Tibetan
ར་ཞེ་ན། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐུག་མེད་འགྱུར། །དེར་ཡང་གཞན་དང་གཞན་ རྟོག་པས། །ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེས་ནི་བདག་ཉིད་འདོར་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས། དེ་ནི་ཇི་ལྟར་བདག་འདོར་བ། །དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་སྒོམ་དོན་མེད། །རྣམ་པ་གང་གིས་དོན་མིན་པ། །དེ་ལྟའང་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་དོན་མེད། །སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པས་ཆགས་པ་དང༌། །བྲལ་བར་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། །ཡང་ན་གལ་ཏེ་བདག་ལ་ཆགས་བྲལ་ན། །ད་ནི་གང་ཞིག་གང་ལ་ཆགས་བྲལ་ཏེ། །བདག་བཞིན་དུ་ནི་དེ་ནི་དོར་མིན་བས། །སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པས་འདོར་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་འདོར་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་གི་བ་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་དེ་དང་བྲལ་བའི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བས་ནི་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པ་དོན་མེད་དེ། འདི་ལྟར། དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པས་ཀྱང༌། །སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ནི་རྣམ་ཤེས་བྱེད། །དེ་ནི་སྔར་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཆགས་བྲལ་མེད། །གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་རིགས་པར་འགྱུར་ན། འདིས་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་སྔོན་དུ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་འདིས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། བསྒོམ་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཅི་ནས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་དེ་ནི་སྔར་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་གྱི་ངེས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་འདོར་བ་དོན་དུ་གཉེར་བར་མི་འགྱུར་རོ། །མངོན་དུ་མ་བྱས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་གདུང་བར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་མེད་དེ་དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་དོན་མེད་དོ། །འདོད་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་འཇིག་རྟེན་མཐའ་དག་གི་མངོན་སུམ་ཡིན་པས། གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་མ་གྱུར་ན། ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པས་ཆགས་པ་དང་ བྲལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་སྒོམ་པས་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་དྲན་པས་བསྡོམས་པ་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཉི
Chinese
若如是，则亦无有穷尽，于彼复以他异分别故，以无圆满故。是故由此当舍自身，彼如何舍自身？如是修苦无义，以何种相无义耶？如是修苦亦无义，以修苦不能令离贪故。又若于我离贪，今者何者于何离贪耶？如我一般彼非可舍，故修苦无义。修苦不能舍离也。如于我贪与离贪非是舍因，如是亦无我所。是故与彼离贪，以离贪则不得解脱。是故修苦亦无意义，如是，彼等修苦，然唯能觉知痛苦。彼即先前亦现量，如是然无离贪。若修苦能令离贪，此欲为何即成道理耶？此不能令离贪。修苦乃是先作痛苦之因，若不如是，则此不能离贪，以修能知痛苦之因，故无论如何当令离贪耶？如是则不如是，以何之故，痛苦彼即先前亦现量，以有现量先已生起之决定故。若不如是，则不欲求尽舍轮回。未曾现前之痛苦，非能恼害。如是然亦无有离贪，是故修苦无义。离欲等痛苦乃是一切世间之现量，若于尔时不能离贪，云何修苦能令离贪耶？若修苦以忆念总摄一切痛苦，则知是大苦蕴，是故唯有离贪。
English
If so, there will be no end. Moreover, due to other and different discriminations, there is no completeness. Therefore, one should abandon oneself through this. How does one abandon oneself? Thus, meditating on suffering is meaningless. In what way is it meaningless? Likewise, meditating on suffering is also meaningless, because meditating on suffering cannot cause separation from attachment. Furthermore, if there is detachment from me, then who is detached from what now? Just like me, that is not to be abandoned, so meditating on suffering becomes meaningless. Meditating on suffering is not able to abandon. Just as attachment and detachment from me are not the cause of abandonment, so too, there is no 'mine'. Therefore, detachment from that, with detachment, one will not be liberated. Therefore, meditating on suffering is also meaningless, like this: those who meditate on suffering only become aware of suffering itself. That is already manifest. Even so, there is no detachment. If meditating on suffering leads to detachment, what desire would become reasonable? This does not lead to detachment. Meditating on suffering is the very cause of bringing suffering forward. If it is not like that, then this will not lead to detachment, because by meditating, one knows the cause of suffering, so in any case, one should cause detachment. It is not like that, because that suffering is already manifest, because there is certainty of what has already arisen manifestly. If it is not like that, then one will not seek to completely abandon samsara. Suffering that has not been made manifest is not what torments. Even so, there is no detachment, therefore meditating on suffering is meaningless. Suffering such as detachment is manifest to all the world. If one does not become detached at that time, how can meditating on suffering lead to detachment? If meditating on suffering sums up all suffering by remembering it, then one knows the great aggregate of suffering, therefore there is only detachment.