English
If I exist in the ultimate sense, then whatever revolves around it is also ultimately true. Therefore, whatever is most needed in the ultimate sense, it should be understood that it is endowed with qualities, and from that, the basis for my view of qualities is taken. Therefore, manifestly clinging to self becomes samsara. Even the touch of a city sow is sought for the sake of happiness. Therefore: If self exists, then there is the thought of other. From the division of self and other, grasping and hatred arise. From association with these, all faults arise. By distinguishing between self and other, grasping and hatred are generated, and from that, the faults associated with grasping and hatred, such as jealousy and miserliness, arise. However, cling only to the self, not to what is mine. Therefore, since there is no clinging to what is mine, there is no term for unbearable assembly. Here it is said: निश्चितं मम सक्तिस्तु，ममत्वे न विमुञ्चति। निर्दोषे मम सक्तिश्च，वियोगे हेतुर्न विद्यते。（Tibetan: ངེས་པར་བདག་ལ་ཆགས་པ་ནི། །བདག་གི་ལ་ཆགས་མི་འབྲལ་ཞིང༌། །ཉེས་མེད་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང༌། །བྲལ་བའི་རྒྱུ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན།，Sanskrit Devanagari: निश्चितं मम सक्तिस्तु，ममत्वे न विमुञ्चति। निर्दोषे मम सक्तिश्च，वियोगे हेतुर्न विद्यते，Sanskrit Romanization: niścitaṃ mama saktistu, mamatve na vimuñcati. nirdoṣe mama saktiśca, viyoge heturna vidyate，Literal Chinese meaning: निश्चितं I attachment then, ममत्वे mine not separate. निर्दोषे faultless I attachment and, वियोगे separation cause not exist.）Attachment to self, once entered, does not turn back without fault. Having attachment to self does not mean there is no attachment to what is mine, therefore, both self and what is mine are accompanied by attachment, and because all faults are obscured, everything is entered into and possessed, therefore, this connection with samsara is irreversible. However, since attachment to both self and what is mine is the cause of samsara, and since association with attachment to what is mine is faulty, one should not cling to it, and if one does not cling to other faulty attachments, then what need is there to say about that which attachment itself becomes faulty? Here it is said: यदि रागः सदोषोऽस्ति，तस्मात् किं स्यात् तत् त्यजेत्। अनाक्षिप्तोऽत्र विषयेण，तत् त्यक्तुं नैव शक्यते。（Tibetan: གལ་ཏེ་ཆགས་པ་སྐྱོན་བཅས་ན། །དེ་ལས་ཅི་འགྱུར་དེ་སྤོང་འགྱུར། །འདི་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་མེད་པར་ནི། །དེ་སྤང་བར་ནི་ནུས་མ་ཡིན།，Sanskrit Devanagari: यदि रागः सदोषोऽस्ति，तस्मात् किं स्यात् तत् त्यजेत्। अनाक्षिप्तोऽत्र विषयेण，तत् त्यक्तुं नैव शक्यते，Sanskrit Romanization: yadi rāgaḥ sadoṣo'sti, tasmāt kiṃ syāt tat tyajet. anākṣipto'tra viṣayeṇa, tat tyaktuṃ naiva śakyate，Literal Chinese meaning: यदि if attachment with fault is, तस्मात् from that what become that abandon. अनाक्षिप्तो unrefuted here object, तत् that abandon indeed not possible.）Because the object becomes faulty, it is said that one will not be attached to other faults, and it is unreasonable not to be attached to an object without attachment. Because the cause of happiness is without fault, because it is a quality. However, if attachment itself is faulty, yes, but what will happen? Faulty attachment
Tibetan
་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེན་པ་སྤོང་བར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། །དེ་ནི་མེད་དེ། ཡུལ་ལ་སྐྱོན་མེད་པར་ཞེན་པ་སྤོང་བར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། ཡོན་ཏན་སྐྱོན་དང་རྗེས་འབྲེལ་པའི། །འདོད་དང་སྡང་སོགས་སྤོང་བ་ནི། །དེ་དག་ཡུལ་ལ་མ་མཐོང་བར། །ཡིན་གྱི་ཕྱི་ཚུལ་གང་གིས་ཡིན། །འདོད་པ་དང་སྡང་བ་དག་ནི་ཡོན་ཏན་དང༌། སྐྱོན་མཐོང་བ་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ། །བདག་གི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ལ། དེའི་སྡུག་བསྔལ་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པ་ནི་སྐྱོན་ཡིན་པས། གལ་ཏེ་དེ་དག་ཡོད་ན་ནི་འདོད་པ་དང་སྡང་བ་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཕྱིའི་དངོས་པོ་ཡོན་ཏན་ཅན་ཡང་འདོར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མེད་དེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་སྤོང་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་གྱི། ཞེན་པ་ནི་དོན་མཐོང་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་གཞན་དང་གཞན་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་འདོར་བར་ནུས། ཡུལ་ནི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེན་པའི་ཡུལ་ཉིད་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནི་དེར་ཞེན་པ་འདོར་བ་དང༌། བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེན་པ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཡུལ་གྱི་ཡོན་ཏན་གྱིས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡུལ་ཡོན་ཏན་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེན་པ་མི་སྐྱེ་བར་ག་ལ་འགྱུར། ཆགས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆགས་མིན་གྱི། །དོན་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་ཡིན། །མ་ཚང་མེད་རྒྱུ་དེ་ལ་ནི། །འབྲས་བུ་གང་གིས་ཟློག་པར་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གཞན་ཡང༌། ཆགས་ལ་སྐྱོན་ཡང་གང་ཞིག་མཐོང༌། །གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བརྟེན་ཞེ་ན། །དེ་ལྟར་འདི་ལ་ཆགས་བྲལ་མིན། །རང་གིར་མཐོང་ཕྱིར་དཔེར་བདག་བཞིན། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ནི་དང་པོ་ཉིད་དུ་བདག་ཡིན་ཏེ། བདག་ཡོད་ན་ཕྱིས་ཞེན་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་འགྱུར་གྱི། བདག་མེད་ན་སུ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ། དེ་ལ་གཉི་ག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉི་ག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་འམ། ཡང་ན་གཅིག་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་བདག་གི་སྡུག་བསྔལ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་རང་ཉིད་ལ་བརྟེན་པའི་སྐྱོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་དང་བདག་ཏུ་ཞེན་པ་དང་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་དང༌། འདུ་བྱེད་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་བདག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། འདིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་དེ་མེད་བདག་སྡུག་བསྔལ། །རྒྱུ་མིན་དེ་ཡང་དེ་དང་འདྲ། །དེ་ལྟར་གཉི་ག་སྐྱོན་མེད
Chinese
如果说因为这样就应该舍弃贪执，那是不对的，因为对事物没有过患而舍弃贪执是不合理的。因此，对于与功德、过患相关的贪欲、嗔恨等，如果不对事物本身进行观察，又怎么能舍弃呢？贪欲和嗔恨等是从看到功德和过患而产生的，这是理所当然的。追求自己的快乐是功德，而造成痛苦的是过患。如果这些存在，那么就不是舍弃了贪欲和嗔恨。如果说也要舍弃外在具有功德的事物，那也是不对的，因为舍弃外在事物取决于外在的因缘，而贪执是通过看到事物的力量而产生的，又怎么能舍弃呢？事物本身具有功德，因此是贪执的对象，应该亲近，如果没有功德，就不应该舍弃或接受贪执。贪执不是因为具有功德而亲近，而是因为事物的功德。因此，如果事物具有功德的因缘，怎么能不产生贪执呢？贪执不是因为功德的贪执，而是因为看到事物的功德。对于没有缺失的因，又有什么果能阻止它呢？这是总结的偈颂。另外，对于贪执，又能看到什么过患呢？如果说是依赖痛苦，那么这样就不能从贪执中解脱，因为执着于自我，就像执着于我一样。痛苦的根源首先就是我，如果有了我，之后贪执就会成为痛苦的根源，如果没有我，谁会痛苦呢？因此，要么对两者都从贪执中解脱，要么对两者都不解脱。如果认为我的痛苦是别人造成的，而不是依赖于自身的过患，因为我和我执，以及法和非法，以及与行蕴相关的我，是痛苦的根源，那么这里说到，如果我没有痛苦，那么不是痛苦的因，也和那个一样。这样两者都没有过患。
English
If it is said that attachment should be abandoned because of this, that is not correct, because it is unreasonable to abandon attachment to things that have no faults. Therefore, regarding desire, hatred, etc., which are related to merit and demerit, how can they be abandoned if they are not seen in the objects themselves? Desire and hatred, etc., arise from seeing merit and demerit, which is reasonable. Pursuing one's own happiness is merit, while causing suffering is demerit. If these exist, then it is not abandoning desire and hatred. If it is said that even external objects with merit should be abandoned, that is also incorrect, because abandoning external objects depends on external causes, while attachment arises from the power of seeing objects, so how can it be abandoned? The object itself has merit, so it is the object of attachment and should be approached, and if there is no merit, attachment should not be abandoned or accepted. Attachment is not approached because it has merit, but because of the merit of the object. Therefore, if the object has the cause of merit, how can attachment not arise? Attachment is not attachment to merit, but because of seeing the merit of the object. What result can prevent the cause that is not lacking? This is the concluding verse. Furthermore, what faults can be seen in attachment? If it is said to rely on suffering, then in this way, one cannot be liberated from attachment, because one is attached to self, just like being attached to "I". The root of suffering is first of all "I", and if there is "I", then attachment will become the cause of suffering later, and if there is no "I", who will suffer? Therefore, either both are liberated from attachment, or neither is. If it is thought that my suffering is caused by others, and not a fault dependent on oneself, because "I" and attachment to "I", as well as dharma and non-dharma, and "I" associated with aggregates, are the cause of suffering, then it is said here, if "I" has no suffering, then it is not the cause of suffering, and it is the same as that. Thus, neither has faults.
Tibetan
་པ། །དེས་ན་གཉིས་ལ་ཆགས་བྲལ་མིན། །སྐྱོན་མེད་པར་ནི་སུ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི། བདག་ལ་བརྟེན་པ་མེད་པར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་དག་ཀྱང་བདག་བཞིན་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན་ན། དེས་ན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མི་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་སྦྲུལ་བཟུང་ཡན་ལག་བཞིན། །སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་སྤོང་འགྱུར་ན། །བདག་གི་བ་བློ་བཅོམ་པས་ནི། །དོར་བ་ཡིན་གྱི་བཟློག་ལ་མིན། །དབང་པོ་ལ་སོགས་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི། །རྟེན་ཉིད་དུ་ནི་བཟུང་བ་ལ། །རང་བློ་གང་གིས་བཟློག་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ལ་ཆགས་བྲལ་དེ་གང་ལས། །གལ་ཏེ་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཞེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ལ་བཟློག་པ་ཡོད་པ་ལས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ནམ། གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཞེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ། བདག་གི་བའི་བློའི་ཡུལ་ལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང༌། སྲེད་པ་མི་འབྲལ་བར་མཐོང་ངོ༌། །དེས་ན་བདག་གི་བའི་བློ་དོར་བས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། །བདག་གི་བའི་བློ་ཉིད་ཡོངས་སུ་འདོར་ཞེ་ན། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྟེན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་འགའ་ཡང་བདག་གི་བའི་བློ་དང་བྲལ་བ་མེད་དོ། །འདི་ལྟར་ལྷར་གྱུར་ཅིག་ཅེའམ། ཀླུར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བདག་གི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དེ་དག་ལ་བདག་གི་བའི་བློ་བྱེད་དོ། །དེས་ན་དེ་ལྟ་བུའི་བློ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཅི་ལྟར་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན། འདི་ལྟར། ལུས་ལས་པོག་པའི་སྐྲ་སོགས་ལ། །ཡིད་བྱུང་བློ་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་ཞིང༌། །གཞན་ལ་ཞེན་བཅས་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན། །གང་གི་ཚེ། སྐྲ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། བདག་གི་བའི་བློ་ཞེན་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་ལ། གང་གི་ཚེ་བཟློག་པ་དེའི་ཚེ་ཞེན་པ་དང་བཅས་པ་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་སྐྱེད་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི། དེ་ལ་འདུ་སོགས་འབྲེལ་པ་ལས། །རང་གི་བློ་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་བའི། །འབྲེལ་དེ་དེ་བཞིན་ཉིད་གནས་ཕྱིར། །མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྤོང་མི་འགྱུར། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་འདུ་བའི་འབྲེལ་པའོ། །ལུས་དང་ནི་ལྡན་པའོ། །ལུས་ལ་བརྟེན་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་ནི་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་ལ་འདུ་བའོ། །གཟུགས་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་ནི་ལྡན་པར་གྱུར་པ་ལ་འདུས་པར་འདུ་བའོ།། ཉན་
Chinese
པ། 因此，对于二者来说，没有离贪。因为没有任何人是无过失且离贪的。执着于我等，如果没有依赖于我，就不是痛苦之因。 因此，如果它们也像我一样没有过失，那么离贪是不可能的。如果像抓住蛇的肢体一样，通过修习痛苦来舍弃，那么通过摧毁我所之念，是舍弃而不是遣除。感官等受用的所依，被认为是，用自己的心如何遣除呢？对于它，从何处产生离贪？如果快乐的因本身就是执着的原因，那么对于它，难道不是因为有遣除才不是离贪吗？如果不是执着于造成损害的事物，那么对此说道：即使我所之念的对境是痛苦之因，也看到贪欲不分离。因此，通过舍弃我所之念而离贪。如果完全舍弃我所之念，那么对于被认为是受用之所依的身体等，没有任何人是没有我所之念的。像这样，变成天神吧，或者变成龙族吧，这样我的身体等变成特殊之物吧，对于它们产生我所之念。因此，具有这样念头的人怎么能离贪呢？像这样：从身体分离的头发等，意生的念头会产生，对其他的执着会产生，这是所有人的现量。当头发等是能够亲近受用的对境时，就会产生具有执着的我所之念，当遣除时，就会产生与执着分离的自性，也就是离贪，否则就不是，这是区分。此外，对于胜论派等，从与它的聚集等关系中，自己的念头会产生，因为那种关系如实存在，即使见到也不会舍弃。是与快乐等聚集的关系。是与身体具有的关系。是与依赖于身体的色等具有的关系而聚集。是与色等具有的关系而聚集的聚集。
English
Pa. Therefore, there is no detachment for the two. Because no one is faultless and detached. Attachment to self, etc., is not the cause of suffering without relying on self. Therefore, if they are also faultless like me, then detachment is impossible. If, like grasping the limbs of a snake, one abandons through cultivating suffering, then by destroying the thought of "mine," it is abandonment and not removal. The basis of enjoyment, such as the senses, is considered to be, how can one remove it with one's own mind? For it, from where does detachment arise? If the cause of happiness itself is the reason for attachment, then for it, is it not because there is removal that it is not detachment? If one is not attached to things that cause harm, then it is said about this: Even if the object of the thought of "mine" is the cause of suffering, one sees that craving does not separate. Therefore, one is detached by abandoning the thought of "mine." If one completely abandons the thought of "mine," then for the body, etc., which are considered to be the basis of enjoyment, no one is without the thought of "mine." Like this, become a god, or become a Naga, like this, may my body, etc., become special things, for them one generates the thought of "mine." Therefore, how can someone with such a thought be detached? Like this: From the hair, etc., separated from the body, thoughts born of mind will arise, attachment to others will arise, this is the direct perception of all. When hair, etc., are objects that can be closely enjoyed, then the thought of "mine" with attachment will arise, when one removes it, then the nature of being separated from attachment will arise, that is, detachment, otherwise it is not, this is the distinction. Furthermore, for the Vaisheshika school, etc., from the relationship of gathering, etc., with it, one's own thoughts will arise, because that relationship exists as it is, even if one sees it, one will not abandon it. It is the relationship of gathering with happiness, etc. It is the relationship of having with the body. It is gathering with having form, etc., which depends on the body. It is the gathering of gathering with having form, etc. Listen.