Tibetan
་འགྱུར་བའི་སེམས་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་སྤངས་པའི་བསམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བརྩེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྤངས་པ་ཁོ་ནའི་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མ་སྤངས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་གཞན་དག་དེ་སྤང་བའི་དོན་དུ་འབད་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་དང་བརྩེ་བ་ལ་ཁྱད་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། འདི་ནི་ཁྱད་པར་མེད་དེ། དེ་བདག་མིན་པའི་ཆོས་ལ་ནི། །བདག་གཞན་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལ་ཆགས། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་རིག་ཙམ་ལས་ནི། །བརྩེ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །འདོད་ཆགས་དང་བརྩེ་བ་ནི་ཁྱད་ཆེ་སྟེ། རྒྱུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དང་ཡུལ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་མ་འོངས་པ་མེད་པར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བདག་ཉིད་མ་འོངས་པའི་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པར་སྨོན་པས་དབང་དུ་བྱས་པའི་འདོད་ཆགས་ནི་དེ་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ལ་ཡུལ་ཡང་དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ ལ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་རྣམ་པ་བཞིས་བསྒོམ་པའི་ཡིད་ནི། ཆགས་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བརྩེ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུན་ཙམ་མངོན་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ལ། ལོག་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདག་གིས་འདིའི་སྡུག་བསྔལ་བཟློག་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བསམ་པ་མེད་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་དུ། གལ་ཏེ་བདག་དོན་ལ་འཇུག་ན། །དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །གཞན་དོན་ཅམ་ལ་འཇུག་རྣམས་ལ། །རང་འཛིན་ཆེད་ཀ་ཆེ་བ་མིན། །རྒྱལ་པོའི་དཔེ་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏེ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་མི་འཐད་མེད། །ཡང་ན་སྔ་མ་སྔ་མ་ཡིས། །སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་འདུ་བྱེད་ལ། །འཇུག་འགྱུར་རྒྱུན་མཐོང་ཡོད་མིན་ཞིང༌། །འཇུག་པའང་འགའ་ཞིག་ཡོད་མ་ཡིན། །གནས་པ་མ་ཡིན་ཚད་མེད་ཕྱིར། །ཁྱོད་ཅག་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་ཟད། །དེས་ན་འདི་ནི་བརྩེ་བ་དང་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་རྒྱུ་སྐྱེད་པས་ཆོག་གོ །གལ་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བ་ལ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་བརྩེ་།གལ་ཏེ་བདག་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་མཐོང་ན་ཁྲོ་བར་འགྱུར་བ་རང་བཞིན་དུ་ནི་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། མི་གཙང་བ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་།མི་སྡུག་པ་བསྒོམ་པས་ནི་ཐར་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ལས་ཡིན་ནོ། །བདག་ཡོད་ན་ནི་དེ་རང་དབང་ཡིན་པས་གཞན་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྡང་བར་འགྱུར་ན། གང་གི་ཚེ་འདི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་དུས་ན་དེ་ཉིད་མེད་པ་ལ་གནོད་པར་བྱ་བར་མི་ནུས་པ་དེའི་ཚེ་ནི་སྔར་བར་འཛིན་པའི་དོན་མེད་དོ། །གཏི་མུག་ཉེས་པའི་རྩ་བ་དེ། །དེ་ཡང་སེམས་ཅན་འཛིན་པ་ཡིན། །དེ་མེད་ཉེས་རྒྱུ་ལ་ཁྲོ་མིན། །དེས་ན་བརྩེ་བ་ཉེས་མེད་འདོད། །གལ་ཏེ་བདག་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་མཐོང་ན་ཁྲོ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། བདག་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སེམས་ཅན་མེད་པར་ཡང་སེམས་ཅན་དུ་འཛིན་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཁྲོ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་སེམས་ཅན་དུ་འཛིན་པ་མེད་པ་ན་ནི། གཏི་མུག་ནི་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བའི་རྨོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རང་ཉིད་ མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་རྩ་བ་ནི་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལུས་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་མ་གྲོལ་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པ་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང༌། གྲོལ་མེད་མ་ཡིན་སྔོན་དུ་མེད། །ཟད་ན་གཞན་མཚམས་མི་སྦྱོར་ཕྱིར། །འདུ་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཟད་པ། །གལ་ཏེ་གནས་པ་ཉེས་མེད་ཉིད། །སྐྱེ་བ་གཞན་མཚམས་སྦྱོར་བ་དང༌། །འགལ་བའི་ཡིད་ལ་གནས་པ་ཇི་ལྟར་གྲོལ་བ་མ་ཡིན། །སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་སྐྱེ་བ་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཟད་བའི་ཕྱིར་མཚམས་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་དག་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་མཚན་སྦྱོར་བ་མེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་ཟད་འདོད་པ་མེད་པས། འདུ་བྱེད་པ་ཟད་པ་དེ་ནི་ཇི་སྲིད་འདུ་བྱེད་རྗེས་སུ་འཇུག་གི་བར་དུ་གནས་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། སྙིང་རྗེ་དམན་པ་ཉིད་ཕྱིར་ཡང༌། །གནས་པའི་འབད་རྩོལ་ཆེན་པོ་མེད། །གང་དག་བརྩེ་བ་ཆེན་པོ་པ། །གཞན་གྱི་ངོར་ནི་བཞུགས་པ་ཡིན། །འདུ་བྱེད་ཟད་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྙིང་རྗེ་དམན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་གནས་པའི་འབད་རྩོལ་མེད་པས་གཏན་དུ་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་དག་ནི་གནས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞེད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལམ་ནུས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དང་པོ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་ལམ་ཉིད་དུ་སྲིད་པ་འཆད་པར་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། འདི་ལྟར་འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་སྤངས་པས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཏི་མུག་ཉེས་པའི་རྩ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ལམ་གཞན་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། གལ་ཏེ་འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བྲལ་ཕྱིར
Chinese
将执著于轮回众生的想法舍弃，这种想法就是慈爱。而且，这仅仅是舍弃了我执，而不是其他的。如果我执没有舍弃，又怎么会为了舍弃其他而努力呢？如果说贪欲和慈爱有什么区别？这没有区别，对于非我的法，执著于虚构的我和他者，仅仅是觉察到痛苦的延续，就会产生慈爱。贪欲和慈爱有很大的区别，因为原因不同，对象也不同。像这样，虚构没有未来，渴望自己与未来的快乐相遇，被这种渴望所控制的贪欲，就是从这里产生的，而且对象也不是它的自性，而是被看作是它的自性。以颠倒的四种方式修习的心，会产生贪欲，而不是其他的。慈爱仅仅是显现痛苦的延续，为了摆脱错误的显现而努力。如果说没有“我应该消除这个痛苦”的想法，那会怎么样呢？对此回答说：如果为了自己而行动，那就会太过分了。对于仅仅为了他人而行动的人来说，执著于自我的必要性并不大。国王的例子已经说明了，所以这没有什么不合适的。或者，以前者以前者，对于圣人的行为，没有看到持续的行动，也没有任何行动。因为不是常住的，是无量的，所以你们只是迷惑而已。因此，这是慈爱和贪欲的区别，仅仅是产生原因就足够了。如果仅仅因为看到那个而产生慈爱。如果看到对自己有害的事情，自然会生气。如果看到不净的东西等等，就会背过身去。修习不净观并不能解脱，而是因为看到痛苦等等。如果有了我，那就是自主的，因为使他人痛苦，所以会憎恨。当这个依赖于原因的时候，仅仅以其自身的体性而行动和伤害。
English
The thought of abandoning the view of clinging to sentient beings in cyclic existence is love. Moreover, this is solely the abandonment of self-grasping, and not of anything else. If self-grasping has not been abandoned, how can one strive to abandon others? If one asks, what is the difference between attachment and love? There is no difference, for with respect to things that are not self, one is attached to fabricating self and others. Merely recognizing the continuity of suffering will generate love. Attachment and love are very different, because the causes are different and the objects are different. Like this, attachment, which is dominated by wishing to encounter future happiness by fabricating that there is no future, arises from that, and the object is also seen as its own nature, even though it is not its own nature. The mind that meditates in the four inverted ways will become attached, but not otherwise. Love is merely making manifest the continuity of suffering, and it engages for the sake of being free from falsely appearing to be conceited. If one asks, how can it be that there is no thought of 'I should avert this suffering'? In response to this: If one acts for one's own sake, then it will be too extreme. For those who act solely for the sake of others, the need to grasp at self is not great. The example of the king has already been shown, so there is nothing inappropriate in this. Or, by the former, by the former, with respect to the actions of holy beings, there is no seeing of continuous action, and there is also no action. Because it is not abiding, it is immeasurable, therefore you are merely confused. Therefore, this is the difference between love and attachment, it is sufficient merely to generate the cause. If love arises because of seeing only that. If one sees something that harms oneself, one will naturally become angry. If one sees impure things and so forth, one will turn away. Meditating on ugliness is not liberation, but it is from seeing suffering and so forth. If there is a self, then that is autonomous, and because it causes others to suffer, one will hate. When this depends on a cause, it acts and harms merely by its own nature.
Chinese
存在之时，如果不能损害那不存在之物，那么那时执著于先前的事物就没有意义了。愚痴是罪过的根本，那也是执著于众生。没有了它，就不会因罪过的原因而愤怒，因此认为慈爱是无罪的。如果看到有人伤害自己而生气，那么自己根本就不存在。然而，即使没有众生，仅仅执著于众生才是愤怒的原因，所以没有执著于众生，因为愚痴是没有看待众生的迷惑，自己 就不存在了。因此，与一切罪过分离的根本是没有过失的。如果与贪欲分离但仍有身体，那么那时难道不会变成没有解脱吗？不是的，因为有与罪过分离的心。另外，没有解脱不是先前就没有，如果耗尽了就不会连接其他的界限，如果行为的能力没有耗尽，如果存在就是没有罪过的。连接其他生命的界限，与违背的心识存在，怎么会没有解脱呢？先前的行为产生那个生命的原因也耗尽了，所以不会连接界限。那些为了不连接其他生命的界限而不想耗尽行为的人，那个耗尽行为的人，只要行为跟随，存在就没有罪过。因为慈悲心低下，所以也没有存在的巨大努力。那些具有伟大慈爱的人，是为了他人而存在的。因为行为耗尽以及慈悲心低下的原因，也没有存在的努力，所以不是永久存在。具有大悲心的人们才是存在的，因为他们有这样的意愿。如果道路有能力，那么那时最初进入圣流道的道路就会断绝轮回，因为脱离了坏聚见。如此这般，因为断除了坏聚见、怀疑以及持戒禁取，就会进入圣流道。也说愚痴是罪过的根本，那也是执著于众生。那么其他的道就会变得没有意义吗？对此解释说，如果脱离了坏聚见
English
If, at the time of existence, one cannot harm that which does not exist, then at that time there is no point in clinging to previous things. Ignorance is the root of wrongdoing, and that is clinging to sentient beings. Without it, one would not be angry because of wrongdoing, therefore love is considered faultless. If one becomes angry upon seeing someone harming oneself, then oneself does not exist at all. However, even without sentient beings, merely clinging to sentient beings is the cause of anger, so when there is no clinging to sentient beings, because ignorance is the lack of delusion in seeing sentient beings, oneself does not exist. Therefore, the root that is separated from all faults is without flaws. If one is separated from desire but still has a body, then at that time, wouldn't one become unliberated? No, because there is a mind that is separated from faults. Furthermore, not liberated is not that it did not exist before, if it is exhausted, it will not connect to other boundaries, if the ability of action is not exhausted, if existence is faultless. Connecting to the boundaries of other lives, and existing with a conflicting mind, how can one not be liberated? The previous action that causes that life is also exhausted, so it will not connect to the boundary. Those who do not want to exhaust actions in order to not connect to the boundaries of other lives, that person who exhausts actions, as long as the action follows, there is no fault in existence. Because compassion is inferior, there is also no great effort to exist. Those who have great love exist for the sake of others. Because of the exhaustion of actions and the inferiority of compassion, there is also no effort to exist, so it is not permanent existence. Those who have great compassion are the ones who exist, because they have that intention. If the path has the ability, then at that time, the path that initially enters the stream will cut off samsara, because it is free from the view of the aggregates of destruction. In this way, because one has abandoned the view of the aggregates of destruction, doubt, and clinging to ethics and rituals, one will enter the stream. It is also said that ignorance is the root of wrongdoing, and that is clinging to sentient beings. Then would other paths become meaningless? In response to this, it is said, if one is free from the view of the aggregates of destruction