་ཉིད་ཡིན་པས་མཁོ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གཙོ་བོ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཏུ་བདག་ཉིད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་སེམས་བའི་རང་བཞིན་དེ། །གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གང་གིས་འཁོར་བ་དང་འབྲེལ་པ། །ཡུལ་གྱི་འདོད་པ་གང་ལས་ཡིན། །གཙོ་བོའི་ནང་དུ་ཞུགས་པ་ནི། །དེར་མེད་གཅིག་པ་ག་ལས་ཡིན། །བདག་ཉིད་ལ་ནི་འཁྲུལ་མིན་པ། །དེ་ནི་སྔོན་དུ་བསྟན་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ཉིད་དུ་འཛིན་ན། །ཐ་མི་དད་པར་འཛིན་མི་འགྱུར། །བློ་མེད་པར་ཡང་འཛིན་པ་ནི། །གྲངས་ཅན་ལྟ་ལ་རིགས་མ་ཡིན། །སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་ཡང༌། །མཐོང་བའི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཡིན། །སྤྲོ་བ་འཇུག་པའི་སྔོན་རོལ་དུ། །དྲ
Chinese
因此，以我见修习痛苦，从舍弃执着中，不会获得解脱。在此，数论者说：对于我见者来说，修习痛苦是不可能的，然而从完全了解自性和补特伽罗的差别中获得解脱。如下所说：此补特伽罗实际上是，觉悟清净的自性，由于不了解其他的自性，以愚昧而依赖轮回。如果不消除乐等不同的自性，我就不会从我中解脱。因此，仅仅生起唯一的智慧，我就是解脱了。但那也不是，如下所说：为了追求其他的殊胜，以及具有生灭之心的缘故，此人从自在等中，了解我转变为不同。因此，即使见到唯一，对于非贪着的我生起贪着，在所缘的支分上，以自性而随之生起贪着。见到衰败和生起本身就是见到不同。随行和退还的自性就是不同，我随行而乐等是退还的。因此，由于存在相违的法，所以是不同的。如果轮回者不作分别，如果那样，就没有差别了。因为不可能了知差别。由于舍弃追求乐，所以没有恭敬。与乐等分离，任何具有分别者都不追求。因为我是毁灭生起之前的唯一，所以会变成不需要的。如果与主一同见到一体的自性，那也不是，因为自身的思虑自性，怎么会错乱为一体呢？什么与轮回相关联？从何处产生对境的欲望？进入到主之中，在那里没有，怎么会是一体呢？对于自性没有错乱，那在之前已经显示了。如果执着于对境本身，就不会执着为不不同。没有智慧而执着，对于数论的观点是不合理的。补特伽罗们的欲望也，是为了见到的意义而进入。在喜悦进入之前，
English
Therefore, liberation will not be attained by abandoning attachment through meditating on suffering with the view of self. Here, the Samkhyas say: It is not possible to meditate on suffering for those who have the view of self, but liberation is attained from fully understanding the difference between nature and the person. As it is said: This person is truly, the nature of pure realization, because he does not understand other natures, he relies on samsara through ignorance. If the different natures of pleasure and so on are not eliminated, I will not be liberated from myself. Therefore, the mere arising of unique knowledge is, I am liberated. But that is not so, as it is said: Because of seeking other excellence, and because of having a mind of arising and ceasing, this person knows that I change differently from freedom and so on. Therefore, even seeing oneness, attachment arises to the non-attached self, and on the limbs within the object, attachment arises accordingly by nature. Seeing decay and arising itself is seeing differently. The nature of following and returning is different, I follow and pleasure and so on return. Therefore, because contradictory dharmas exist, they are different. But if the samsaric one does not discriminate, if that is so, there is no difference. Because it is impossible to know the difference. Because of abandoning the pursuit of pleasure, there is no respect. Separated from pleasure and so on, no one with discrimination seeks. Because I am the only one before destruction and arising, I will become unnecessary. If one sees the self as one together with the chief, that is not so, because the nature of one's own thinking, how can it be confused as one? What is related to samsara? From where does the desire for objects arise? Entering into the chief, there is not, how can it be one? There is no confusion about the self, that has been shown before. If one clings to the object itself, one will not cling to it as not different. Clinging without wisdom is not reasonable for the Samkhya view. The desires of the persons also, enter for the sake of seeing. Before joy enters,
Tibetan
ན་པའི་དངོས་པོ་ག་ལ་ཡོད། །དྲན་པ་དང་ནི་འདོད་པ་དག །རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་ལས་ཡིན། །དེ་འཇུག་པ་ཡང་འདོད་པ་ལས། །ཡིན་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་རྟེན་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཐོག་མེད་བག་ཆགས་ལས། །འདི་བདེ་ཉིད་སོགས་དེ་བཞིན་འགྱུར། །གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་སྔོན་རོལ་དུ། །བག་ཆགས་ཀྱང་ནི་གང་ལས་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་རང་རྟོགས་ངོ་བོ་ཡི། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་རང་བཞིན་འདོད། །གཞན་དུ་དེ་བྱར་མི་ནུས་ཕྱིར། །དེ་ནི་གཞན་དུ་འཁོར་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ལས་སྐྱོ་བར་མཐོང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཅི་ལྟར་གཞན་དུ་བྱེད་ཅེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། གང་ཞིག་ད་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བས། །ཡིད་འབྱུང་དེ་འདྲ་སྡང་ཡིན་གྱི། །ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་དེ་ཚེ་ཡང༌། །ཆགས་ཡོད་སྐབས་གཞན་ཚོལ་ཕྱིར་རོ། ། གང་གི་ཕྱིར། ཞེ་སྡང་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ཅན་ཕྱིར། །དེ་ཡི་འདི་སྲིད་ཙམ་དུ་གནས། །དེ་ལོག་ན་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས། །རང་བཞིན་འདི་ལ་སླར་བརྟེན་འགྱུར། །སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བས་ཡིད་བྱུང་ཡང༌། །འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེའི་ཚེ་མི་མཐུན་པའི་མཐོང་བ་ལས་སྡང་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་ནི་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་ཞེན་པ་ཡོད་པས་མ་གྲོལ་བ་ཉིད་དེ། གནས་སྐབས་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེ་སྡང་གཏན་དུ་འབྱུང་བ་ཉིད་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཅི་སྲིད་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ། །དེ་སྲིད་ཞེ་སྡང་འཇུག་པར་འགྱུར། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ནི་ལོག་པ་ན། །སྡང་བ་ཉིད་དུ་གལ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་རྗེས་འཇུག་ན། །ཐར་པ་འདི་ནི་ཞི་བྱེད་ཡིན། །སྡུག་དང་སྡང་བས་ཟིལ་ནོན་པ། །རྟག་ཏུ་གནས་པ་ཕུལ་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྐྱོ་བ་གནས་པ་ཇི་ལྟར་ཐར། །འཁོར་བ་ལས་ཡིད་མི་འབྱུང་བའི། །སེམས་ནི་ཐར་པ་དོན་གཉེར་མིན། །སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་མེད་པར་ཡང༌།། སྐྱེ་བོ་སྐྱོ་བ་སྐྱེ་མ་ཡིན། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བླང་དང་དོར་བྱ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་ལ་ནི་མཉམ་སྙོམས་ཅན། །ཙན་དན་སྟེའུ་མཚུངས་པ་ལ། །ཆགས་བྲལ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཕྱོགས་ལ་ནི། །ཆོས་ཉིད་ཙམ་མཐོང་བས་སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཐོབ་སྟེ། རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང༌། ཁོང་ཁྲོ་དང་བྲེལ་བས་ན། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བཅོ
Chinese
念的事物在哪里？ 记忆和欲望， 由其自性而生。 其生起也由欲望而起， 因此互相依赖。 如果从无始的习气中， 此安乐等也同样生起。 在成为主宰之前， 习气又从何而来？ 因此，自证的体性， 如果认为那是自性， 否则它无法做到， 因此它会转为其他。 如果不是从体验痛苦中看到厌离吗？ 那么如何使之变为其他呢？ 这里说到： 任何现在因痛苦， 生起的厌离是嗔恨， 彼时并非无贪， 因为有贪时会寻求其他。 因为什么？ 因为嗔恨是痛苦之因， 因此它只存在于此生。 如果它消失，那么自己， 会再次依赖此自性。 即使因体验痛苦而厌离， 也并非没有贪欲。 那是因为有我与我所等， 所以那时会因不合意的见解而生起嗔恨。 没有贪着并非是究竟的， 只是认识到不悦意等事物而已。 执着于我见是因为有执着而没有解脱， 因为暂时会寻求其他目的。 如果嗔恨永远生起就是没有贪着吗？ 那不是的， 只要那是痛苦的， 嗔恨就会生起。 当痛苦之因消失时， 可能会变为嗔恨。 如果痛苦随后而来， 那么此解脱就是寂灭。 被痛苦和嗔恨所压倒， 永远存在是殊胜的。 如果厌离存在，如何解脱？ 不厌离轮回的， 心不寻求解脱。 即使没有被痛苦折磨， 人们也不会生起厌离。 那不是的， 因为舍弃了应取和应舍， 对一切都平等， 对于檀香和斧头相同， 这被称为无贪。 在我们这边， 仅仅看到法性就能获得心的平等， 之后因为贪着、 愤怒和匆忙， 瑜伽士们才是没有贪着的， 其他则不是。 那么如何调
English
Where are the objects of thought? Memory and desire, arise from their own nature. Their arising also arises from desire, therefore they are mutually dependent. If from beginningless habits, this happiness and so on also arise in the same way. Before becoming the master, from where do habits come from? Therefore, the nature of self-awareness, if it is considered to be self-nature, otherwise it cannot do it, therefore it will turn into something else. If it is not from experiencing suffering that one sees renunciation? Then how to make it into something else? Here it is said: Whoever now because of suffering, the arising renunciation is hatred, at that time it is not without desire, because when there is desire, one will seek something else. Because of what? Because hatred is the cause of suffering, therefore it only exists in this life. If it disappears, then oneself, will rely on this self-nature again. Even if one renounces by experiencing suffering, it is not without desire. That is because there is self and what belongs to self, so at that time hatred will arise from disagreeable views. Not having attachment is not ultimate, it is just recognizing unpleasant things and so on. Holding onto self-view is because there is attachment and there is no liberation, because temporarily one will seek other purposes. If hatred always arises, is that not having attachment? That is not the case, as long as it is suffering, hatred will arise. When the cause of suffering disappears, it may turn into hatred. If suffering follows, then this liberation is pacification. Overwhelmed by suffering and hatred, to exist forever is excellent. If renunciation exists, how to be liberated? The mind that does not renounce samsara does not seek liberation. Even without being tormented by suffering, people do not give rise to renunciation. That is not the case, because abandoning what should be taken and what should be abandoned, being equal to everything, being the same for sandalwood and axe, this is called non-attachment. On our side, just seeing the nature of reality can attain equality of mind, afterwards because of attachment, anger and haste, yogis are without attachment, others are not. Then how to tame