English
The so-called 'teaching' refers to the fact that it is unreasonable to accept any scripture if it does not clearly state the doctrine on which it is based. We believe that, for objects that we can discern, if a scripture contradicts what is seen by any person's valid cognition ( प्रमाण，pramāṇa， प्रमाण, cognition), or if it contradicts what is seen by valid cognition because it is harmful, then accepting such a scripture is unreasonable; this is the definition of 'teaching.' For example, the fire seen by ordinary people is capable of dispelling cold, that is, fire is the enemy of snow. This statement is part of the Vedas and is true. Using this as an example, they claim that all treatises with Vedic characteristics are true. Then, what kind of treatises? Even if it can be completely decisive, if its object can be known through valid cognition, then because it contradicts valid cognition, it is neither logical nor in accordance with valid cognition. Any debater, etc., who admits that such a treatise is true, then these debaters, etc., are like a prostitute conquered by a swindler. To illustrate the statement 'illogical,' 'person,' etc., are mentioned. The word 'declarer' should be applied to all situations. If it is said that 'there is a permanent person,' then this is a treatise that declares the permanent person. Similarly, this is also a treatise that declares the permanence of things. Beyond the senses, that is, not obvious. Can be grasped by the senses, that is, declaring obvious things. Similarly, this is also declaring that the cause of things has no contradiction, that is, illogical, and declaring that the existence of things is contradictory, and declaring that the change of things is contradictory. These will become clear in the commentary. As it is said, there are also other objects whose scope of action is clear. Those objects for which the scope of action, that is, the opportunity, is excluded and abandoned, are called 'that.' Then, through what scope of action is it excluded? 'Through two valid cognitions' is mentioned, that is, direct perception and subsequent
Tibetan
པག་པ་དང་གིས་བསལ་བ་ཡོད་སྲིད་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དངོས་པོ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་རྗོད་པར་བྱེད་པའིའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལུང་ལ་ལྟོས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་དང༌། འགལ་བ་དག་ནི་རྗོད་བྱེད་པའིའོ། །དེ་བས་ན་རྒོལ་བ་འདི་ལྟར་དོན་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་དུ་མ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཁས་ལེན་པ་གཡེམ་མ་མུ་ཅོར་གྱིས་རྒྱལ་བཞིན་ནོ། །ཅི་ཞིག་མ་བྱས་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དངོས་པོ་དཔྱད་པར་ནུས་པ་ཅན་ལ་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་འགལ་བ་མ་བསལ་བ་སྟེ་ལན་མ་བཏབ་པར་རོ། །སྐྱེས་བུ་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན། འབྲེལ་པ་དང་ནི་རྗེས་སུ་མཐུན། །སྐྱེས་བུའི་དོན་ནི་རྗོད་བྱེད་པའི། །མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་དེ་མ་བསྟན་པར་ཁས་ལེན་པའོ། །སྐྱེས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འཆད་པར་བྱེད་དེ། ངོ་བོ་སྔ་མ་འཕོ་བ་མེད་པ་དང་ངོ་བོ་ཕྱི་མ་ལེན་པ་མེད་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། །འདིས་ནི་སྒྲའི་དོན་རྟོགས་པའི་དོན་རྣམ་པར་འགྲེལ་པའོ། །སྐྱེས་བུ་དེ་འདྲ་བའི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ལེགས་པར་བྱས་པ་དང༌། ཉེས་པར་བྱས་པའི་ལས་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་དང་སྐྱེས་བུ་དེ་འདྲ་བ་དེ་ཉིད་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམས་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་གང་གིས་བྱེད་པ་པོ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་དང༌། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ངོ་བོས་སོ། །སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་སྦྱོར་བའི་ངོ་བོས་སོ། །དེ་ལ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་བསོད་ནམས་དང་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་དེའི་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ཏེ། བློ་བདག་ལ་འདུ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།། ལུས་དང་ངག་གི་ལས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ངོ་བོ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་བརླབས་པའི་ལུས་དང་དག་དག་ནི་རང་གི་བྱ་བ་རྣམས་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་གཞན་གྱི་ལས་རྣམས་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་སྦྱོར་བ་པོའི་ངོ་བོས་གཞན་གྱི་བདག་སྤྱོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དག་གི་འཕྲོད་པ་འདུ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཟ་བ་པོ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དག་ནི་བདག་དང་འདུ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་དང་སྡུག་བསྔལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མངོན་པར་འདོད་པ་དང༌། མངོན་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་རྣམས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ངོ་བོའི་ཕྱིར་ཟབ་
Chinese
所谓的“具有能遣除诤论者”的意义。是宣说事物成为那样的。同样，依仗于教证的随行比量和相违，是能宣说的。因此，像这样，辩论者宣说诸多不合道理的论典，却自诩为具有真实意义，如同娼妓以妄语取胜一般。如果问：没有做什么而自诩呢？回答说：说了“彼者”等，对于能够分析事物者，论典没有遣除相违，即没有回答。士夫进入论典的理由： 关联和随顺，是宣说士夫之义的，自诩没有阐明具有特征的论典之义。以“士夫”等进行解释，将词句组合为：具有不改变的先前自性和不接受的后续自性。这阐释了理解声音意义的道理。像这样的士夫，按照次第，是善作和恶作之业的作者，并且像这样的士夫，就是享受业果者。以何种方式是作者和享受者呢？以和合聚集之因的自性，以及加持的自性。等等的“等”字表示以结合的自性。其中，心所产生的福德和非福德，以其和合聚集之因的自性是作者，因为具有与智慧所有者聚集和具备的缘故。身语之业，以加持的自性是作者，因为自身加持的身语，各自趋入自己的事业的缘故。当行持其他事业之时，以结合者的自性，享受他者的自体之故。同样，对于业之果报安乐和痛苦等，以和合聚集之因的自性是享受者，因为安乐和痛苦等，是与自体聚集和具备的缘故。身体和成办痛苦者，对于显现欲求和不欲求的对境，以加持的自性而深
English
The so-called meaning of "having the ability to dispel disputes." It is the declaration of things becoming like that. Similarly, inference that relies on scriptural authority and contradictions are what can be declared. Therefore, like this, debaters declare many unreasonable treatises, yet boast of having true meaning, just like a prostitute wins with lies. If asked, what is it that they boast of without doing? The answer is, having said "that one" etc., for those who are able to analyze things, the treatise has not dispelled the contradictions, that is, there is no answer. The reason for a person to enter a treatise: Connection and accordance are what declare the meaning of a person, boasting of not having elucidated the meaning of a treatise with characteristics. Explaining with "person" etc., combine the words as: having an unchanging previous nature and a non-accepting subsequent nature. This explains the reason for understanding the meaning of sounds. Such a person, according to the order, is the doer of good and bad deeds, and such a person is the enjoyer of the fruits of karma. In what way are they the doer and the enjoyer? By the nature of the cause of aggregation and combination, and the nature of blessing. The word "etc." in "etc." indicates the nature of combination. Among them, the merit and non-merit arising from the mind, by their nature as the cause of aggregation and combination, are the doer, because they have the reason for gathering and possessing with the owner of wisdom. The actions of body and speech, by the nature of blessing, are the doer, because the body and speech blessed by oneself each tend to their own activities. When performing other activities, by the nature of the combiner, they enjoy the self of others. Similarly, for the fruits of karma, happiness and suffering etc., by the nature of the cause of aggregation and combination, they are the enjoyer, because happiness and suffering etc. are gathered and possessed with the self. The body and the one who accomplishes suffering, for the objects of manifest desire and non-desire, are deep by the nature of blessing.
Tibetan
པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཅི་རིགས་པར་སྦྱར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་རིག་བྱེད་ཀྱི་སྨྲ་བ་དེ་དང་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་བཅོས་མཛད་པས། རྟག་པ་རྣམས་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་མི་སྲིད་པར་བསྟན་པ་དང༌། རང་གི་སྡེ་པ་དག་གིས་རང་གི་བསྟན་བཅོས་གཞན་དུ་མང་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་རྟག་པ་ཉིད་མི་རིགས་པ་རིག་བྱེད་ཀྱིས་སྨྲས་པ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མི་རིགས་ཤེ་ན། སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གིས་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་འགལ་བས་ན་དངོས་པོའི་ཆོས་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ནི་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ལ་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་དེ་ཡང་ སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་དངོས་པོའི་ཆོས་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གང་ལས་ཡིན། སྤྱི་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་ལས་དང་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པའོ། །མངོན་སུམ་དག་ཡིན་པར་རིག་བྱེད་ཀྱིས་སྨྲས་པ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་སྦྱར་རོ། །སྐྱེས་བུ་གནས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འཇིག་པ་འགལ་བ་དག་རིག་བྱེད་ཀྱིས་སྨྲས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་སྦྱར་རོ། །སྐྱེ་བ་མི་རིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་རྒྱུར་འགལ་བ་ཞེས་དེ་སྐད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུར་འགལ་བ་དེ་ཉིད་དུ་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཁྱད་པར་དུ་བྱར་མེད་པ་ཅན་ནི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་ཞེས་བྱ་བ་བྱེད་པའི་དུས་མ་ཡིན་པའི་གནས་སྐབས་སུ་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིས་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ཏེ། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་བྱེད་ཀྱིས་སྨྲ་པའོ། །དེ་དང་དེ་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སངས་རྒྱས་པར་བསྟན་ཞིང་སྟོན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གནས་པ་འགལ་བ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་རིག་བྱེད་ཀྱིས་སྨྲས་པའོ། །རང་གི་རྒྱུ་ལས་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་ཟིན་པ་ཡང་གྲུབ་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་དེའི་རྟེན་གྱི་དབང་གིས་གནས་པའི་རིག་བྱེད་ཀྱིས་སྨྲས་པའོ། །དེ་དང་དེ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་གྲུབ་པ་ནི་གཞན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་གནས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འཇིག་པ་འགལ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ལས་ཞེས
Chinese
应当如何合理地结合呢？如是说，由于立论者的言论这个和那个是不合理的，所以造了论典。对于常法的事物，已经显示了因和果的事物是不可能存在的。自己的宗派已经在他处多次阐述了自己的论典。某些事物本身是不合理的，立论者所说的那个，应当如此结合。为什么不合理呢？因为不是刹那的事物，次第和同时做事情是相违背的，因此是超离事物之法的缘故。事物是能够起作用的，而能够起作用的那个， 对于不是刹那的事物是不可能存在的，因此它是不存在的，那么它是什么事物的法，是常法等等？以总相等等不是现量等等的词语，指的是业和功德等等。立论者说现量是真实的，应当与此等等结合。具有常住的补特伽罗，事物生、住、灭是相违背的，立论者如是说，应当与此等等结合。由于生是不合理的，事物与因相违背，如是宣说。为了阐明与因相违背，所以说了特别是等等。特别是没有可作的，因为是常法之故。以前，在不是做的时间的情况下，不是作者，之后依赖于其他，即依赖于一起做，立论者说是作者。这个和那个是不合理的，已经显示了是佛陀的教义，并且也会成为显示者。因为已经成立等等，立论者说的是陈述安住相违背。因为从自己的因而成立的理由，不是果的自性，因为已经成立的也不可能成立。立论者说，如此的事物依靠所依而安住。这个和那个是不合理的，因为不依赖于一切而成立，所以不可能依靠他力而安住。那个也已经说过了。为了显示灭坏相违背，从因
English
How should it be reasonably combined? As it is said, because the statements of the debater, this and that, are unreasonable, the treatise was composed. Regarding permanent things, it has been shown that the entities of cause and effect cannot exist. One's own school has already explained its own treatises many times elsewhere. Some things themselves are unreasonable, and what the debater says, that should be combined in this way. Why is it unreasonable? Because things that are not momentary contradict doing things sequentially and simultaneously, therefore they are beyond the nature of things. Things are capable of functioning, and that which is capable of functioning, For things that are not momentary, it is impossible to exist, therefore it does not exist, then what is its nature, is it permanence, etc.? The terms such as generality, etc., which are not directly perceived, refer to actions and qualities, etc. The debater says that direct perception is real, and it should be combined with this, etc. Having a permanent person, the arising, abiding, and ceasing of things are contradictory, the debater says, and it should be combined with this, etc. Because arising is unreasonable, things contradict the cause, as it is declared. In order to clarify the contradiction with the cause, it is said especially, etc. Especially, there is nothing to be done, because it is permanent. Before, in the case of not being the time to do, not being the doer, afterwards relying on others, that is, relying on doing together, the debater says that it is the doer. This and that are unreasonable, it has been shown to be the Buddha's teaching, and it will also become the one who shows it. Because it has been established, etc., the debater says that it is stating the contradiction of abiding. Because the reason established from one's own cause is not the nature of the result, because what has already been established cannot be established again. The debater says that such a thing abides depending on the support. This and that are unreasonable, because it is established without relying on everything, so it is impossible to abide relying on the power of others. That has also been said before. In order to show the contradiction of destruction, from the cause