Tibetan
། །དེ་མེད་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་འགྱུར་གྱི། །གང་ན་སྡུག་བསྔལ་གོམས་བྱེད་མེད། །ང་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྡུག་བསྔལ་གོམས་པར་བྱེད་པ་ནི་སུ་ཡང་མེད་དེ། བདེ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བདེ་བ་ནི་འབད་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། སྡུག་བསྔལ་ནི་དེ་མེད་པ་ལས་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། བཟློག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་བདེ་བ་གོམས་པར་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདེ་བ་ཉིད་བཟློག་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པར་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཡང་དེ་ལ་སྐྲག་པ་གོམས་པ་ཉིད་ལས་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཉིད་དམ། སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ལ་བདེ་བའི་བློར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་བདེ་བ་འམ་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བློར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གོམས་པར་བྱས་ པའི་བདེ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་དོ། གལ་ཏེ་དེ་མེད་ན་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །བུ་ལ་ཆགས་པ་ལ་བུ་ཤི་ན་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་ན། དེ་ཉིད་བུ་སྐྱེས་ན་བདེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་མ་ཡིན་ནོ། །རྟག་ཏུ་འདོད་པ་དག་དང་ནི། །མི་འབྲལ་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །འཁོར་བ་པ་ཡིས་སྐྱེད་པ་ཡི། །བདེ་ཀུན་སྡུག་བསྔལ་དོན་དུ་འགྱུར། །སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ཅིང་བསྐྱེད་པ་ལས། །བདེན་པའི་བློ་ནི་རིགས་ལྡན་མིན། །འདམ་རྫབ་འཁྲུ་བ་བྱེད་པ་པས། །མ་རེག་པར་ནི་བསྲིངས་པ་མཆོག །འོན་ཏེ་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ནི། །འདི་འདྲ་གཞན་ནི་ཡོད་མིན་ན། །དམྱལ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི། །སྡུག་བསྔལ་ཅི་ལྟར་སྤོང་བར་འདོད། །དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཀྱང་ཅི། །བདེ་བ་སྐྱེད་བར་མི་འགྱུར་རམ། །གང་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ལས། །སྡུག་བསྔལ་གཞན་ལའང་བདེ་བར་འགྱུར། །ཡང་ན་སྡུག་བསྔལ་ནི་འདིར་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། བདེ་བ་ཡང་དེ་ལས་བཟློག་པས་བདག་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གོམས་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་བདག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དེའི་རྩ་བ་ཅན་ཡང་གོམས་པ་དེ་ཉིད་ལས་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གོམས་
Chinese
没有它就会变成痛苦。哪里没有习惯痛苦的呢？没有人会习惯痛苦，说“愿我有痛苦”，因为追求快乐本身就包含了一切。因此，快乐是需要努力获得的，而痛苦是由于没有它而自然产生的，反之则不然。因此，痛苦也是由于习惯了快乐而产生的。因此，快乐本身就被颠倒了。究竟而言，痛苦也是不存在的，那也是因为习惯了对它的恐惧才会感到痛苦。因此，由于没有它，痛苦本身，或者非痛苦也非快乐，会变成快乐的想法；由于没有它，快乐或者非快乐也非痛苦，会变成痛苦的想法，但究竟而言并非如此。因此，习惯了的快乐就是痛苦的根源。如果它不存在，那么痛苦也会消失。如果对儿子有执着，儿子死了就会产生痛苦，同样，儿子出生了就会感到快乐，但究竟而言并非如此。 总是与欲望相伴， 没有什么可以永不分离。 轮回者所产生的， 一切快乐都将变成痛苦。 从产生痛苦又产生痛苦中， 真实的念头是不合理的。 如同清洗污泥的人， 不接触地伸展开来才是最好的。 然而，如果一切快乐， 没有其他像这样的， 那么地狱等状态的， 痛苦要如何舍弃呢？ 难道从地狱的痛苦中， 不会产生快乐吗？ 因为从巨大的痛苦中， 对其他的痛苦也会感到快乐。 或者说，痛苦在这里是行苦的特征，而快乐则是与此相反的我等的特征。因此，究竟而言并非如此，但却是由于习惯，为了如此这般地安立我等。贪欲等以它为根源的也是由于那个习惯，而不是其他的。因为没有究竟的因。如果习惯
English
Without it, it becomes suffering. Where is there no habituation to suffering? No one habituates themselves to suffering, saying, "May I have suffering," because the pursuit of happiness itself encompasses everything. Therefore, happiness is to be achieved through effort, and suffering arises naturally from its absence, not the other way around. Therefore, suffering is also caused by habituating oneself to happiness. Therefore, happiness itself is reversed. Ultimately, suffering is also non-existent, and it is because of habituating oneself to fear of it that one suffers. Therefore, because of its absence, suffering itself, or neither suffering nor happiness, becomes the thought of happiness; because of its absence, happiness or neither happiness nor suffering, becomes the thought of suffering, but ultimately it is not so. Therefore, habituated happiness is the very cause of suffering. If it does not exist, then suffering will also cease. If there is attachment to a son, suffering arises when the son dies, and similarly, happiness arises when the son is born, but ultimately it is not so. Always accompanied by desires, There is nothing that can never be separated. All the happiness that is produced by samsara, Will turn into suffering. From generating suffering and generating suffering, The thought of truth is not reasonable. Like a person washing mud, It is best to stretch out without touching. However, if all happiness, There is no other like this, Then the states of hell and so on, How does one want to abandon suffering? Does it not arise from the suffering of hell, Will happiness not arise? Because from great suffering, One will also feel happiness in other sufferings. Or rather, suffering here is the characteristic of the suffering of conditioning, and happiness is the characteristic of self and so on, which is the opposite of that. Therefore, it is not ultimately so, but it is due to habit, in order to establish self and so on in this way. Attachment and so on, which have it as their root, are also due to that habit, and not to anything else. Because there is no ultimate cause. If habit
Tibetan
པ་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་ན་ནི། རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་མེད་པར་སྐྱེ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་རླུང་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་རླུང་གི་རང་བཞིན་ལས་ནི་གཏི་མུག །མཁྲིས་པའི་རང་བཞིན་ལས་ནི་ཞེ་སྡང༌། བད་ཀན་གྱི་རང་བཞིན་ལས་ནི་འདོད་ཆགས་ཡིན་ནོ། །རྩ་བའི་ཉེས་པ་བཞིན་དུ་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་གཞན་ཡང༌། རླུང་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །རླུང་ལ་སོགས་པ་ཡང་དོན་དམ་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་དམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་ཕྱིར་རླུང་སོགས་ཆོས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ རང་བཞིན་འདྲེས་པའི་ཕྱིར། །སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན་དེ་ཡི་ཆོས། །དེ་ལས་གཞན་ཡང་ཅིས་མི་མཐོང༌། །གང་ཞིག་གང་གི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ནི། དེ་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཏེ། མེ་ལ་དུ་བ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པ་རླུང་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཡིན་ན་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་ན་དེ་ལྟ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རླུང་གི་རང་བཞིན་ལ་འདོད་ཆགས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང་ཞེ་སྡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དག་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་བཞིན་དང་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཡོད་ན་ནི་དེ་ཡི་ཆོས། །དེ་ལས་གཞན་ཡང་ཅི་ཕྱིར་མེད། །དེ་ཡི་འབྲས་བུ་མེད་ན་ནི། །རྒྱུ་ཡོད་པ་ནི་ག་ལས་རྟོགས། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དེ་ཡི་ནི། །འབྲས་ཡིན་འབྲས་གཞན་ག་ལས་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ལས་ན་འདིར། །དེ་ཡོད་ཕྱིར་དེ་ཅི་ཕྱིར་མིན། །གལ་ཏེ་འབྲས་དེ་གཞན་ལས་ནི། །འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་རླུང་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཡིན་ན་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རང་བཞིན་དེ་ལ་རང་བཞིན་གཞན་ཡང་རྟོག་ན་ནི་འབྲས་བུ་ཡང་བརྟག་པར་བྱའོ། །འབྲས་བུ་མ་མཐོང་བས་བརྟག་པ་མ་ཡིན་ན། རང་བཞིན་གཞན་ཡང་མི་བརྟག་གོ །ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་ལས་རྒྱུ་རྟོག་པ་དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་ཡང་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་རྒྱུ་མེད་ན། མཐོང་བའི་འབྲས་བུ་ཡང་རྒྱུ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་དེའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང༌། གལ་ཏེ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་སྤངས་ནས། །མ་མཐོང་བ་ནི་རྟོག་བྱེད་ན།
Chinese
如果它也不是因，那就会变成无因了。无因而生不是不同的。然而，贪欲等从串习中产生不是，而是从风等产生。比如，从风的自性产生愚痴，从胆汁的自性产生嗔恨，从黏液的自性产生贪欲。如同根本的过患一样，嫉妒等其他的过患也是从风等产生。风等也不是真实存在的，因为是从那个因产生的，如果说贪欲等是真实存在的，那也不是，因为迷惑的缘故，风等不是法。如果说因为自性混合的缘故，没有过失，那么那是它的法，从那之外为什么看不到呢？凡是具有某物的因，那对他来说不是迷惑，如同火有烟一样。如果说愚痴等是风等的法，因此对他来说不会变成迷惑，那样也不是，因此是颠倒的。或者，风的自性有产生贪欲和产生嗔恨的其他自性，从那产生贪欲和嗔恨。因此，如果说因为与自性混合的缘故不是迷惑，那也不是，如果有因，那就是它的法，为什么没有从那之外产生呢？如果没有它的果，那么如何了知有因呢？如果说那本身是它的果，从何处产生其他的果呢？如果说从那本身产生，那么这里有它，为什么不是它呢？如果说那个果是从其他产生，那就是迷惑。因此，如果说是风等的法，就不会迷惑。如果在那自性中也了知其他的自性，那么也应当观察果。如果没有见到果就不观察，那么其他的自性也不观察。如同从果了知因一样，果也是从因的能力无碍而产生。然而，如果没有能力无碍的因，那么所见的果也不会变成无因。或者也不会变成它的因。另外，如果舍弃所见的因，而了知未见的因，
English
If it is not a cause, then it will become causeless. Birth without a cause is not different. However, it is not that desire and so on arise from habituation, but rather they arise from wind and so on. For example, from the nature of wind arises ignorance, from the nature of bile arises hatred, and from the nature of phlegm arises desire. Like the root faults, other faults such as jealousy also arise from wind and so on. Wind and so on are also not truly existent, because they arise from that cause. If it is said that desire and so on are truly existent, that is not so, because due to delusion, wind and so on are not Dharma. If it is said that because of the mixing of natures, there is no fault, then that is its Dharma, why is nothing else seen from that? Whatever has the cause of something, that is not delusion for it, just as fire has smoke. If it is said that ignorance and so on are the Dharma of wind and so on, therefore it will not become delusion for it, that is not so, therefore it is reversed. Or, the nature of wind has other natures that produce desire and produce hatred, and from that arise desire and hatred. Therefore, if it is said that because of mixing with nature, it is not delusion, that is not so, because if there is a cause, then that is its Dharma, why does nothing else arise from that? If there is no fruit of it, then how is it known that there is a cause? If it is said that that itself is its fruit, from where does another fruit arise? If it is said that it arises from that itself, then it is here, why is it not it? If it is said that that fruit arises from another, that is delusion. Therefore, if it is said to be the Dharma of wind and so on, it will not be delusion. If other natures are also known in that nature, then the fruit should also be examined. If it is not examined because the fruit is not seen, then other natures are also not examined. Just as the cause is known from the fruit, so also the fruit arises from the unobstructed power of the cause. However, if there is no cause of unobstructed power, then the seen fruit will also not become causeless. Or it will not become its cause. Furthermore, if the seen cause is abandoned, and the unseen is known,