Tibetan
རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་ངག་གི་དོན་ཏོ། །གང་མཆུ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱོད་པ་ཡང་མེད་པར་འདི་ལ་སྔགས་སེམས་པ་ཙམ་དེ་ནི་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པའོ། །འམ་གྱི་སྒྲ་ནི་སྡུད་པའི་དོན་ཏེ། ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་དོན་མེད་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་སྒྲ་ནི་རྣ་བའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་རྣ་བས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཞིང༌། སྒྲའི་རང་བཞིན་ཡང་སྔགས་ཡིན་ནོ། །ཤུབ་བུ་དང་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་དག་ནི་རྣ་བས་གཟུང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དང་སྒྲ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔགས་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ན་སྔགས་མ་ཡིན་པ་བཟླས་པས་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངག་གི་དོན་ཏོ། །གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་གཟུང་བ་སྟེ། རྣ་བས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྒྲ་གང་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལས་བཟླས་ན་ཐལ་ཆེས་ པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣ་བས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་སྒྲ་མ་གཏོགས་པ་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་སྒྲ་ཉིད་དུ་འདོད་ན་རོ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་སྒྲ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །རྣ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཁོ་ན་སྒྲ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་བཅོས་མཛད་བའི་ངེས་པར་གཟུང་བ་ལ་གཞན་དག་ནི་སྒྲ་ཁོ་ན་རྣ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཟློག་པར་ངེས་པར་གཟུང་བ་གཟུང་བ་ནས་ཐལ་ཆེས་པ་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བ་རྣ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་སྒྲའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན་སྒྲ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ལ་སྒྲའི་རང་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ཁོ་ན་རྣ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་མི་སྨྲའི། སྒྲ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དེའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལ་རྣ་བས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ལས་མ་གཏོགས་པའི་མཚན་ཉིད་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲའི་མཚན་ཉིད་དེ་ལ་གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུ་གང་སྦྱོར་བ་པོ་གང་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པའི་སྒྲའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྔགས་དག་མངོན་པར་གསལ་བའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་མངོན་པར་གསལ་བ་མ་ཡིན་པ་ཐོས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྟེ། བྱེད་པ་གང་དག་གིས་མངོན་པར་གསལ་བ་མ་ཡིན་པ་ཐོས་པའི་ཡུལ་སྒྲ་ལ་ཡོད་པ་དེ་ཞེས་བྱ་བར་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། །སྦྱོར་བ་པོ་སྟེ་བྱེད་པ་པོས་བྱེད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་མཆུ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ཤུབ་བུའི
Chinese
所謂「味道」是指語言的意義。如果沒有移動嘴唇等，僅僅在此心中思維咒語，那就是意念的念誦。或者的語氣是 جمع 的意思，意念的念誦會變得沒有意義。為什麼呢？因為聲音是耳朵的對象，聲音本來就是應該被耳朵所聽到的，而且聲音的自性也是咒語。小聲念誦和意念的念誦因為耳朵聽不到，所以不是聲音本身，既然不是聲音本身，也就不是咒語本身，如果不是咒語，念誦又怎麼會有結果呢？這是語言的意義。因為是應該被聽到的，所以是聽覺，是指應該被耳朵聽到的意思。對於任何具有聲音本身特徵的事物，都應該這樣稱呼它。如果從那裡念誦，就會太過分了，因為除了應該被耳朵聽到的聲音之外，如果將意念的念誦等視為是意識的本性，那麼味道等也會變成聲音。經論作者所說的「只有耳朵的對象才是聲音」，對於這種確定的觀點，其他人則反駁說「只有聲音才是耳朵的對象」，從這種確定的觀點到說太過分了等等。如果這樣，耳朵的對象就是聲音的自性，那麼聲音本身的總體不就太過於成為聲音的自性了嗎？所謂的聲音等等，是宣說已成立的宗派，並不是說只有聲音才是耳朵的對象，而是說聲音無疑地具有那樣的特徵。為什麼呢？因為對於聲音來說，除了應該被耳朵聽到的之外，沒有其他的特徵。如果對於聲音的特徵，有人認為任何修行者，任何具有結果的聲音本性的咒語，都是顯現的因，也就是說，是執持聲音自身本性的意識之因，那麼對於不明顯的、聽覺的對象，也就是說，對於那些以不明顯的、聽覺的對象的聲音存在的行為，應該這樣組合詞語。修行者，也就是作者，僅僅通過產生那些行為的嘴唇等，就進行小聲念誦。
English
That which is called "taste" refers to the meaning of language. If there is no movement of the lips, etc., and only the mantra is thought of in this mind, that is mental recitation. The word "or" means to gather, and mental recitation becomes meaningless. Why? Because sound is the object of the ear, and sound itself is what should be heard by the ear, and the nature of sound is also mantra. Whispering and mental recitation are not audible to the ear, so they are not sound itself, and since they are not sound itself, they are not mantra itself. If it is not a mantra, how can recitation have results? This is the meaning of language. Because it is to be heard, it is hearing, which means that it should be heard by the ear. Whatever has the characteristic of sound itself should be called that. If one recites from there, it would be too much, because apart from the sound that should be heard by the ear, if mental recitation, etc., which are of the nature of consciousness, are considered to be sound itself, then tastes, etc., would also become sound. The author of the treatise says, "Only the object of the ear is sound." To this definite view, others refute, saying, "Only sound is the object of the ear." From this definite view to saying it is too much, etc. If that is the case, if the object of the ear is the nature of sound, then wouldn't the totality of sound itself be too much to be the nature of sound? The so-called sound, etc., is the declaration of an established tenet. It is not said that only sound is the object of the ear, but it is said that sound undoubtedly has that characteristic. Why? Because for sound, there is no other characteristic than that which should be heard by the ear. If, for the characteristic of sound, someone thinks that any practitioner, any mantra of the nature of sound that has results, is the cause of manifestation, that is, the cause of consciousness that holds the nature of sound itself, then for the unmanifest, audible object, that is, for those actions that exist with the sound of the unmanifest, audible object, the words should be combined in this way. The practitioner, that is, the author, only produces those actions by moving the lips, etc., and then whispers.
Tibetan
་བཟླས་པ་སྔགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཞིང་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་ཡང་སྔགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ཤུབ་བུ་དང་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་ཉིད་ཀྱི་དུས་སུ་རྣ་བའི་བྱེད་པས་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ངེས་པར་བྱས་ཤིང་གཟུང་བ་མེད་དོ། །ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་ཡང་སྔགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྒྲའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྒྲའི་བདག་ཉིད་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཡང་སྔགས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྣ་བའི་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དང་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དང་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྒྱུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞན་གྱི་བསམ་པའི་དོགས་པ་བསུ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་ཡང་ཤུབ་བུ་དང༌། ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པའི་དུས་སུ་གལ་ཏེ་བློ་དེའི་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། སྔགས་སྣང་བའི་བློ་སྒྲ་དེའི་གསལ་བ་སྟེ་ཤེས་པ་ཡིན་ན་ཡང་ངོ༌། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བརྒྱུད་པས་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ་སྒྲ་ལས་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དེའི་སྒྲའི་ཤེས་པ་སྔར་སྐྱེས་པ་དེས་ལེགས་པར་འདུས་བྱས་པའི་རིམ་གྱིས་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་ལ་སྒྲའི་སྣང་བ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འཆད་པར་བྱེད་དེ། ཟློས་པ་པོས་ཡིད་ཀྱིས་བསམས་སུ་ཟིན་ཀྱང་སྒྲ་ཐོས་པ་མེད་ཅིང་སྒྲ་ཐོས་པ་མ་གཏོགས་པར་སྔགས་སྣང་བ་ཅན་གྱི་བློ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་སྒྲ་ལས་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པའི་དུས་སུ་བློ་དེ་ཡང་སྒྲའི་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྒྲའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སྔགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ་དེའི་སྦྱོར་བ་པོ་འབྲས་བུ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བ་བརྒྱུད་པས་སྔགས་ཉིད་ཡིན་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ་སྔགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ལས་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་སྒྲ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་མེ་ལ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན་མེ་འབར་ཞིང་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་དག་ཀྱང་བརྒྱུད་པས་སྒྲ་ལ་སྐྱེ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་དག་ཀྱང་དེ་ལྟར་
Chinese
默念并非具有真言的果实，而意念的默念也并非具有真言的果实。如此，所谓“那时”，在低语和意念默念之时，耳朵的功能丝毫没有确定和抓住“声音”这个词的含义。如果说意念的默念也是真言，那么就提到了“声音”等等。意念的分别念不是声音的自性，也不是真言，因为这被认为是耳朵的官能所能抓住的，不是人所造作的，并且是恒常的。分别念与此相反。所谓“传承”等等，是为了迎接他人的想法的疑惑。无论如何，在低语和意念默念之时，如果那个智慧是清晰的，即显现真言的智慧是那个声音的清晰，也就是知识。为什么呢？因为是通过传承从它产生的，即从声音产生的。如此，那个声音的知识，先前产生的那个，通过很好地组合的次第，意念的默念会产生声音的显现。所谓“以意念”等等，是为了解释，即使念诵者以意念思考，也没有听到声音，并且除了听到声音之外，没有任何显现真言的智慧。因此，这是从声音中产生的，即从声音中产生的。在意念默念之时，那个智慧也是声音的清晰，即声音的知识。因此，因为是真言的自性，所以认为意念的默念等等的修行者会显示果实。如此，如果通过传承是真言本身，那么将会是无止境的。为了显示那个，提到了“从声音”等等，即从真言的特征的声音中产生的对意义的分别念，就是对声音的意义的分别念。如此，当说“献给火，梭哈（藏文：མེ་ལ་སྭཱ་ཧཱ།，梵文天城体：अग्नये स्वाहा，梵文罗马拟音：agnaye svāhā，汉语字面意思：献给火）”时，会产生一些分别念，例如“这是具有燃烧和光明等性质的”。那些也是通过传承从声音中产生的，因此那些分别念也是如此。
English
Muttering is not endowed with the fruit of mantra, and mental recitation is also not endowed with the fruit of mantra. Thus, at that time, during whispering and mental recitation, the function of the ear does not at all ascertain or grasp the meaning of the word "sound." If it is said that mental recitation is also mantra, then "sound" and so on are mentioned. Mental conceptualization, which is not of the nature of sound, is also not mantra, because it is asserted that it is to be grasped by the ear faculty, is not made by a person, and is permanent. Conceptualization is the opposite of that. "Transmission" and so on are to meet the doubts of others' thoughts. In any case, during whispering and mental recitation, if that intelligence is clear, that is, the intelligence that manifests mantra is the clarity of that sound, that is, knowledge. Why? Because it arises from it through transmission, that is, it arises from sound. Thus, the knowledge of that sound, the one that arose earlier, through a well-assembled sequence, the appearance of sound will arise in mental recitation. "By mind" and so on is to explain that even if the reciter thinks with the mind, there is no hearing of sound, and there is no intelligence that manifests mantra except for hearing sound. Therefore, it arises from sound, that is, it arises from sound. At the time of mental recitation, that intelligence is also the clarity of sound, that is, the knowledge of sound. Therefore, because it is the nature of mantra, it is thought that the practitioner of mental recitation and so on will show the fruit. Thus, if it is mantra itself through transmission, then it will be endless. To show that, "from sound" and so on are mentioned, that is, the conceptualization of meaning from the sound of the characteristic of mantra is the conceptualization of the meaning of sound. Thus, when saying "svāhā to fire (藏文：མེ་ལ་སྭཱ་ཧཱ།，梵文天城体：अग्नये स्वाहा，梵文罗马拟音：agnaye svāhā，汉语字面意思：献给火)", some conceptualizations will arise, such as "this is of the nature of burning and brightness, etc." Those also arise from sound through transmission, so those conceptualizations are also like that.