Tibetan
་བ་དེ་འདྲ་བ་དེ་ནི་ལུས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་གྱུར་བའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན། གང་གིས་དེ་དག་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་དེའི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་དེ་འདྲ་བ་དེ་ག་ལས་ཡིན། གང་ཡང་རུང་བ་ལས་ཤེ་ན། །ཀུན་ཚེ་འབྱུང་བར་ཡང་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མ་མཐོང་ཞེས། །འགའ་ཡང་རྒྱུ་དང་བཅས་མི་འགྱུར། །མེ་མེད་པར་ཡང་དུ་བར་འགྱུར། །ཀུན་ལས་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། །དེ་ལ་རྣམ་འགྱུར་འགའ་ཞིག་ཅེས། །དེ་ལྟར་བརྗོད་པར་ནུས་པ་ཡིན། །དངོས་པོ་རྒྱུ་མེད་པ་ལ་ཡང༌། །ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ངེས་པར་འགྱུར། །ངེས་པ་མེད་པ་མ་མཐོང་ཞེས། །དེར་ཡང་བརྗོད་པར་ནུས་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ། །མཐོང་བ་ཙམ་ལ་རྟེན་བྱེད་ན། །མཐོང་བ་གཉིས་མེད་ཉིད་ཡིན་པས། །འདིར་ནི་ཐ་སྙད་འཇིག་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་དོར་བར་ནི། །མུ་ནུས་པར་ནི་རྟོགས་བྱེད་ན། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པ། །འདི་ཡང་གཞན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིས། །ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་བྱེད་འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་ཡང༌། །འདི་ནི་ཇི་ལྟར་འདོར་བར་བྱེད། །ཐ་དད་ཤེས་དང་དོན་དག་དང༌། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་བྱས་པའམ། །སྔ་དང་ཕྱི་མའི་ངོ་བོ་ནི། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རབ་གྲུབ་མེད། །དེས་ན་ཐ་སྙད་དབྱེ་བ་ནི། །ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱས། །དེས་ན་རྗེས་དཔག་སྤངས་ནས་ནི། །འགའ་ཡང་འཚོ་བར་ནུས་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར། གང་དག་མཐོང་བའི་དོན་སྤངས་ནས། །མ་མཐོང་གཞན་ནི་རྟོགས་བྱེད་པ། །རྨོངས་པ་ཟན་གོང་སྤངས་ནས་ནི། །ལག་སྟོང་ལྡག་བྱེད་ཅི་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། བླང་དང་དོར་བྱའི་ཁྱད་པར་ནི། །རྣམ་དབྱེ་མངོན་སུམ་ལས་ མ་ཡིན། །འདི་ནི་སྤང་བྱ་མིན་ནོ་ཞེས། །འདི་ནི་མངོན་སུམ་ཙམ་གྱིས་མིན། །བླང་བྱ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་ཡང༌། །དོར་བྱ་ཉིད་ནི་བཀག་ལས་ཡིན། །བླང་བྱ་ཉིད་དུ་བཞག་པ་ནི། །དོར་བྱ་ལས་ནི་བཟློག་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་བྱེད་དོན་དུ་གཉེར་རྣམས་ཀྱི། །བླང་བྱ་རྟག་ཏུ་དོན་བྱ་ཡིན། །དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་མཐོང༌། །དེ་ལས་འཇུག་པར་འདོད་པ་རྣམས། །དེས་ན་བླང་བྱའི་དངོས་པོ་ནི། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རིག་མ་ཡིན། །མངོན་སུམ་འབྱུང་འགྱུར་དོན་བྱེད་ནི། །རིག་མིན་བཟླས་པ་ཡང་མ་ཡིན། །སྤང་བྱ་དབང་པོ་ལས་འདས་ཕྱིར། །སྤང་བྱ་དགག་པའང་ག་ལ་ཡོད། །དངོས་པོ་འདི་ནི་མེད་དོ་ཞེས། །རྟོགས་འདི་མངོན་སུམ་ལས་མ་ཡིན། །བླང་དང་དོར་བྱ་རྟོགས་པ་ཡི། །མངོན་སུམ་གཉི་
Chinese
如果像那样，那是身体完全变化的差别，如果是那样，什么使它们那样变化，那种完全变化的差别又是什么呢？如果说是从任何事物而来，那么一切时都不会产生。如果说没有那样看到，那么任何事物都不会有因。没有火也会有烟，为什么不会从一切事物中产生呢？对于它，可以说“某种变化”，对于无因的事物，也会确定地产生处所等。如果说没有看到确定性，那么在那里也可以这样说。如果依靠在一切形式中仅仅是看见，因为看见是无二的，所以这里词语会消失。如果认识到可以舍弃词语，那么来世等，这也会如何变化呢？就像通过推测，一切词语都会产生，同样对于来世，这又如何舍弃呢？不同知识和事物，以及蓝色等，或者先前和后来的体性，都不是现量完全成立的。因此，一切词语的区分，都是通过推测而产生的。因此，舍弃推测之后，任何事物都无法生存。因此，那些舍弃看见之义，而认识到未见之其他事物的人，就像愚者舍弃糌粑团，而舔舐空手一样。这说明了，应该取舍的差别，不是从现量中产生的。说“这不是应该舍弃的”，这不仅仅是现量。应该取的事物存在，应该舍弃的事物是从遮止中产生的。安立为应该取的事物，是因为与应该舍弃的事物相反。对于寻求认识之义的人们来说，应该取的事物永远是所求之义。那不是现量所能见到的，那些想要从中进入的人们。因此，应该取的事物，不是现量所能认识的。现量产生作用，也不是不认识的重复。因为应该舍弃的事物超出了根的范围，所以哪里会有应该舍弃的遮止呢？“这个事物不存在”，这种认识不是从现量中产生的。对于认识应该取舍的事物，现量二
English
If it is like that, that is the distinction of the complete transformation of the body. If it is like that, what causes them to transform in that way, and what is the distinction of that complete transformation? If it is said to come from anything, then it will never arise at any time. If it is said that it is not seen like that, then nothing will have a cause. There will be smoke without fire, why will it not arise from everything? For it, it can be said "some kind of change", and for causeless things, places and so on will also definitely arise. If it is said that certainty is not seen, then it can also be said there. If it relies on just seeing in all forms, because seeing is non-dual, then words will disappear here. If it is recognized that words can be abandoned, then how will the next life and so on change? Just as all words arise through inference, how can this be abandoned for the next life? Different knowledge and things, and blue and so on, or the nature of earlier and later, are not completely established by direct perception. Therefore, all distinctions of words are produced through inference. Therefore, after abandoning inference, nothing can survive. Therefore, those who abandon the meaning of seeing and recognize other unseen things are like fools who abandon the tsampa ball and lick their empty hands. This explains that the difference between what should be taken and what should be abandoned does not arise from direct perception. Saying "this is not to be abandoned" is not just direct perception. What should be taken exists, and what should be abandoned arises from negation. What is established as what should be taken is because it is the opposite of what should be abandoned. For those who seek the meaning of knowledge, what should be taken is always the meaning to be sought. That is not what can be seen by direct perception, those who want to enter from it. Therefore, what should be taken is not what can be recognized by direct perception. Direct perception produces an effect, nor is it an unrecognized repetition. Because what should be abandoned is beyond the scope of the senses, where will there be the negation of what should be abandoned? "This thing does not exist", this recognition does not arise from direct perception. For recognizing what should be taken and abandoned, direct perception two
Tibetan
ག་ཡོད་མ་ཡིན། །འདིར་ཡང་སྔར་གྱི་རིགས་པ་ནི། །སླར་ལ་བཟློག་ན་འཇུག་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ཡི། །མངོན་སུམ་ལས་ཀུན་རྟོགས་ཤེ་ན། །མ་རྟོགས་པ་ལ་གོམས་པ་མེད། །དེས་ན་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པ་ཡིན། །ཇི་སྲིད་མངོན་སུམ་མེད་པར་ནི། །གོམས་པ་ལས་ནི་རྟོགས་མ་ཡིན། །ཇི་སྲིད་རྟོགས་མེད་མ་གོམས་ལ། །མངོན་སུམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་འདིར་ཚད་ཡིན་ན་ནི། །བླང་དང་ཅིག་ཤོས་རྣམ་འབྱེད་མེད་པར་འགྱུར། །དེས་ན་རང་གི་རང་བཞིན་ཙམ་རིག་སྟེ། །གཉིས་མེད་དེ་ཉིད་དུ་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །བླང་བྱ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་འབྱེད་ཉིད། །དེས་ན་ཐ་སྙད་རྟོགས་པས་ན། །གཞན་ཡང་ཡོངས་སུ་ཚོལ་མི་བྱེད། །འོན་ཏེ་གཉིས་མེད་ལ་བརྟེན་ནས། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་སྤོང་བྱེད་ན། །འདི་ཡང་བྱོས་ཤིག་དེ་ཙམ་གྱིས། །འདི་ནི་རྣམ་པར་གནས་མ་ཡིན། །འཇིག་རྟེན་འདི་ཡང་ཡོད་མིན་ཏེ། །དེས་ན་མེད་པ་པ་ཡང་མེད། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ནི། །སྤངས་ཕྱིར་སེམས་ནི་གྲོལ་བ་ཉིད། །འོན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་འདི་ལ་གང༌། །གུས་པ་འདི་ནི་རྨོངས་པ་སྟེ། །འདི་ཡང་ཟད་འདོད་སུ་ཞིག་ནི། །རྨོངས་པ་གཞན་ནི་འདོད་པར་བྱེད། །རྨོངས་པ་འདི་ཉིད་ག་ལས་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཐོག་མཐའ་མེད་གྲུབ་ན། །དེ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏེ། །མང་དུ་སྨྲ་བ་གཞན་དོན་མེད།། འོན་ཏེ་འདི་རྒྱུ་མེད་ཉིད་ན། །ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མེད་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་མེད་པ་པ། །ཁྱོད་ཀྱིས་སྨྲས་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འགར་ཡང་སྨྲས་པ་འདི། །ཉེར་མཁོ་མིན་ན་ཅི་དོན་ཉིད། །འོན་ཏེ་འདི་ལ་དོན་འགའ་ཡོད། །འདི་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གཞན་གྱིས་གཞན་ལ་ནི། །འདི་ལྟར་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་བྱེད་ན། །གལ་ཏེ་འགའ་ཡི་རྒྱུ་མིན་ན། །དེས་བྱས་པས་ཀྱང་དོན་ཅི་ཡོད། །གལ་ཏེ་འདི་ནི་མ་རིག་པས། །བྱས་ཉིད་སུ་ཡིས་ལེན་ཞེ་ན། །གལ་ཏེ་མ་རིག་ཆད་མིན་ན། །གཞན་གྱིས་བཤད་པ་དོན་མེད་ཉིད། །འོན་ཏེ་མ་རིག་ཆད་ན་ཡང༌། །གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་དོན་མེད་ཉིད། །མ་རིག་རྒྱུ་དང་ལྡན་ཉིད་ནའང༌། །ཐོག་མེད་མ་རིག་རྟོགས་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་འཁོར་བ་ནི། །རྩོད་པ་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཉིད། །མ་རིག་རྣམ་རྟོག་ལས་གཞན་མེད། །དེ་ཡང་རྣམ་རྟོག་སྔ་མ་ལས། །དེས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི། །ཐོག་མེད་རྒྱུན་འབྲེལ་གྲུབ་པ་ཉིད། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པས་བྱས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་
Chinese
有或没有不是问题。 在这里，先前的推理是： 如果再次反驳，就会陷入困境。 如果对非常熟悉的 显现产生一切理解， 那么对未理解的事物就没有熟悉。 因此，它们是相互依赖的。 只要没有显现， 就无法从熟悉中产生理解。 只要没有理解，没有熟悉， 显现就不会产生。 如果显现是此处的衡量标准， 那么取舍和另一方将无法区分。 因此，仅仅认识到自己的本性， 就会陷入无二的境界。 依靠随后的推断， 才能区分取舍等。 因此，通过理解名言， 就不会再去寻找其他。 然而，如果依靠无二， 来抛弃世俗， 也请这样做，仅此而已。 这并非真实存在。 这个世界也不是真实存在， 因此，不存在不存在者。 如果是这样，一切 都因为抛弃而使心解脱。 然而，对于这个世界， 这种敬意是愚痴。 谁又想让这个 愚痴消失，而想要其他的愚痴呢？ 这个愚痴从何而来？ 如果成立为无始无终， 那就是另一个世界， 说再多也没有意义。 然而，如果这是无因的， 一切都将变成无因的。 如果是这样，不存在者， 你所说的话将变得毫无意义。 如果在任何情况下说出这些， 如果没有必要，那又有什么意义呢？ 然而，如果这有某种意义， 这就会成为它自身的原因。 然而，如果其他人对其他人 这样反驳和考察， 如果不是任何事物的原因， 那么做了又有什么意义呢？ 如果这是由无明所 做，谁会接受呢？ 如果无明没有断绝， 那么别人所说的话就毫无意义。 然而，即使无明断绝了， 别人所说的话也毫无意义。 即使无明具有原因， 也会理解无始的无明。 如果是这样，轮回 就会毫无争议地成立。 无明不外乎是分别念， 那也是从先前的分别念而来。 因此，这个分别念 成立为无始的连续。 因此，快乐等等仅仅是由无始的习气完全成熟所造成的，并非
English
Whether it exists or not is not the question. Here, the previous reasoning is: If refuted again, it will fall into a predicament. If from the very familiar Manifestation arises all understanding, then there is no familiarity with the uncomprehended. Therefore, they are mutually dependent. As long as there is no manifestation, understanding cannot arise from familiarity. As long as there is no understanding, no familiarity, manifestation will not arise. If manifestation is the measure here, then acceptance and the other side will be indistinguishable. Therefore, merely recognizing one's own nature, will fall into the realm of non-duality. Relying on subsequent inference, one can distinguish between what to accept and so on. Therefore, by understanding conventional truths, one will not seek for anything else. However, if relying on non-duality, to abandon the mundane world, please do so, that is all. This is not truly existent. This world is also not truly existent, therefore, there is no non-existent one. If that is the case, everything is liberated because of abandonment. However, for this world, such reverence is ignorance. Who would want this ignorance to cease, and desire other ignorance? From where does this ignorance arise? If it is established as without beginning or end, that is another world, saying more is meaningless. However, if this is without cause, everything will become without cause. If that is the case, non-existent one, what you say will become meaningless. If these are spoken in any case, if there is no need, what is the meaning? However, if there is some meaning to this, this will become the cause of itself. However, if others to others refute and examine in this way, if it is not the cause of anything, then what is the meaning of doing it? If this is done by ignorance, who will accept it? If ignorance is not severed, then what others say is meaningless. However, even if ignorance is severed, what others say is meaningless. Even if ignorance has a cause, one will understand beginningless ignorance. If that is the case, samsara will be established without dispute. Ignorance is none other than conceptual thought, that also comes from previous conceptual thought. Therefore, this conceptual thought is established as a beginningless continuum. Therefore, happiness and so on are merely caused by the complete ripening of beginningless habitual tendencies, not