Tibetan
པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པར་ནི་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡང༌། དེ་ནི་རེས་འགའ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། །མི་རྟག་ཉེས་པའི་རྟེན་ཕྱིར་དང༌། །རྒྱུ་དབང་ཕྱིར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། །བདག་མིན་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའང་མིན། །རྒྱུ་མིན་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་མིན། །རྟག་པའང་ཇི་ལྟར་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་གཅིག་ལས་དུ་མ་ནི། །དུས་ཐ་དད་པ་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །མི་རྟག་པ་ཉིད་དང། སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། བདག་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་བཞིའོ། །དེས་ན་རེས་འགའ་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །རྟག་པ་རྟག་ཏུ་མི་དམིགས་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ནི་རེས་འགའ་དམིགས་པར་མི་འཐད་དེ། དམིགས་པར་བྱ་བ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དག་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་མི་རྟག་པ་ནི་རིམ་གྱིས་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ལ་ནི་རིམ་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཅིག་ཤོས་ཉིད་དུ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མེད་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ན་ནི། ལོང་བ་བརྒྱུད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམས་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་ནི། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུའི་སྟོབས་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དབང་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །ཡང་གི་སྒྲས་ནི་གོམས་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །བདག་གི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ལ་བདག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ནི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཕན་འདོགས་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་དགོས་སོ། །ཕན་འདོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་བདག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་ན། རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །སྐྱོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་དངོས་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་
Chinese
并非如此。因此，就究竟而言，一切皆是痛苦的本性。那痛苦也是，因为它是偶尔被观察的缘故。因为是无常、过患的所依，以及因为是因的支配，所以也是痛苦。非我所加持，非因所加持。恒常又怎能是生起者呢？因此，从一到多，不同时不会产生。无常的自性，痛苦的自性，空性的自性，以及无我的自性，这被称为是痛苦谛的四种行相。因此，仅仅因为是偶尔被观察的，所以是无常。恒常是恒常不被观察的自性，偶尔被观察是不合理的，因为被观察和另一者的自性互相排斥而存在，所以是相违的。被观察的自性是存在的，这是为了显示。并非一切时都能观察一切，因为无常是次第被观察的缘故。对于一者来说，次第是不可能的，因为具有次第的不会显现为另一者。因为显现不容许。如果那不存在，则没有随后的推断，因为显现是先行的缘故。如果推断是先行的，则会变成盲人相续。因此，有为法的蕴是无常的自性。痛苦的自性是，因为是贪欲等过患的所依，以及因为因的力量，因为与因相关联也是痛苦，一切他者支配都是痛苦。以这种方式。又，以“又”这个词，应当理解为仅仅依赖于习惯的缘故。不是我的自性，也不是我所加持的，因为非因是不可能成为加持者的。加持者必定是具有利益的。因为是利益之因的缘故，并且，如果蕴是我的自性，则会变成恒常。不是行动者也不是事物本身，因为不能被观察的缘故。
English
It is not so. Therefore, in the ultimate sense, everything is of the nature of suffering. That suffering is also because it is sometimes observed. Because it is the basis of impermanence and faults, and because of the power of cause, it is also suffering. Not blessed by self, not blessed by cause. How can the permanent be a generator? Therefore, from one to many, different times do not arise. The nature of impermanence, the nature of suffering, the nature of emptiness, and the nature of selflessness are called the four aspects of the truth of suffering. Therefore, it is impermanent simply because it is sometimes to be observed. The permanent, whose nature is always unobservable, cannot be observed occasionally, because the nature of what is to be observed and the other are contradictory because they exist mutually exclusive. The nature of what is to be observed is existent, this is to show. It is not possible to observe everything at all times, because impermanence is observed gradually. For one, sequence is not possible, because what has sequence does not appear as another. Because manifestation is not allowed. If that does not exist, then there is no subsequent inference, because manifestation is prior. If inference is prior, then it will become a succession of blind men. Therefore, the aggregates of conditioned phenomena are of the nature of impermanence. The nature of suffering is because it is the basis of faults such as desire, and because of the power of cause, because it is related to cause it is also suffering, all other dominance is suffering. In this way. Again, with the word "again", it should be understood that it is only dependent on habit. It is not the nature of self, nor is it blessed by self, because non-cause cannot be the one who blesses. The one who blesses must be accompanied by benefit without fail. Because it is the cause of benefit, and if the aggregates are the nature of self, then it will become permanent. Not the agent nor the thing itself, because it cannot be observed.
Tibetan
རོ། །ཤེས་པ་དུས་ཐ་དད་པ་དུ་མ་ནི། རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཅན་དུ་ནི་དམིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། མི་བརྟན་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པའི་རྒྱུད་དག་ཇི་ལྟར་རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་རྗེས་སུ་དཔག་གོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མི་རྟག་པའི་སེམས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཙམ་གྱིས་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་པ་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པ་ཅན་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན། རྒྱུ་གཞན་དག་ནི་ཚོགས་ན་ཡང༌། །འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་གཞན་རྗེས་སུ་དཔོག་འགྱུར་ན། །དེ་ནི་རྟག་རྣམས་ལ་ཡོད་མིན། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་གཞན་པ་དུས་པ་ཡིན་ཡང་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་གང་མ་ཚང་བས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་མི་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་རུང་བའི་ཁྱད་པར་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་དེ་མེད་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་འགྱུར་བ་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པ་དག་ནི་ནམ་ཡང་འགར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཙམ་གྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི། ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་རྒྱུ་རྣམས་རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ནི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཁྱབ་པ་དང་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་མི་འགྲུབ་པའོ། །རྟག་པར་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ཡང༌། །ཐམས་ཅད་དུ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་འགྱུར། །ཉེ་བ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མིན་ཏེ། །རིང་བ་ཡིན་ཡང་རྒྱུར་མཐོང་ངོ༌། །སྒྲ་སོགས་ཡུལ་ནི་ཐག་རིང་ཡང༌། །རང་འབྲས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་འགྲོ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ཐམས་ཅད་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར། །རེས་འགའ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་ན། །སྡུག་བསྔལ་འདི་རྒྱུ་བཅས་ཉིད་འགྲུབ། །རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར། །ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པ་ལའང་རྣམ་པ་བཞི་ཉིད་དོ། །རྒྱུ་ཉིད་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཉིད་དང་རྐྱེན་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་སྤངས་པས་སོ། །ཀུན་འབྱུང་བ་ནི་རྒྱུ་གཅིག་ཉིད་སྤངས་པས་སོ། །རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ནི་མི་ནུས་པ་སྤངས་པས་ཏེ། འདི་ལ
Chinese
若！ 识（ཤེས་པ་）在不同时期的诸多状态，并非由恒常不变的单一事物所产生。也不是以我所加持之物为目标。诸蕴（ཕུང་པོ་）的自性所缘，皆为无常。若未经加持的相续如何作用于自身果报？因此推断为加持，此说不成立。因为仅以加持无常之心便可圆满。心也已显示为无始。因此，即使其他因聚集，由于果不生，若推断其他因，则此于常法不成立。若其他因聚合却不生果，彼时，是否另有未圆满而不能生果之因？非也，仅以等同于彼不间断之顺缘差别即可成立。若无彼则成为分别，恒常与遍在何时何地皆不存在。若仅以随行而生，则虚空等一切皆成加持。纵然彼等存在，因等亦作用于自身果报，因彼等亦同为恒常与遍在。若彼等并非加持者，以其遍在与恒常之故，彼亦不成立。虽非恒常遍在，然一切皆可成为因。非近因，纵远亦可见为因。声音等境虽遥远，亦能成办自果。是故仅以随行，一切皆可成为因。以其为偶发之故，此痛苦乃具因。无因则不依赖他缘，故或恒常存在，或恒常不存在。集谛（ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པ་）亦有四相。即因性（རྒྱུ་ཉིད་）与集起（ཀུན་འབྱུང་བ་），生起（རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་）与缘性（རྐྱེན་ཉིད་）。其中，因是舍弃非因。集起是舍弃单一因。生起是舍弃不能，于此
English
If! The many different states of consciousness (ཤེས་པ་) are not produced from one permanent thing. Nor is it aimed at something that I have blessed. Whatever is the nature of the aggregates (ཕུང་པོ་) that is aimed at, that is impermanent. If the unblessed continuities, how do they engage in their own fruits? Therefore, it is inferred that it is blessed, but it is not. Because it is completed only by blessing the impermanent mind. The mind has also been shown to be without beginning. Therefore, even if other causes gather, because the fruit does not arise, if other causes are inferred, then it does not exist for the permanent ones. If other causes are gathered but do not produce fruit, then at that time, is there another cause that is not complete and cannot produce fruit? It is not so, because it is accomplished only by the difference of the immediate favorable condition. Whatever is not there, it becomes a distinction, and the permanent and pervasive ones never exist anywhere. If it is produced only by following, then everything such as space will become blessed. Even if they exist, the causes also engage in their own fruits, because they are also the same as permanent and pervasive. If they are not the ones who bless, because of their pervasiveness and permanence, that itself is not accomplished. Although it is not always pervasive, everything can become a cause. It is not a near cause, but even a distant one can be seen as a cause. Sounds and other objects, even though they are far away, can accomplish their own fruits. Therefore, only by following, everything becomes a cause. Because it is occasional, this suffering is accomplished with a cause. Without a cause, it does not depend on other conditions, so it either always exists or always does not exist. The truth of the origin (ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པ་) also has four aspects. That is, the nature of cause (རྒྱུ་ཉིད་) and arising (ཀུན་འབྱུང་བ་), arising (རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་) and the nature of condition (རྐྱེན་ཉིད་). Among them, the cause is the abandonment of non-cause. Arising is the abandonment of a single cause. Arising is the abandonment of inability, in this