Tibetan
། །ལམ་དང་བོར་ནི་སྲིད་མེད་འགྱུར། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་བ་མ་སྤངས་ཕྱིར། །སྤངས་ན་སྲིད་པ་ག་ལ་ཡོད། །འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་མཐའ་དག་སྤངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ནི་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལམ་དང་པོ་པ་ ནི་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཙམ་ཡིན་ལ། མཐོང་བས་ཀྱང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞི་མེད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདག་ལྟ་བ་དེ་ནི། བཟློག་པ་མཐོང་བ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་སྤོང་བ་ཡིན་ལ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གོམས་པས་བརྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉེན་པོ་གོམས་པའི་ལམ་ཉིད་ཀྱིས་སྤོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྤངས་པ་ལས་སྲིད་པ་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་འདོད་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡང་སྤངས་པར་འདོད་པས་ནི་སྤངས་ནས་སྲིད་པ་ག་ལ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་རབ་རྣོན་པོའི་ནི་ལམ་དང་པོ་ཉིད་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་བདག་གི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་བདག་མེད་པས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཉིད་ལས་དེ་ལས་བློ་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མེད་ན་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཙམ་ཞིག་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། བདེ་བར་འགྱུར་བའམ་སྡུག་བསྔལ་བར། །མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་འདོད་པ་ན། །ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་གང་དེས། །སེམས་ཅན་ལྟ་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། །ང་ཞེས་མཐོང་བ་མེད་པར་ནི། །འགའ་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་མིན། །བདག་ལ་སྲེད་པ་མེད་པར་ཡང༌། །བདེ་བ་འདོད་པས་མངོན་རྒྱུག་མིན། །བདག་བདེ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེའམ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་མ་གྱུར་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བའི་རྣམ་པ་ཅན། །ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་སྐྱེས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྤངས་བའི་ཕྱིར་ནི་སྲིད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་གོ་ཞེས་མ་མཐོང་ན་ནི། །བདག་ཏུ་ཞེན་པར་མི་འགྱུར་གྱི། །མཐོང་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ལ་ཞེན་པ་མེད་པར་ཡང་བདེ་བ་འདོད་པས་མགོན་པར་རྒྱུག་པར་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་སེམས་ཅན་དུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་བཅུག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ཅི་ལྟར་ཡང་སྲིད་མེད་པར་འགྱུར། དེས་ན་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་ལྷན་
Chinese
། །在第一道上，轮回不再有。因为俱生（lhan cig skyes ba）未被断除。如果断除，轮回又怎会存在？并非断除了所有的坏聚见，而是断除了由分别生起的坏聚见。俱生的坏聚见并未断除。第一道仅仅是见真谛。通过见，也断除了由分别生起的我执，因为它是无根的烦恼。由教导而生起的我见，仅仅通过见对治就能断除。而俱生的坏聚见，因为从无始以来就串习稳固，所以要通过串习对治之道才能断除。因此，断除俱生，轮回才会止息。有些人认为俱生也应断除，如果断除，轮回又怎会存在？因为锐利的智慧的第一道，具有所有的能力。它本身就是所有道的自性。如果认为俱生的有情见具有我的相状，那么，因为无我，心会从分别生起之处转变，否则不会。如果没有产生的原因，仅仅是教导就会成为原因吗？对此解释说：为了变得快乐或不痛苦，如果希望不变成那样，那么，任何认为“我”的念头，都是与生俱来的有情见。如果没有看到“我”，就不会对“我”执着。如果没有对“我”的贪恋，也不会因为想要快乐而奔波。希望“我”变得快乐，或者希望不变成其他样子，具有这种见解的念头，由于无始以来的习气而生起，这就是俱生的有情见。断除它，轮回就会止息。如果没有看到“我”，就不会执着于“我”，但并非是对于所见之物。如果没有对“我”的执着，也不会因为想要快乐而奔波。如果与俱生的有情见相连，执着于其中所包含的“我”，又怎么会没有轮回呢？因此，俱生的有情见
English
।। On the first path, there is no more existence. Because the co-emergent (lhan cig skyes ba) has not been abandoned. If it is abandoned, how can existence exist? It is not that all views of the aggregates of destruction have been abandoned, but that the very ones arising from conceptualization have been abandoned. The co-emergent one has not been abandoned. The first path is merely seeing the truth. By seeing, the self-grasping arising from conceptualization is also abandoned, because it is a rootless affliction. The self-view arising from instruction is abandoned merely by seeing the antidote. But the co-emergent view of the aggregates of destruction is stable because it has been familiarized with since beginningless time. Therefore, it is abandoned by the very path of familiarizing with the antidote. Therefore, existence will cease when the co-emergent is abandoned. Some people think that the co-emergent should also be abandoned. If it is abandoned, how can existence exist? Because the first path of sharp wisdom has all the abilities. It itself is the nature of all paths. If it is thought that the co-emergent view of sentient beings has the aspect of self, then, because of no-self, the mind will change from the very place where conceptualization arises, but not otherwise. If there is no cause for production, will mere instruction become the cause? In response to this, it is said: In order to become happy or not to suffer, if one wishes not to become so, then any thought that thinks "I" is the co-emergent view of sentient beings. If one does not see "I", one will not be attached to "I". If there is no craving for "I", one will not run around desiring happiness. Wishing "I" to become happy, or wishing not to become otherwise, the thought with this kind of view, arising from the power of beginningless habits, is the co-emergent view of sentient beings. By abandoning it, existence will cease. If one does not see "I", one will not cling to "I", but not to what is seen. If there is no clinging to "I", one will not run around seeking protection because one desires happiness. If one is connected with the co-emergent view of sentient beings, clinging to the self contained therein, how can there be no rebirth? Therefore, the co-emergent view of sentient beings
Tibetan
ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ལམ་དང་པོ་ཉིད་དུ་འཁོར་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་ ཏེ། སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་མཐའ་དག་སྤངས་པ་ལས་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་སོ། །འདིས་ནི་ཞི་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདག་ཡོད་ན། བཅིངས་པ་དེ་ཉིད་གྲོལ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བདག་ལ་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ཐར་བ་དེ་གྱ་ནོམ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། བདག་མེད་པ་ན་གོ་གང་ལས་ཚིམ་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་འགྱུར་ན་དེ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཉེས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདི་ཐར་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་བཏབ་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི། །འཆིང་ཡིན་རྟག་ལ་དེ་ག་ལས། །སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེད་རྒྱུ་ཉིད་ནི། །ཐར་ཡིན་རྟག་ལ་དེ་ག་ལས། །གལ་ཏེ་བདག་རྟག་པ་དང༌། དེ་བཞིན་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་རང་ཉིད་བདག་གི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་དབང་དང་ནུས་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་བདག་ལ་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་དེ། རང་གསད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཤེད་བྱེད་སྒྲུབ་པ་ནི་རྟོག་བ་དང་ལྡན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་རྨོངས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་བདག་ཉིད་མི་ཤེས་པ་ཇི་ལྟར་བདག་ཡིན། མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་འདི་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་འདི་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ནམ་ཡང་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་བདག་ཉིད་ཤེས་ཀྱང་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པ་ནི་འགའ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་དེའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་གཞན་དུ། མི་འགྱུར་ཏེ་དེས་ན་ཐར་པ་མེད་དོ། །གཞན་གྱི་དངོས་པོར་འགྱུར་ན་ནི་རྟག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་བདག་བདེ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ལ་སྡུག་པ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་གཞན་གྱིས་གཞན་བདེ་བ་ཉིད་དུ་ནི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེར་འདུ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདུ་བ་ཡང་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ན་ནི་སྐྱོན་དེ་ཉིད་དོ། །བདེ་བ་དང་བདེ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་ པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ནི། རང་བཞིན་གཞན་དང་གཞན་ཉིད་པས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ། །ཅི་སྟེ་འདི་དོན་དམ་
Chinese
因为有生起之故，最初的道也不是没有轮回，而是因为舍弃了一切众生之见，才不会被鬼神吞噬，这是确定的。这说明了寂静的体性。如果我存在，那么束缚本身就是解脱，因此，从完全满足的特点来看，解脱难道不是非常殊胜吗？如果没有我，又从何处得到满足呢？如果会改变，那就是错乱，因此是有过失的，这不是解脱。对此的回答是：痛苦生起之因即是束缚，恒常又是如何呢？不生痛苦之因即是解脱，恒常又是如何呢？如果我是恒常的，并且是周遍的，那么因为没有随行和返回，它自己就不能产生我的痛苦，就像虚空一样。如果具有自主和能力，又怎么会给我带来痛苦呢？为了杀死自己而去寻找刽子手，这不符合逻辑。如果这是愚痴，那么当我不认识自己的时候，我怎么会是我呢？因为不可见，所以这会变成不存在。如果这是它的自性，那么因为它永远不会改变，所以这是不合理的。如果即使认识自己，也会因为法和非法而产生痛苦，那么即使那样，恒常和周遍也不是产生痛苦的原因。如果这是痛苦的自性，那么痛苦就不会与痛苦相连。如果是它的本体，就不会改变，因此没有解脱。如果变成其他事物，那么因为它不是恒常的，所以不是我。这样，如果快乐和痛苦是不同的，那么我就既不是快乐的拥有者，也不是痛苦的拥有者。快乐会被其他事物变成快乐。如果因为聚集在那里呢？聚集也不是其他事物吗？如果不是其他事物，那么就是同样的过失。如果自性是快乐和非快乐等，那么自性是其他事物和其他事物，因此是不恒常的。如果这是胜义
English
Because there is arising, the very first path is not without samsara, but because all views of sentient beings are abandoned, one will not be devoured by demons, this is certain. This explains the nature of peace. If there is a self, then the very bondage is liberation, therefore, from the characteristic of complete satisfaction, is liberation not very excellent? If there is no self, from where will one be satisfied? If it changes, then it is confusion, therefore it is with faults, this is not liberation. The answer to this is: The cause of the arising of suffering is bondage, how is it constant? The cause of not arising suffering is liberation, how is it constant? If the self is constant and pervasive, then because there is no following and returning, it itself cannot cause my suffering, like space. If it has autonomy and power, how can it cause suffering to the self? It is not logical to seek an executioner to kill oneself. If this is ignorance, then how can I be myself when I do not know myself? Because it is invisible, it will become non-existent. If this is its nature, then because it will never change, it is not reasonable. If even knowing oneself, suffering arises from dharma and non-dharma, then even so, permanence and pervasiveness are not the cause of suffering. If this is the nature of suffering at that time, then suffering is not connected with suffering. If it is its essence, it will not change, therefore there is no liberation. If it becomes another thing, then because it is not permanent, it is not the self. Thus, if happiness and suffering are different, then I am neither the possessor of happiness nor the possessor of suffering. Happiness will be turned into happiness by other things. If it is because of gathering there? Is gathering not another thing? If it is not another thing, then it is the same fault. If the nature is happiness and non-happiness, etc., then the nature is other things and other things, therefore it is impermanent. If this is ultimate