Tibetan
་ཡང་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་བསྡུ་བའོ། །སྲིད་པ་དེ་མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བ་ལ་བྱེད་པ་རྣམས་འཕེན་པར་བྱེད་པ་ནི་བློ་ཡིན་ནོ། །དྲི་མ་རྣམས་ཀྱིས་བློ་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཅིང་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །དབང་བསྐུར་བ་དྲི་མ་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་གཞན་གྱི་ཡིན་ཏེ། དབང་བསྐུར་བ་དྲི་མ་རྣམས་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ལས་ཡིན། བཤད་པ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བའིའོ། །གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་འཕེལ་ན་འགྲིབ་པ་དང་རང་གི་ཕྱོགས་འཕེལ་བ་ན་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེའི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །བུད་ཤིང་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་གྱི་མེའི་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུད་ཤིང་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་གྱི་མེའི་ཁྱད་པར་འཕེལ་བ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་བས་ན་དུས་སྔར་བྱུང་བ་ཅན་གྱི་དྲི་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་དོ། །བྱེད་པ་འཕེན་པར་བྱེད་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ་བློ་ཡང་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་བསྡུ་བའོ། །བྱེད་དང་མི་བྱེད་དུས་དག་ཏུ། །བདག་ཉིད་དག་ནི་འདྲ་བ་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་བྱེད་པའི་དུས་དང་འབྲས་བུ་མི་བྱེད་པའི་དུས་དག་ཏུ་བདག་ཉིད་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་མངོན་པར་འདོད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མངོན་པར་འདོད་པ་དང་མངོན་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་དང་མི་བྱེད་པའི་དུས་དག་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་བྱེད་པའི་དུས་ཡིན་ལ། མི་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་མི་བྱེད་པའི་དུས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་བདག་ལས་གཞན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བྱེད་པ་པོ་མི་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲངས་ཅན་པ་དེ་སྐྱེས་བུ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད་པ་འདོད་དོ། །སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་ཉིད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་བུའི་སྲེད་པས་སོ། །རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཙོ་བོའོ། །དེ་བས་ན་སྦྱོར་བ་གཉིས་པ་ཚད་མར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པའམ་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་སེམས་པ་ཅན་ནོ། །རང་བཞིན་འགལ
Chinese
又，所谓“是”，是特别的总结。 轮回将要做未来的生，推动这些的是心。 烦恼使心相续结合并产生，应这样连起来。 “灌顶于烦恼”等等是其他的，从哪里得出“灌顶不是对烦恼有害的”？ 所谓“在一些解释的时候”等等，是顺世外道的。 敌对的一方增长则减少，自己的一方增长则殊胜，应这样连起来。 所谓“敌对的一方无我”等等，是那个的解释。 所谓“先有木柴的火的特点”，意思是先有木柴的火的特点增长的时候。 因此，以“时间先于烦恼”等等来作总结。 所谓“能作推动的也是它，因为也是心”，是特别的总结。 “作与不作时，自性皆相同。” 这是经文。 意思是说，在产生果的时候和不产生果的时候，自性都是相同的。 接着说了“那个就是想要显现果的时候”等等。 想要显现和不想要显现，依次是产生果的时候和不产生果的时候。 因此，所谓“作”，是想要显现的意义上的产生果的时候；所谓“不作”，是不想要显现的意义上的不产生果的时候。 那个的果也是，是产生果的果，因此是不同于我的意思。 所谓“不想要作者的那个也”，是指数论派认为神我是中性的。 所谓“从神我的欲望本身”，是从神我的贪爱。 所谓“自性”，是主。 因此，对于成为量度的第二个结合，那个论证是不成立或者成立了也不是论证。 享受境的是有心者。 自性相违。
English
Also, the so-called "is" is a special summary. Samsara will make future births, and what propels these is the mind. Afflictions cause the mind to connect and arise, and should be connected in this way. "Initiation upon afflictions" and so on are others, from where does it come that "initiation is not harmful to afflictions"? The so-called "at the time of some explanations" and so on, are of the Lokayata. If the opposing side increases, it decreases, and if one's own side increases, it is excellent, it should be connected in this way. The so-called "the opposing side is without self" and so on, is the explanation of that. The so-called "the characteristic of fire with firewood preceding it" means when the characteristic of fire with firewood preceding it increases. Therefore, it concludes with "time preceding afflictions" and so on. The so-called "the one that can act and propel is also it, because it is also the mind" is a special summary. "At times of acting and not acting, the nature is the same." This is the sutra. It means that at the time of producing fruit and at the time of not producing fruit, the nature is the same. Then it says "that is when wanting to manifest the fruit" and so on. Wanting to manifest and not wanting to manifest are, in order, the time of producing fruit and the time of not producing fruit. Therefore, the so-called "acting" is the time of producing fruit in the sense of wanting to manifest; the so-called "not acting" is the time of not producing fruit in the sense of not wanting to manifest. That fruit is also, is the fruit of producing fruit, therefore it means different from me. The so-called "that which does not want the actor also" refers to the Samkhya school believing that the purusha is neutral. The so-called "from the desire of the purusha itself" is from the craving of the purusha. The so-called "nature" is the pradhana. Therefore, for the second combination that becomes a measure, that argument is either not established or, if established, is not an argument. The one who enjoys the realm is the one with mind. Nature is contradictory.
Tibetan
་བ་དམིགས་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་གྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཞན་གྱིས་དྲན་པའམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་མར་སྨྲ་བ་དག་ནི་བདག་མི་འདོད་པས་དེ་ཐོབ་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཐལ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་འགའ་འང་དྲན་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲན་པ་པོ་རང་དབང་ཅན་གྱི་དྲན་པ་ཁོ་བོ་ཅག་མི་འདོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཕྱིས་ཀྱང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་འཆད་པར་བྱེད་དོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་ལས་དྲན་པ་འབྱུང༌། །ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་རྒྱུད་གཅིག་ལ་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དྲན་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི་རྒྱུད་གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བྱེད་པ་པོ་རང་དབང་ཅན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཅི་ལ་ལྟོས་ནས་དྲན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་རྐྱེན་ཡིན། ཡོད་པ་ནི་ཡོད་བར་བྱེད་པ་མེད་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་འདིར་དངོས་པོའི་རྐྱེན་ཡིན་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲན་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དངོས་པོའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པས་བྱ་བ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང་ཡུལ་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲོ་བཏགས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་དངོས་པོའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཀུན་རྫོབ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ལའོ། །ཚད་མ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་བློས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་ཅི་རིགས་པར་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་ཡང་ཅི་ལྟར་བརྡ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཐ་སྙད་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་དབང་གིས་དངོས་པོ་གཅིག་དུ་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་བདག་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་གཞན་དག་ཏུ་བཤད་ཟིན་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་འདིར་མ་སྤོས་སོ། །གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཉིད་ཡིན་པར་བྱ་བ་ནི་བདག་མེད་པ་ཉིད་ ཀྱི་ལམ་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཉིད་ཡིན་པར་རོ། །ཇི་ལྟར་དེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཉིད་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་མེད་པའི་ལམ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་མ་རིག་པ་ལས་བྱུང་བའམ། མ་རིག་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་གྲང་ན་
Chinese
所观察的“是”是指原因和结果互相分离而存在的性质。如果不是这样，就不会成为原因和结果的事物。所谓“他人所经历的被他人忆起”，如果说刹那论者不承认“我”，因此可以获得，那么这也是不合理的，因为太过分了。因为他根本没有忆起任何事物。所谓“忆念者是自主的忆念，我们并不承认”，这是这个意思。之后也会用经历等来解释它。“从经历中产生忆念”，这表明即使是刹那，在同一个相续中，对于作为近取和具有近取的事物，忆念才会产生，而在其他相续中则不会。如果作者不是自主的，那么依赖于什么，称为忆念的事物才是因缘呢？如果存在，那么没有使之存在的理由，这是否合理呢？因此，这里才说了“即使是事物的因缘”等等。所谓“在某些方面进行虚构”，是指忆念以经历的事物的形式产生，依赖于具有作用的意识，虚构为作者本身，并且是证悟对境的自性。正因为是虚构，所以才是事物的因缘，这是这个意思。所谓“在世俗中”，是指具有颠倒相的智慧。所谓“因为与量相违”，是指进行虚构的智慧所安立的事物，与现量和比量等相违。这样，对于同一个事物，如何能看到像词语一样互相矛盾的说法呢？由于这个原因，一个事物不是多体性，因为会成为无我的过失。这些已经在其他地方解释过了，因此这里不再赘述。应该成为对治品的一方，是指无我的道路应该成为对治品的一方。所谓“如何它是痛苦之因的对治品的一方”，是指无我的道路本身。它也是从无明中产生的，或者是无明的差别吗？
English
The observed "is" refers to the nature of cause and effect existing separately from each other. If it were not so, it would not become the object of cause and effect. The so-called "what is experienced by others is remembered by others," if it is said that momentaryists do not admit "self," therefore it can be obtained, then this is also unreasonable, because it is too excessive. Because he has not remembered anything at all. The so-called "the rememberer is the autonomous remembrance, we do not admit," this is the meaning. Later, it will also be explained by experience, etc. "Remembrance arises from experience," this shows that even if it is momentary, in the same continuum, remembrance will arise for the object that is the proximate cause and has the proximate cause, but not in other continua. If the author is not autonomous, then relying on what is the object called remembrance a condition? If it exists, then is there no reason to make it exist, is this reasonable? Therefore, here it is said, "Even if it is a condition of things," and so on. The so-called "fabricating in some aspects" means that remembrance arises in the form of experienced things, relies on the consciousness with function, fabricates as the author himself, and is the nature of realizing the object. Precisely because it is a fabrication, it is a condition of things, this is the meaning. The so-called "in the conventional," refers to the wisdom with inverted aspects. The so-called "because it contradicts the valid means," refers to the things established by the wisdom that fabricates, which contradict direct perception and inference, etc. In this way, how can one see mutually contradictory statements like words for the same thing? For this reason, one thing is not multiple in nature, because it would become the fault of no-self. These have already been explained elsewhere, so they are not repeated here. It should become the side of the antidote, which means that the path of no-self should become the side of the antidote. The so-called "how is it the side of the antidote to the cause of suffering," refers to the path of no-self itself. Is it also produced from ignorance, or is it a distinction of ignorance?