Tibetan
པར་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཉིད་དེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པས་རྟོགས་པ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པ་བདག་ལས་ནི། །གཞན་ན་བདག་མེད་རིག་མེད་ཕྱིར། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་རིག་ཅེ་ན། །རང་རིག་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཐར་ཀྱང་བདེ་ཉིད་ན། །ཐར་པ་གྱ་ནོམ་མི་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ལ་དེ་ནི་རྨོངས་ཡོད་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་བདག་ནི་ཐར་ལྡན་མིན། །གང་ལ་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་ཡི། །སྐད་ཅིག་གཞན་དང་གཞན་སྲིད་པ། །དེ་ཡི་ཐར་ཏེ་གྱ་ནོམ་སྟེ། །ནོར་དང་མི་རིགས་མེད་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བཅིངས་དང་ཐར་པ་གཉིས། །གཞི་མི་གཅིག་པར་ཐལ་ཞེ་ན། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་གཅིག་པ་ཡིན། །དངོས་པོ་བཟློག་པ་མེད་པ་ཉིད། །གང་ཞིག་ཐར་དེ་བཅིངས་པས་ཀྱང༌། །དེ་ཡི་ཚེ་ན་ཅི་ཞིག་བྱ། །གལ་ཏེ་ང་སྔོན་གྱུར་ཏོ་ཞེས། །འགྱུར་ན་དེ་ཡང་གང་དུ་མཁོ། །སྔར་ནི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་ཕྱིར། །རྟོགས་སྔོན་བྱེད་ཅན་མི་འགྱུར་ལ། །དེ་ཡང་རིགས་པ་མིན་ཞེ་ན། །དེ་ནི་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། །ཡང་ན་དེ་ནི་གཞན་དོན་དུ། །རབ་ཏུ་སྦྱོར་ཞེས་སྔར་བརྗོད་དོ། །ཐར་པ་དེ་ནི་གྱ་ནོམ་ཉིད། །གཞན་པ་དག་ནི་བཟློག་པ་ཡིན། །འོན་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་བདག་ནི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་གྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་སྔོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མི་རྟག་ཉིད་དུ་བརྗོད་མེད་གང༌། །དེ་ནི་འགའ་ཡི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །བརྗོད་བྱ་མིན་ལའང་བཅིངས་དང་ཐར། །ཅི་ལྟ་བུ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ན། གང་དེ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་ཏུ་གཏན་ལ་ཕབ་བོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་མེད་པ་བྱེད་པས་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཏན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་དག་གཞི་གཅིག་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལན་དུ་ འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། རྟག་དང་མི་རྟག་ལས་གྲོལ་བའི། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དམིགས་མ་ཡིན། །ཐམས་ཅད་ལྡོག་དང་རྗེས་སུ་ནི། །འཇུག་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གལ་ཏེ་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་ན། །གཉི་གའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། །དེ
Chinese
如果说，那是没有变异的自性，因为以安乐等所了悟是错乱的缘故。那也不是，如果错乱是从我而生，在他处没有我，因为没有知觉的缘故。如果说，它的自性是知觉，那么自知如何是错乱呢？如果解脱也是安乐的自性，那么解脱不会是富饶的，因为在那之上存在愚昧。因此，我不是具有解脱的。对于何者完全满足，刹那与刹那存在，他的解脱是富饶的，是没有财富和种姓的。如果说，束缚和解脱二者，成为基础不相同，那么在世俗中是一体的，事物是没有颠倒的自性。如果解脱了，那么束缚也能，在那时做什么呢？如果说，我先前存在，如果变化，那么那又有什么用呢？因为先前是确定为一的缘故，具有了悟先行的不会变化，那也不是道理，那是意欲本身，或者说，那是为了他者，善加结合先前所说。解脱那是富饶的自性，其他的那些是颠倒的。然而这样想，我不是常恒，会成为先前的过失。也不是无常，因为成为思虑先行的缘故。因此，不是常恒和无常所能表达的，那也是不合理的。凡是不能表达为无常的，那不是任何的因。对于不能表达的，也没有束缚和解脱，如何存在呢？所谓不能表达为无常，如果说，这不是无常的自性，那么凡不是那样的，那就不是因。因为因被无常的自性所遍及，如此在其他处确定。因此，因为没有差别，因本身也不可能存在。凡不是常恒的，那就是彻底的空无。然而，束缚和解脱等，因为基础相同，所以不是无常的自性，因为是因的缘故，所以不是常恒的自性，如果这样回答，那也是不行的。从常恒和无常中解脱的，体性是不可见的。因为见到一切的返回和随顺的进入的缘故。如果说，如果不是变成其他的，那么会变成二者的自性吗？那
English
If it is said that it is the unchanging nature, because the realization through happiness etc. is mistaken. That is also not the case. If delusion arises from the self, in another place there is no self, because there is no consciousness. If it is said that its nature is consciousness, then how is self-awareness delusion? If liberation is also the nature of happiness, then liberation will not be rich, because ignorance exists on it. Therefore, I am not the one with liberation. For whom is completely satisfied, moment after moment exists, his liberation is rich, it is without wealth and caste. If it is said that bondage and liberation, the two, become different foundations, then in the conventional sense they are one, things are the nature of no reversal. If one is liberated, then bondage can also, what to do at that time? If it is said, I existed before, if it changes, then what is the use of that? Because it is determined as one before, the one with realization preceding will not change, that is also not reasonable, that is the desire itself, or, that is for the sake of others, well combined as said before. Liberation is that rich nature, the others are reversed. However, thinking like this, I am not permanent, it will become the fault of the previous. It is also not impermanent, because it becomes the reason for thought to precede. Therefore, it cannot be expressed as permanent and impermanent, that is also unreasonable. Whatever cannot be expressed as impermanent, that is not any cause. For what cannot be expressed, there is also no bondage and liberation, how does it exist? The so-called cannot be expressed as impermanent, if it is said, this is not the nature of impermanence, then whatever is not like that, that is not the cause. Because the cause is pervaded by the nature of impermanence, thus it is determined elsewhere. Therefore, because there is no difference, the cause itself cannot exist. Whatever is not permanent, that is complete emptiness. However, bondage and liberation etc., because the foundation is the same, therefore it is not the nature of impermanence, because it is the cause, therefore it is not the nature of permanence, if you answer like this, that is also not right. The essence of being liberated from permanence and impermanence is invisible. Because it is seen that everything returns and follows into the entry. If it is said, if it does not become other, then will it become the nature of both? That
Tibetan
་ལའང་ཉེས་པ་གང་གི་ཕྱིར། །གང་གི་རང་བཞིན་འཇིག་མེད་པ། །དེ་ལ་མཁས་རྣམས་རྟག་ཅེས་བརྗོད། །དེས་ན་ངོ་ཚའི་ལྟ་བ་འདི། །སྤངས་ཏེ་དེ་ནི་རྟག་པར་བརྗོད། །འཇིག་པ་ཡང་ཡིན་པ་ལ་རྟག་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འགལ་ལོ། །གང་གི་ཕྱིར་འཇིག་པ་མེད་པ་དེ་ནི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། ཞིག་པ་དང་མི་དམིགས་པ་དང་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གཅིག་ཡིན་ལ། མི་འཇིག་པ་དང་རྟག་པ་དང༌། དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དོན་གཅིག་ཡིན་པར་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དག་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དམིགས་པ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དམིགས་པ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་ཀྱང་ཅི་ལྟར་གཅིག་ཏུ་འགྱུར། གཅིག་ཉིད་དུ་ནི་རྟོག་པ་གང༌། །དེ་ནི་གཅིག་ཅེས་བྱ་བར་གནས། །གལ་ཏེ་མ་རྟོགས་རྟོགས་ཡིན་ན། །འདི་ནི་ཧ་ཅང་བབ་ཅོལ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་རྟོགས་པ་དང་མ་རྟོགས་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་འདི་གཞན་དུ་གཅིག་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་རྟོགས་པ་ཉིད་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རི་བོང་གི་རྭ་མ་རྟོགས་པ་ནི་རྟོགས་པ་འགའ་ཞིག་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཉིད་དུ་ངེས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཅིག་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་མ་རྟོགས་པ་ནི་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་གདོན་མི་ཟའོ། །གང་ཞིག་གཅིག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ནི། རྟོགས་པ་ཉིད་དེ་ཞིག་པ་མ་ཡིན་ཞིང་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཞན་རྟོགས་པ་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མ་རྟོགས་པ་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ཉིད་དེ་མ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལས་དེ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་ངོ༌། །འདི་ལྟར། གཞན་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ནི། །ཇི་ ལྟར་གཞན་མ་ཡིན་པར་བརྗོད། །དེ་ནི་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་ན། །དེ་ལྟར་མི་རྟག་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །གཞན་ཉིད་ན་ནི་མི་དམིགས་འགྱུར། །མ་དམིགས་ན་ནི་མི་རྟག་ཉིད། །གཞན་མིན་ཉིད་ནི་མི་འགྱུར་ལ། །དམིགས་པ་ཉིད་ན་རྟག་པ་ཉིད། །དེ་ནི་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་གིས། །མི་དམིགས་གཞན་གྱི་གཞན་ཡིན་ན། །རང་བཞིན་གང་གི་རིགས་མིན་པ། །དེ་ནི་འདི་ཞེས་ཇི་ལྟར་འདོད། །སྔ་མ་ཉིད་དུ་དེ་ཉིད་ནི། །དེ་ལྟ་སྔ་མ་ཉིད་འགྱུར་གྱི། །དེ་ལྟ་དེ་འདིའི་རང་བཞིན་འདི། །མིན་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་ཡིན། །
Chinese
又有什么过失呢？哪种自性不可毁灭，智者称之为常。因此，舍弃这种羞耻的观点，称其为常。既是毁灭又是常，这是相违的。因为没有毁灭的就是常，坏灭、不可见和没有，这三者意义相同。不毁灭和常，以及可见，意义也相同。因此，常与无常是一回事，意思是可见与不可见。可见与不可见怎么会变成一呢？哪种认识是唯一的？它存在于“一”之中。如果未认识就是认识，这太荒谬了。如果常与无常是一，那么认识与未认识也应是一，这样也是相关的。这种认识不是在其他地方认识为一，未认识本身不是认识。未认识兔角，不能与某种认识一起确定为一。如果说因为那里没有认识一，那么在这里，未认识无疑就是未认识。哪种认识为一，那种认识本身不坏灭，也不生起。然而，其他的认识是未认识，因此，未认识不是认识。如果说认识了与此不同的自性就是未认识，那么，由此会得出，其他自性是什么，它就不存在，这是不行的。如此，知道是其他，怎么能说是非其他呢？如果不是其他，那么无常就无法成立。如果是其他，就会变成不可见。如果不可见，就是无常。如果不是其他，就不会改变。如果是可见，就是常。如果凭借某种自性，不可见是其他的其他，那么，不是哪种自性的种类，怎么能说这是这个呢？如果先前就是那个，那么先前就会改变。如此，那个不是这个的自性，怎么会是一呢？
English
What fault is there then? That whose nature is indestructible, the wise call it permanent. Therefore, abandoning this shameful view, call it permanent. To be both destructible and permanent is contradictory. Because that which is not destructible is permanent, decay, invisibility, and non-existence are the same thing. Non-destruction and permanence, and visibility, are also the same thing. Therefore, permanence and impermanence are the same, meaning visibility and invisibility. How can visibility and invisibility become one? Which cognition is one? It exists in "one." If non-cognition is cognition, this is too absurd. If permanence and impermanence are one, then cognition and non-cognition should also be one, and that is also related. This cognition is not recognized as one elsewhere, non-cognition itself is not cognition. Not recognizing a rabbit's horn cannot be determined as one together with some cognition. If it is said that there is no recognition of one there, then here too, non-cognition is undoubtedly non-cognition. That which is recognized as one, that cognition itself does not perish and does not arise. However, other cognition is non-cognition, therefore, non-cognition is not cognition. If it is said that recognizing a nature different from this is non-cognition, then it would follow that whatever other nature is, it does not exist, which is not acceptable. Thus, knowing it to be other, how can it be said to be non-other? If it is not other, then impermanence cannot be established. If it is other, it will become invisible. If it is invisible, it is impermanent. If it is not other, it will not change. If it is visible, it is permanent. If by some nature, invisibility is other than other, then, not being of which kind of nature, how can it be said that this is this? If the previous is that, then the previous will change. Thus, that is not the nature of this, how can it be one?