Tibetan
དག་ནི་མིང་གིས་ཀྱང་སྐྱོ་བ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན་གཅི་བའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བས་ཡིན་གྱི་ཡན་ལག་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ། སྡུག་བསྔལ་འཁོར་བ་ཅན་ཕུང་པོ། །གོམས་ལས་འདོད་ཆགས་སོགས་གསལ་བ། །མཐོང་ཕྱིར་འདོད་རྒྱལ་ཉིད་མིན་ཏེ། །རྒྱུ་མེད་སྐྱེ་བ་འགལ་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་མངོན་པར་འདོད་པའི་བུད་མེད་མཆོག་ལ་འཁྱུད་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཉིད་ཡིན་ཞིང༌། ཞེ་སྡང་ཡང་དགྲ་བོ་སེལ་བར་བྱེད་པས་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་མཚན་ཉིད་དང་འཛིན་པའི་གཏི་མུག་ནི། ང་རྒྱལ་དང་རྒྱགས་པ། དྲེགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་བདེ་བ་ཉིད་དོ། །འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་དོ། །བཀྲེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་འགྲངས་པ་ནི་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་སྐྱོབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཡང་དག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འཁོར་བའི་ལམ་དུ་ཞུགས་འགྱུར་ཏེ། ཡོངས་སུ་ངལ་བས་བདེ་བ་ཉམས་པ་ཡི། །ཕུང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་སྟེ། །མ་རིག་པས་ནི་གཞན་དུ་མཐོང༌། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བདེ་བ་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ལས་བརྗོད་པ་ནི། འདོད་ཆགས་གོམས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ། །བདེ་བའང་དེ་མེད་མི་འབྱུང་མིན། །གོམས་པ་ཡོད་མེད་རྗེས་འཇུག་ཕྱིར། །ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མིན། །གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང༌། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འདོད་རྒྱལ་དུ་སྐྱེས་པའམ་ རྟག་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འཐད་པ་ཞིག་ན། གང་གི་ཚེ་དེ་ཉིད་ལས་གསལ་བ་ལ་སོགས་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གོམས་པ་ཉིད་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གོམས་པ་དོར་བ་ཉིད་དགེ་སྟེ། བྱིས་རྩེང་གོམས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པར་བདེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ནི་སེམས་མངོན་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་གོམས་པ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་པས། འཁོར་བའི་ཆོས་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་དེ་ཁོ་ན་གོམས་པར་བྱས་པ་ཉིད་མཆོག་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་གོམས་པ་ལས་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། བཏང་སྙོམས་ཉིད་མཆོག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་པའི་མཐའ་དག་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་འདོད་ཆགས་ལ་སོ
Chinese
因此，仅仅是名称也会令人沮丧，例如，被称为“小便之路”，而不是被称为“殊胜肢体”。对此：痛苦的轮回之蕴，从习惯中显现贪欲等，因为见到而并非随心所欲，因为与无因而生相违。如果说，贪欲是由于与渴望显现的殊胜女子相拥的肢体本身是快乐之因，所以就是快乐；嗔恨也是因为能消除敌人，所以是快乐之因；坏聚见的特征和执着的愚痴，是傲慢和骄纵、自大的原因，所以是快乐；作为贪欲和嗔恨等所依的身体等也是如此，所以没有所谓的痛苦；饥饿等痛苦，也是因为饱腹是快乐的巨大原因。因此，没有所谓的痛苦之乐，所以世尊所说的教法没有结果，不是救护，如果这样说。这并非真实，因为这样会进入轮回之路，完全的疲惫会使快乐消失，蕴本身就是巨大的痛苦，由于无明而看到其他。对于所说的贪欲等是快乐之因，反驳说：贪欲是习惯之因，没有它，快乐也不会产生。因为习惯的有无而随之，所以不是自性成立。如果贪欲等和快乐等是随心所欲产生或者常恒，那么那时才合理，因为在任何时候都能从它本身清楚地看到等等。因为是从习惯中转变而来，所以仅仅是不真实的遍计。因此，舍弃习惯本身就是善，就像孩子玩耍的习惯一样。因此，胜义中没有快乐。快乐是从心清净的特征习惯中产生的，因为能使轮回之法倒转，所以仅仅习惯它才是殊胜。痛苦也是从习惯中想要的，平等舍才是殊胜。如果这样，那么所有被痛苦折磨的都是如此显现的。然后是贪欲等
English
Therefore, even the name itself can be discouraging, for example, being called the "path of urine" rather than being called the "supreme limb." Regarding this: The aggregates of suffering in samsara, From habit, desire and so on become clear, Because of seeing, it is not arbitrary, Because arising without a cause is contradictory. If it is said that desire is happiness itself because the limb that embraces the supreme woman who desires to manifest desire is the cause of happiness, and hatred is also the cause of happiness because it eliminates enemies; The characteristic of the view of the aggregates of destruction and the ignorance of clinging are the cause of pride, arrogance, and conceit, so it is happiness; The body and so on, which are the basis of desire and hatred, are also the same, so there is no such thing as suffering; Hunger and other sufferings are also because satiation is a great cause of happiness. Therefore, there is no such thing as the happiness of suffering, so the teachings of the Blessed One are fruitless and not protective, if you say so. This is not true, because in this way one will enter the path of samsara, and complete exhaustion will cause happiness to disappear, the aggregates themselves are great suffering, and due to ignorance one sees otherwise. Regarding what was said that desire and so on are the cause of happiness, it is refuted: Desire is caused by habit, and without it, happiness will not arise. Because of the presence or absence of habit, it follows, so it is not established by nature. If desire and so on and happiness and so on arise arbitrarily or are permanent, then it would be reasonable at that time, because at any time one can clearly see from it and so on. Because it changes from habit, it is merely an unreal imputation. Therefore, abandoning habit itself is good, like a child's habit of playing. Therefore, there is no happiness in the ultimate sense. Happiness arises from the characteristic habit of the mind being completely pure, because it reverses the Dharma of samsara, so only habituating it is supreme. Suffering is also desired from habit, and equanimity is supreme. If so, then all those tormented by suffering appear in this way. Then there is desire and so on.
Tibetan
གས་པའི་གདུང་བ་བསལ་བ་ཉིད་མཆོག་ཡིན་གྱི། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ན། བུད་མེད་ལ་འཁྱུད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བློ་བཟང་འགའ་ཡང་རྨ་བཏོད་དེ། །དེ་ཡི་གདུང་བ་ཞི་བ་ལས། །ཕྱིས་ནས་བདེ་བ་འདོད་པ་མེད། །དེ་ལྟ་ན་ནི་བློ་མེད་ཉིད། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་འགྱུར་མེད་ན། །བློ་ནི་དེ་ཉིད་ལ་དགའ་གྱིས། །དེ་ལས་ཉོན་མོངས་མེད་པ་ཡི། །བདེ་བ་རྟག་ཏུ་འཇུག་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་མིན་དགའ་ན། །ལོག་ན་དེ་བདེ་ག་ལ་ཡོད། །དེ་ཉིད་ལོག་པ་མེད་པས་ན། །བདེ་བ་ཡང་ནི་ལོག་མི་བྱེད། །དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བའི་བདེ་བ་གང་ཅི་སྙེད་དེ། དེ་མཐའ་དག་ནི་དོན་དམ་པར་སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར། ཇི་ལྟར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི། །སྡུག་བསྔལ་བདེ་བའི་རྒྱུར་མཐོང་བ། །དེ་བཞིན་བདེ་བའང་སྡུག་བསྔལ་གྱི། །རྒྱུ་ཉིད་དུ་ནི་རྟོགས་པར་གྱིས། །དཔེར་ན་བཀྲེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དག །འགྲངས་པ་ནི་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། བདེ་བ་ཡང་བྲལ་བ་ན་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདེ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་བདེ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང༌། སྡུག་བསྔལ་འཁོར་བ་ཅན་ཕུང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་གོམས་པ་ལས་གསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་གོམས་པ་ལས་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། རིགས་ མཐུན་པ་སྔ་མ་སྔ་མ་དེ་ལྟ་བུ་རྒྱུའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་པ་ཡང་གྲུབ་བོ། །གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གོམས་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར། གཞན་ལས་སམ་རྒྱུ་མེད་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ནི་དོན་དམ་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་པའི་ཕུང་པོ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གོམས་པ་ལས་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་པས་དོན་དམ་པར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བའི་ཕུང་པོ་ནི་བདེ་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་རྒྱལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་མེད་པར་སྐྱེ་བ་ནི་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་གཞན་དང་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གོམས་པ་ལས་གསལ་བར་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པར་འགྱུར་བ་སྡུག་བསྔལ་ནི་འགའ་ཡང་གོམས་པར་མི་བྱེད་དེ། འོན་ཀྱང་བདེ་སོགས་འཕེལ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །གོམས་པ་ལས་འཇུག་གང་ཡིན་པ
Chinese
消除干渴的痛苦才是最好的，如果变得有贪欲等，拥抱女人是不行的。有些聪明人即使制造了伤口，从那伤口的痛苦平息之后，也不想要快乐，如果那样就是愚蠢。如果那是不变的，那么心就喜欢那不变的。从那不变之中，没有烦恼的快乐会恒常进入。如果不是喜欢那不变的，如果变了，那快乐在哪里？因为那不变没有变化，所以快乐也不会变化。因此，轮回的快乐无论有多少，那一切实际上都是痛苦。就像这样，如同贪欲等的痛苦被看作是快乐的因，同样，快乐也要认识到是痛苦的因。例如，饥饿等的痛苦，饱腹是快乐的因，同样，快乐失去时也是非常痛苦的因。因此，快乐是痛苦的因，所以那不是快乐本身。如果是这样，那么，被称为痛苦的轮回之蕴就成立了，因为贪欲等是从串习中显现出来的。因为是从串习中产生的，所以，相似的前者是后者的因的因，因此轮回者也成立了。如果贪欲等不是从串习中产生的，而是以某种方式，从其他或无因而产生，那么，快乐等这些就是真实的。因此，轮回者的蕴不是痛苦。或者，就像快乐等是从串习中产生的一样，痛苦等也是如此，因为不是真实的，所以轮回的蕴就是快乐本身吗？这也不好，因为不是随意的，因为像虚空等一样，无因而生是不合理的。快乐等也不是与其他因相关的，因为与从串习中显现出来相关。如果痛苦是从串习中产生的，那么痛苦不会串习任何东西，然而，快乐等是增长的自性，从串习中进入的是什么
English
Eliminating the suffering of thirst is the best, but if one becomes attached to desire, etc., embracing a woman is not permissible. Some wise people, even if they create a wound, do not desire happiness after the pain of that wound subsides; if that is the case, it is foolish. If that is unchanging, then the mind should delight in that unchanging state. From that, happiness without affliction will always enter. If one does not delight in that unchanging state, where is happiness if it changes? Because that unchanging state does not change, happiness also does not change. Therefore, whatever happiness there is in samsara, all of that is truly suffering. Just as the suffering of desire, etc., is seen as the cause of happiness, likewise, understand that happiness is also the cause of suffering. For example, just as the suffering of hunger, etc., is such that satiation is the cause of happiness, similarly, happiness, when lost, is also the cause of great suffering. Therefore, since happiness is the cause of suffering, it is not happiness itself. If that is the case, then the aggregates of suffering samsara are established, because desire, etc., are manifest from habituation. Because it arises from habituation, the similar preceding one is the cause of the cause of the subsequent one, therefore, the samsaric being is also established. If desire, etc., do not arise from habituation, but rather arise from something else or without a cause in some way, then these happinesses, etc., are truly real. Therefore, the aggregates of a samsaric being are not suffering. Or, just as happiness, etc., arises from habituation, so too does suffering, etc., and since it is not truly real, are the aggregates of samsara happiness itself? This is also not good, because it is not arbitrary, because arising without a cause, like space, etc., is unreasonable. Happiness, etc., are also not associated with other causes, because they are associated with what is manifest from habituation. By what does suffering arise from habituation? Suffering does not habituate anything, however, happiness, etc., are of the nature of increasing, whatever enters from habituation