Tibetan
སྔ་ཕྱིའི་རང་བཞིན་དག་དང་ནི། །མ་བྲལ་ཕྱིར་ན་གཅིག་ཡིན་ན། །བྲལ་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་བཞིན་དུའང༌། །བྲལ་བ་མིན་པར་ཇི་ལྟར་འདོད། །གལ་ཏེ་རིམ་གྱིས་འབྲལ་མིན་ན། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་བྲལ་བ་ཡང༌། །བྲལ་དང་མ་བྲལ་དེ་ཉིད་ཀྱི། །ཕྱིར་ན་གཉི་གའི་རང་བཞིན་ནི། །ཇི་ལྟར་ཅིག་ཅར་འདི་ཡོད་པ། །དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་དེ་མཐོང་འགྱུར། །རིམ་མིན་པ་ཡི་ཡོད་པ་ནི། །རིམ་ལྡན་དངོས་པོ་ལ་མ་ཡིན། །སྔ་ཕྱིའི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་ན། །ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་འདོད་མ་ཡིན། །རིམ་གྱིས་ཁྱབ་པ་ཉིད་ན་ནི། །དེ་ཉིད་ཁྱབ་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །གཅིག་པོ་དེ་ནི་མཐོང་བ་དང༌། །མ་མཐོང་བར་ནི་འཐད་མ་ཡིན། །དེ་ཚེ་ཉིད་དེ་མཐོང་བ་དང༌། །མ་མཐོང་བར་ནི་འཐད་པར་དཀའ། །དུས་ཀྱིས་དབྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། །མི་འགྲིགས་པ་ནི་མེད་པར་མཐོང༌། །གཅིག་ཕྱིར་འདི་ནི་གཅིག་ཚེ་ཉིད། །དུས་ཐ་དད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཡང་ནས་ཡང་དུ་འཛིན་ན་ནི། །གཟུང་ཟིན་པ་ཉིད་འཛིན་པར་འགྱུར། །གཟུང་ངོ་ཞེས་བྱར་འཛིན་པ་གང༌། །དེ་ནི་དྲན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དྲན་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །རིམ་འཛིན་པ་ནི་སྲིད་མ་ཡིན། །གང་གིས་མངོན་སུམ་ཉིད་འགྱུར་བ། །མ་རྟོགས་པ་ནི་དེ་དངོས་མིན། །གལ་ཏེ་དེ་ཚེ་ཡོད་པ་ཉིད། །སྔར་གྱི་བློ་ཡིས་མ་རྟོགས་པར། །ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་དེའི། །རྣམ་དབྱེ་འདི་ནི་ཚད་ལྡན་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་མཐོང་ཟིན་ཉིད། །མེད་ཕྱིར་ཀུན་ཚེ་ད་ལྟར་ནི། །དེ་ཡི་སྔ་མ་ཕྱི་མ་ཡི། །དངོས་པོ་གང་གིས་རྟོགས་པ་ཡིན། །སྔ་ཕྱིའི་ཤེས་པ་ལས་ཤེ་ན། །དེ་དག་ཐ་དད་ག་ལས་རྟོགས། །གལ་ཏེ་རང་རིག་དངོས་ལས་ན། །དེ་ལ་གཉིས་ཉིད་རྟོགས་མི་འགྱུར། །སྔ་མ་ཕྱི་མ་མེད་པར་ནི། །དེ་ ཡིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མིན། །གལ་ཏེ་སྔ་དང་ཕྱི་མ་ཡི། །མྱོང་བ་དེ་དག་གཅིག་ཡིན་ན། །གཅིག་ན་མངོན་དུ་བྱས་པས་ན། །ཇི་ལྟར་སྔ་དང་ཕྱི་མར་འགྱུར། །མངོན་དུ་བྱས་བཞིན་པ་ཉིད་ནི། །སྔོན་དང་ཕྱི་མར་འགྱུར་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྔ་མ་ཉིད་མིན་ན། །ཇི་ལྟར་སྔ་མ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །འདི་རྟོགས་མེད་ཉིད་རྟོགས་དེ་ནི། །མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན། །འདི་དེའི་དྲན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། །གང་གི་ཚེ་དེ་མེད་པར་ནི། །དྲན་པ་ཉིད་ནི་མཐོང་འགྱུར་ན། །དེ་ཡི་ཞེས་ནི་ཇི་ལྟར་བརྗོད། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་ལས་ནི། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་འཛིན་པ་མིན། །དོན་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད། །གཟུང་ཡིན་བཟློག་པ་ལས་མ་ཡིན། །མྱོང་བས་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར། །དོན་ལས་དྲན་པ་དངོས་སུ་མིན། །མྱོང་
Chinese
如果前后自性等，不离故为一，明明见为离，如何欲非离？若非次第离，如是则离亦，离与非离彼，故二者自性，如何一时此有？如是如是彼见成。非次第之有，于具次第事物非有。若未悟前后之自性，则不欲为遍。若次第为遍，则彼不成遍。唯一者见与，不见不应理。彼时即彼见与，不见应理难。时间之差别一切，见为无不合。为此一故唯一时，如何成异时？若复执取，则成执取已取者。执取云执取者，彼则成忆念。念非量故，次第执不可能。由何而转变现量，若未悟则非彼事物。若彼时有者，先时未由智所悟，无有差别故，如何彼之，此种差别为量？若于彼无已见性，故一切时现在，彼之先前后来之，事物由何而悟？若由前后之识，则彼等由何而悟差别？若由自证事物，则于彼不悟二性。无有先前后来，则，彼不能悟。若先前与后来之，体验彼等为一，若一则已现故，如何成先前与后来？现正现者，不成先前与后来。若非先前者，如何悟为先前？此悟无悟彼，非为现证者。若此为彼之忆念，何时彼无有，若忆念得见，如何说彼之？由因与果之事物，不唯由彼而执取。义乃现证者，为所取非由颠倒。由体验间隔故，由义念非真实。体验
English
If the nature of before and after, etc., is not separate, hence it is one, even though it is clearly seen as separate, how do you desire it to be non-separate? If it is not gradually separate, then likewise, separation is also, because of that separation and non-separation, how can the nature of both be present here at once? It will be seen as such. That which exists without sequence is not in things that have sequence. If the nature of before and after is not understood, then it is not desired to be pervasive. If it is pervasive sequentially, then that itself does not become pervasive. It is not reasonable to see that one and not see it. At that time, it is difficult to be reasonable to see it and not see it. All the differences of time are seen as without incongruity. Because this is one, it is only one time, how can it become different times? If one grasps again and again, then one will grasp what has already been grasped. What is grasped as 'grasping' becomes memory. Since memory is not valid, it is not possible to grasp sequentially. What transforms into direct perception, if it is not understood, then it is not that thing. If it exists at that time, without being understood by the previous mind, since there is no difference, how can this distinction of it be valid? If there is no seeing in it, therefore at all times now, by what is the previous and subsequent thing of it understood? If it is from the knowledge of before and after, then how is the difference understood from those? If it is from self-awareness of things, then in that, the two natures will not be understood. Without before and after, it cannot be understood by that. If the experiences of before and after are one, if they are one, then since they are already manifest, how do they become before and after? That which is being manifested does not become before and after. If it is not the former, how is it understood as the former? This understanding of non-understanding is not the manifestor. If this is the memory of that, when that is not there, if memory itself is seen, how is it said to be 'of that'? From the things of cause and effect, it is not grasped only by that. The meaning is the manifestor, it is the object to be grasped, not from reversal. Because it is interrupted by experience, memory from meaning is not real. Experience
Tibetan
བ་སྔ་མ་དེ་ཡིས་ནི། །སྔ་ཉིད་འཛིན་མིན་ཕྱི་མས་མིན། །དེས་ན་དྲན་པ་ཉིད་ལས་ནི། །སྔ་མ་ཉིད་དུ་གྲུབ་མ་ཡིན། །འདས་པ་སྔོན་དུ་བྱས་པ་ནི། །སྔ་མ་ཞེས་ནི་བྱ་བར་བརྗོད། །འབྱུང་འགྱུར་དངོས་པོ་མངོན་དུ་ནི། །བྱས་ན་འབྱུང་འགྱུར་ཤེས་བྱེད་གནས། །འོན་ཏེ་སྐྱེ་འཇིག་བསྟན་ལྡན་པ། །གང་དེ་ཡོད་ཅེས་འདོད་ན་ནི། །དེ་རྣམས་ཉིད་ནི་ཡོད་མི་འགྱུར། །དེ་ཡེ་དངོས་དང་མི་ལྡན་ཕྱིར། །གང་ཚེ་ཞིག་པ་དེ་ཚེ་དེ། །ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་རྟོགས། །དེ་སྔར་ཡོད་པ་རྟོགས་ན་ནི། །དེ་ཚེ་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཞིག །བརྟན་ལ་གལ་ཏེ་འདི་བློ་འདི། །མེད་ན་ཇི་ལྟར་ཡོད་པར་རྟོགས། །ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། །དེས་ན་གཞན་དུ་ཇི་ལྟར་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་རྟག་དང་མི་རྟག་པའི། །དངོས་པོ་གར་ཡང་སྲིད་མ་ཡིན། །དངོས་རྟག་པ་འམ་དངོས་མི་རྟག །མཐའ་གཅིག་ཉིད་དུ་སྲིད་པ་ཡིན། །ད་ནི་ལམ་གྱི་ཞར་ལ། འགོག་པའི་རྣམ་པ་བཞི་པ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། བཤད་ཟིན་ལམ་དེ་གོམས་པ་ལས། །གནས་འགྱུར་གལ་ཏེ་བདག་འགྱུར་ཀྱང༌། །ལམ་བཞིན་སྐྱོན་ནི་འབྱུང་ཞེ་ན། །མ་ཡིན་ནུས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །སྔར་བཤད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལམ་དེ་གོམས་པ་ལས་གནས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ནམ། ཀུན་གཞི་ཡོངས་སུ་དག་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་དང་མི་མཐུན་པ་བདག་མེད་པ་དེའི་བདག་ཏུ་གྱུར་པ་ན་ཉེས་པ་མཐའ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ ཏེ་ཇི་ལྟར་ཉེས་པ་དང་ལྡན་པ་ལ། ཡོན་ཏན་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཡང་ཉེས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པ་རྣམས་ཡོན་ཏན་ཡོད་པས་བཅོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཟློག་པ་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཉེས་པ་རྣམས་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན་བཤད་པ། རྣམ་ཤེས་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡི་ཆོས། །ཇི་ལྟར་ཡོད་དེ་འཛིན་པ་དང༌། །ཡོད་པ་ཡི་ནི་བདག་ཉིད་དེ། །འདི་ཡི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའང་ཡིན། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ནི་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རིག་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རིག་པ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་དེ་ལྟར་དེ། །གཟུང་བར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པར་ནུ
Chinese
前者以，非先执持后者非，是故由忆念，不成其为前。已逝先为者，名为前者事，未来事物显，为未来知处。然具生灭示，若谓彼为有，彼等实非有，彼与物不合。何时坏灭时，彼时云何知为有？若知彼先有，彼时彼如何灭？若此智于坚，若无云何知为有？一切皆由知，是故他处云何有？是故常与无常之，事物何处皆非有。物常或物无常，决定唯一乃为有。今于道之旁支，为显第四灭相而说。已说之道若串习，住转变若谓我转变，如道之过失生耶？非也，以无能力故。如前所说，由串习此道，则住心之流，或阿赖耶识完全清净，与执我及我所相违之无我，于彼转为我时，则离一切过失。若如具过失者，如是转为具功德，具功德者亦转为具过失，故无从轮回中决定解脱耶？非也，以过失皆由具功德所摧毁故。反之云何不转变耶？以功德皆为事物之自性，过失皆与彼相违故。彼为何如耶？谓：识乃执境之法，如何有耶？谓执持与，有者之自性，亦为此之生因。识乃为诸生之入门，何者转为识，彼之自性法乃执境者。识非转为非明，以非明者无如是故。如其所有，如是彼，乃所取与生因。能分别
English
The former, not holding the former itself, the latter not. Therefore, from memory itself, it is not established as the former. That which has passed, having been done before, is called the former thing. If future things are made manifest, they are the place of knowing the future. However, if it is desired to say that whatever has the characteristic of showing arising and ceasing exists, those things do not exist, because they do not accord with reality. When does it perish? How is it understood to exist at that time? If it is understood to have existed before, how does it perish at that time? If this mind is firm, how is it understood to exist if it does not exist? Everything is from understanding, so how does it exist elsewhere? Therefore, permanent and impermanent things do not exist anywhere. A permanent thing or an impermanent thing, only one is definitely possible. Now, in the side of the path, it is said to show the fourth aspect of cessation. If the path that has been spoken of is practiced, if the dwelling changes, if it is said that the self changes, will the fault arise like the path? No, because there is no ability. As previously said, by practicing this path, the stream of the dwelling mind, or the alaya consciousness, becomes completely pure. When the selflessness, which is contrary to the grasping of self and what belongs to self, is transformed into that self, then it is separated from all faults. If, like one with faults, it is transformed into one with virtues, and one with virtues is also transformed into one with faults, is there no definite liberation from samsara? No, because all faults are destroyed by having virtues. How does the opposite not change? Because virtues are the nature of things, and faults are the opposite of that. What is that like? It is said: Consciousness is the dharma of grasping objects. How does it exist? It is said that it is the nature of grasping and having, and it is also the cause of its arising. Consciousness is the entrance to the path of all beings. Whatever is transformed into consciousness, its nature is that of grasping objects. Consciousness is not transformed into non-knowing, because there is no such thing for those who are non-knowing. As it exists, so it is, it is the object to be grasped and the cause of arising. Able to discriminate.