Tibetan
པ་སྟེ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་བའི་རྣམ་པས་ནང་དུ་འདུས་པ་སྟེ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པ་ནའོ། །གཞན་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའོ། །འདྲ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཤེས་པ་ལ་གཟུགས་བརྙན་འཇོག་པར་བྱེད་པ་སྟེ། གཟུགས་དང་གཟུགས་བརྙན་འདྲ་བ་འཇོག་པ་དང་འཇོག་པར་བྱེད་པ་གཉིས་ཡང་དག་པར་མྱོང་བ་མེད་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་འདི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་གལ་ཏེ་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་རྣམ་པ་གཉིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་འགལ་བ་ཡིན་ན། འོ་ན་རྣམ་པ་དེ་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་བདེན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་གཞན་ཅི་ཞིག་ལུས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་མ་གཏོགས་པའི་ངོ་བོ་གཞན་ནི་ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མྱོང་བ་མེད་དོ། །ཡང་དག་པར་མྱོང་ན་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་ ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ལུས་ཅན་དག་འབད་རྩོལ་མེད་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཀྱང་དེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དེ་ལ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་གཉིས་སུ་མེད་པ་དང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་བོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་བའི་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཉིས་སུ་མེད་པ་དེ་ཁོ་ན་འབྲས་བུར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་དེ་ཡང་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་སུ་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་རྨོངས་པས་གཉིས་མི་ཤེས་པ་དག་གིས་འདི་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འཛིན་པའི་སྒྲས་ནང་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་དགའ་བ་དང་མི་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དུ་མར་འབྱུང་བ་ཅན་རང་རིག་པར་མི་བརྗོད་ན། གང་གིས་ན་དེ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར། འོན་ཀྱང་དེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཅིག་དང་དུ་མས་དཔྱད་མི་བཟོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རེ་ཞིག་དོན་དམ་པར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གཟུང་བ་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་
Chinese
即如是所说之相，于内摄持，乃安住于识之自性中也。他者，谓彼之外也。令相似者，谓于识上安置影像也。以色与影像相似之安置，及安置者二者，以未曾真实验故。于彼如是转变，若谓于一识上，二相即是真实相违者，如是彼等相中，随一亦当成真实耶？是故说识自性唯一等。若谓若能取与所取二者亦非有，则彼识为何者，于彼真实转变之异体为何耶？除身所取与能取之相外，异体则为从此岸见者等，亦未曾真实经历也。若真实经历，亦当成见真实也。如是则有身者，当不劳而解脱矣。彼亦非由随念而能成办也。如是暂且由自性之相所生之随念，于彼非为可能，以彼之自性即是所成立故。亦非由果之相所生者，以二体性非有，及成立因与果之实物之现量与不现量未成就故。具果还灭之体性之因与果成立亦非有，以果自体未成就故。如是若瑜伽行派之无二，彼即成办果者，则彼亦非由量所成立也。若谓所显现之二者，以是如兔角之自性故，非是果者。于此当说，此是愚昧不解二者所说也。如是若不以能取之声，说内证之体性，喜与不喜等之多种相状之自证，则由何者彼亦当成无耶？然彼由识如外境般，显现为青色等者，以不堪忍一与多之观察故，非是真实也。是故暂且胜义谛中，有种种不同之识所取者。
English
That is, as it is said, it is contained within, and it abides in the nature of consciousness. Other than that, it is different from that. Making it similar means placing an image on consciousness. Because the placement of similarity between form and image, and the placer, are not truly experienced. In that, it changes like this: if it is said that on one consciousness, two aspects are truly contradictory, then would any one of those aspects become true? Therefore, it is said that the nature of consciousness is one, and so on. If it is said that if both the grasper and the grasped are not present, then what is that consciousness, and what is the other entity that truly transforms into it? Other than the aspect of the body, the grasped and the grasper, the other entity is not truly experienced even by those who see from this shore. If it is truly experienced, it would become seeing the truth itself. In that case, embodied beings would be liberated without effort. That is not accomplished even by inference. Thus, for the time being, the inference born from the sign of nature is not possible there, because its own nature is what is to be established. It is also not born from the sign of the result, because the two entities are non-existent, and the perception and non-perception that establish the reality of cause and effect are not accomplished. The cause and effect that establish the nature of the result's cessation are also non-existent, because the result itself is not accomplished. Thus, if the non-duality of the Yogacara school becomes the accomplisher of the result, then that is also not established by valid cognition. If it is said that what appears as two is not the result because it is like the nature of a rabbit's horn, then it should be said here that this is said by those who are ignorant and do not understand the two. Thus, if the self-awareness of the nature of inner realization, which arises in various forms such as joy and displeasure, is not expressed by the sound of the grasper, then by what would it become non-existent? However, that which appears as blue, etc., from consciousness as if it were an external object, is not the truth because it cannot withstand the examination of one and many. Therefore, for the time being, in the ultimate truth, there are different objects of consciousness.
Tibetan
མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་རབ་ཏུ་བརྟགས་པའི་རྟོགས་པའི་ངོ་བོའི་གཟུང་བ་འདིའི་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་འཛིན་པ་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དེ། བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པས་རབ་ཏུ་བརྟགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་པ་ན་ཚུན་ལྟོས་ནས་དེ་དག་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་རང་རིག་པ་ཙམ་ཡང་འཛིན་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ནི་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་རབ་ཏུ་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་དེ་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་རང་རིག་པ་ཙམ་དུ་གནས་སོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཉིས་མེད་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། སྔོ་དང་སེར་སོགས་རྣམ་ཤེས་ལས། །ཕྱི་རོལ་ བཞིན་དུ་སྣང་འགྱུར་བ། །དེ་བདེན་མ་ཡིན་དེ་ཕྱིར་ཕྱི། །དེ་ཉིད་དུ་ནི་མེད་ཅེས་བྱ། །དེ་ལྟོས་བྱེད་པ་པོའི་ངོ་བོ། །རིག་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ཡང་དེ་ཉིད་མིན་དེའི་ཕྱིར། །མྱོང་བ་གཉིས་མེད་ཅེས་ངེས་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་དོ། །རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཡང་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བའི་ཐལ་བ་མེད་དོ། །འདི་ལྟར་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་དེ་ལ་ཆ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཟུང་དུ་ཟིན་ཀྱང་འཁྲུལ་པའི་ས་བོན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་གཉིས་མེད་པའི་ངེས་པ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་གཉིས་མེད་པའི་ངོ་བོ་བཟུང་དུ་ཟིན་ཀྱང་མ་བཟུང་བ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཙམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཡང་སྤྱིར་ཆོས་ཅན་ཙམ་དུ་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་གཉིས་དང་གཉིས་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ལ། བྱེ་བྲག་གི་ངོ་བོར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཅན་ཙམ་ཡང་ངེས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སེམས་དང་བཅས་པས་བརྗོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་སྤྱིར་ཆོས་ཅན་གྲུབ་པ་ལ་སྐད་ཅིག་མ་དང༌། སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་སྒོ་ནས་བརྩད་པ་ན་ཕྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་སྔར་སྐད་ཅིག་མ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་བ་ཉིད་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་ཙམ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ན། གང་ལས་གཞི་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར། རྗེས་སུ་དཔག
Chinese
不是的。因为没有那个，依靠那个而遍计所执的觉悟的自性的所取，这个执着的自性是这个的执着是不存在的，这样说。因为作者和业互相依赖，所以是遍计所执的缘故。正是因为那个，互相依赖而安立那些的缘故，这样说的。觉悟的自性仅仅是自证也不用执着的词语来表达。觉悟的自性不是互相依赖而遍计所执，因为是从自己的因产生的缘故。觉悟的自性仅仅安住于自证。如是所说的远离所取和能取，所以说是无二。也如是说：蓝色和黄色等识，如外境一样显现转变，那不是真实的，因此，在那之中是没有的。那个依赖作者的自性，凡是想要认识的，那个也不是那个，因此，确定体验是无二的。这样说的。觉悟的自性也是由自证的现量成立时，没有所有人都见到那个实性的过失。像这样，觉悟的自性因为是无分，即使取为所取，因为与错乱的种子和随行相联，不能像觉悟那样生起无二的定解。因此，无二的自性即使取为所取，也和没有取一样。仅仅凭这个，觉悟的自性也不是总的法仅仅成立。那样的话，法觉悟的差别就是二和无二的自性，因为没有确定为差别自性，所以仅仅是法也没有确定，这样连同心一起也不能说。那样的话，对于声音等也是，总的法成立之后，如果从刹那和非刹那的差别方面进行辩论，那么后来就会产生随后的比量。因为比量之前没有成立刹那等的自性的差别，所以连法也没有成立，如果不能这样说，那么从什么变成基础不成立的理由？随后的比量。
English
No, it is not. Because there is no that, relying on that, the apprehended aspect of the nature of realization, which is thoroughly imputed, the grasping aspect of this is said to be the grasping that does not exist. Because the agent and the action are mutually dependent, it is precisely because of thorough imputation. It is said that it is precisely because of that, that they are established in mutual dependence. The nature of realization, even mere self-awareness, is not expressed by the word 'grasping'. The nature of realization is not thoroughly imputed in mutual dependence, because it arises in that way from its own cause. The nature of realization itself abides merely as self-awareness. As it is said, because it is devoid of the apprehended and the apprehender, it is said to be non-dual. It is also said: Blue and yellow, etc., from consciousness, appear to change like external objects, that is not true, therefore, it is not there in that itself. That which depends on the nature of the agent, whatever is desired to be known, that is also not that, therefore, it is certain that experience is non-dual. It is said that when the nature of realization is established by the direct perception of self-awareness, there is no fault that everyone sees that very reality. Like this, because the nature of realization is indivisible, even if it is taken as the apprehended, because it is connected with the seeds of delusion and subsequent actions, the certainty of non-duality does not arise as realization does. Therefore, even if the nature of non-duality is taken as the apprehended, it is like not taking it. By this alone, the nature of realization is not merely established as a general phenomenon. In that case, the difference between the phenomenon and realization is the nature of duality and non-duality, and because there is no certainty as to the nature of difference, even the phenomenon alone is uncertain, so it cannot be said with the mind. In that case, even for sound and so on, after the general phenomenon is established, if one argues from the difference between momentary and non-momentary, then later inference will arise. Because the difference in the nature of momentary and so on is not established before inference, even the phenomenon alone is not established, if one cannot say that, then from what does it become a reason for the unestablished basis? Subsequent inference.