Tibetan
ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་གང་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ཉེ་བ་སྟེ། ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་ལྟོས་པ་མེད་པ་དེའི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཞིང༌། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ན་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཡུལ་ཡིན་པར་ འགལ་བའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་སྒྲའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྒྲའི་གསལ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་གང་ལས་ཏེ། རྒྱུ་གང་གིས་དེ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་པོར་འགྱུར་ཏེ། མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་བས་ན་དེ་ལྟར་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཅན་དང༌། དེའི་དོན་ཅན་གྱི་བློ་སྒྲའི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྟོག་པ་དེ་ལ་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པའི་སྒྲའི་མངོན་པར་གསལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱོན་སྔར་བཤད་པ་ཡང་འདི་ལ་ཡང་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྒྲ་དེ་ལས་འབྱུང་བའི་སྒྲ་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་སྒྲའི་གསལ་བ་ཡིན་ཞིང་དེའི་རྟེན་ཏེ། སྒྲའི་གསལ་བ་དེའི་རྟེན་སྐྱེས་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་འདི་ལ་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཅི་ཞིག་བཤད་ཟིན་ཅེ་ན། ཉན་པ་པོ་ལ་ཡང་སྦྱོར་བ་པོ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཉན་པ་པོ་ལ་ཡང་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་འགྱུར་བའི་དང་ཚུལ་ཅན་གྱི་རྟེན་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་འདི་ཡང་སྔགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་སྔགས་རྟག་པ་དག་ནི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྐྱེད་པ་ལ་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་ཡིན་ན་དེའི་ཤེས་པ་ལ་སྟེ། སྒྲའི་ཡུལ་ཅན་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་ན་ཡང་སྐྱེས་བུ་ལ་སྒྲ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན་སྐྱེས་བུ་དེའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ལ་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་བདག་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲའི་བདག་ཉིད་རྟག་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་པར་བྱར་མེད་པ་ཅན་ལ་སྐྱེས་བུས་ཕན་གདགས་པར་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་པོ་ནི་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་འདི་ཡང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པ་དག་ནི་གང་ལ་བྱ་བ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྦྱོར་བ་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་མཇུག་སྡུད་ པར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་དངོས་སུ་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་འམ་ཅི་སྟེ་བརྒྱུད་པས་བྱུང་བའི་བློ་སྒྲའི་གསལ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྒྲའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སྔགས་དག་གི་སྦྱོར་བ་ལས་ཏེ། དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ལས་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འདོད་ན་ནི་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་སྒྲའི་ངོ་བོ་ལ་རེག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་བརྡ་ལས་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དེའི་ཡང་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་ཇི་ལྟར་ན་དོན་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཞེ་ན། རང་སྤྱི་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རང་སྤྱི་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་སྤྱིའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། རང་གི་རང་བཞིན་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ། རང་སྤྱི་དང་ནི་རང་བཞིན་རྣམས། །དེ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་འདོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བརྗོད་པར་འདོད་པ་སྟེ། སྣང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བརྡ་བྱེད་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་སྔགས་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་འགལ་བ་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ནི་ཇི་ལྟར་བརྡ་བྱེད་པས་རང་སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དག་ལ་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པས་སྔགས་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་བྱེད་པ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་བཟླས་པ་བྱའོ་སྙམ་དུ་འདོད་པ་དེ་བས་ན་བརྡ་བྱེད་པའི་བསམ་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ།། དངོས་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་ལ་ནི་འགལ་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་འགལ་བ་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ཡིན་ན་ནི་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དངོས་པོ་ལ་རེག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྡ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འཆད་པར་བྱེད་དེ་སྒྲའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་རྣ་བའི་དབང་པོའི་ཡུལ་ཡིན་ཞིང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཡིན་པས་དོན་མེད་པར་ཐ་དད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ངོ༌། །བརྡ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྡ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་ པར་རོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློས་སོ། །གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུས་ནས་
Chinese
那么，因为凡是存在的都是接近的。不依赖于存在的差别，那就是不依赖者的产生之因。外境的意义，作为分别的因，又怎么会是境呢？因为不是因，所以与境相违，仅仅不是而已。因为那样，分别不是声音的境，因此，意的分别，具有意的念诵等等的特征，如果不是声音的显现，那又从何而来呢？通过什么因，具有那样的意的念诵，具有意的念诵的士夫，会成为咒语的修行者呢？不会成为，仅仅不会成为，就是这个意思。因此，像那样，从声音产生，以及具有其意义的心，是声音的显现，对于那个念头，不是意的念诵的声音的明显显现，之前所说的过失，对于这个也会变成过失，为了显示这个，所以说了“从那”等等。从那个声音产生的，具有那个声音的境的心，是声音的显现，并且是它的所依。声音的显现的所依，是哪个士夫，对于这个方面也已经说过了。说了什么呢？对于听者也会变成修行者，就是说，对于听者，从声音产生的，具有那个境的心，在自己的相续中转变，并且是具有方式的所依，那样的话，这个也会具有咒语的果。另外，恒常的咒语，不是用于产生殊胜，而是用于它的境的知识，对于它的知识，对于依赖于声音的境的士夫的知识，即使承认声音是用于修行，也是士夫在做声音。怎么说呢？因为产生那个士夫的知识。声音不是士夫做的。为什么呢？因为它的自性，就是说，声音的自性是恒常的，没有办法做殊胜，士夫没有办法利益它。那样的话，声音的修行者，不是利益者的士夫，这个名称也是超世间的，因为世
English
Then, because whatever exists is near. Not depending on the difference of existence, that is the cause of the arising of the independent. The meaning of external objects, as the cause of distinction, how can it be an object? Because it is not a cause, it contradicts the object, it is merely not. Because of that, distinction is not the object of sound, therefore, the distinction of mind, having the characteristics of mental recitation and so on, if it is not the manifestation of sound, then from where does it come? Through what cause, having such mental recitation, the person having mental recitation, will become a practitioner of mantra? It will not become, it will merely not become, that is the meaning. Therefore, like that, arising from sound, and the mind having its meaning, is the manifestation of sound, for that thought, it is not the clear manifestation of the sound of mental recitation, the previously mentioned fault, for this also will become a fault, in order to show this, therefore it is said "from that" and so on. Arising from that sound, the mind having the object of that sound, is the manifestation of sound, and is its basis. The basis of the manifestation of sound, which person is, for this aspect also has been said. What has been said? For the listener also will become a practitioner, that is to say, for the listener, arising from sound, the mind having that object, transforms in one's own continuum, and is the basis having the manner, in that case, this also will have the fruit of mantra. Furthermore, constant mantras, are not used to generate excellence, but for the knowledge of its object, for its knowledge, for the knowledge relying on the person of the object of sound, even if it is admitted that sound is used for practice, it is the person who is making the sound. How is it? Because it generates the knowledge of that person. Sound is not made by the person. Why? Because of its nature, that is to say, the nature of sound is constant, there is no way to make it excellent, the person has no way to benefit it. In that case, the practitioner of sound, is not the person who benefits, this term is also supramundane, because the world
Chinese
那些没有作为的因缘，就被称为作者。以“在一切方面”等来作总结。如果直接从声音产生，或者通过间接方式产生的智慧，所有声音的显现，都来自于具有声音自性的咒语的结合。如果希望通过产生其对境的知识而获得果实，那么心念诵就是无意义的。为什么呢？因为具有心念诵特征的分别念，没有触及声音的本质。如果有人认为从表诠中产生果实，那么心念诵怎么不是无意义的呢？因此，提到了“自共相”等。自共相是显现在分别念中的相状，是共相的自性。自己的自性是自己的特征。自共相即是自性。想要表达它们（自共相和自性）的体性为一，即想要虚构地表达为一，意思是将显现和所分别念视为一体。因为表诠者表达，即因为念诵了咒语，所以心念诵会变得无意义，这并没有矛盾。既然表诠者以对自共相和自己的特征执着为一的方式念诵咒语，那么同样，进行心念诵时，也应该想着只念诵自己的特征，因此，为了实现表诠者的想法，就会具有果实，这样进行了阐述。所谓“对于事物来说并非如此”，对于事物来说，并非没有矛盾，而是只有矛盾。这样，如果从事物自身的特征中获得果实，那么心念诵就是无意义的，因为它没有触及事物。以“表诠”等来进行解释，声音自身的特征是耳根的对境，共相的特征也是分别念的显现所取的相状，因此即使无意义地理解为不同，也是可以的。所谓“如表诠一样”，就是与表诠相一致。所谓“世俗中”，就是通过分别念的智慧。所谓“合为一体”，就是归纳起来。
English
Those conditions that have no action are said to be the agent. It concludes with "in all aspects" and so on. If the clarity of mind arises directly from sound, or indirectly, all appearances of sound arise from the combination of mantras that have the nature of sound. If one wishes to obtain the fruit from generating knowledge of its object, then mental recitation is meaningless. Why? Because the conceptualization that has the characteristic of mental recitation does not touch the essence of sound. If someone thinks that the fruit comes from expression, then how is mental recitation not meaningless? Therefore, "self-general characteristic" etc. are mentioned. The self-general characteristic is the nature of the general characteristic, which is the appearance that appears in conceptualization. One's own nature is one's own characteristic. Self-general characteristic is nature. Wanting to express their (self-general characteristic and self-nature) essence as one, that is, wanting to fictitiously express as one, meaning that appearance and what is to be conceptualized are regarded as one. Because the expresser expresses, that is, because the mantra is recited, mental recitation becomes meaningless, this is not contradictory. Since the expresser recites the mantra in a way that clings to the self-general characteristic and one's own characteristic as one, then similarly, when doing mental recitation, one should also think of only reciting one's own characteristic, therefore, in order to realize the expresser's intention, it will have fruit, this is how it is explained. The so-called "it is not so for things", for things, it is not that there is no contradiction, but only contradiction. In this way, if the fruit is obtained from the characteristics of the thing itself, then mental recitation is meaningless, because it does not touch the thing. It is explained with "expression" etc., the sound's own characteristic is the object of the ear sense, and the characteristic of the general characteristic is also the appearance taken by the appearance of conceptualization, so even if it is understood as different meaninglessly, it is okay. The so-called "as the expression is", is in accordance with the expression. The so-called "in the conventional", is through the wisdom of conceptualization. The so-called "combined into one", is summarized.