Tibetan
ས་པར་གཟུང་བའི་ཕྱིར་གང་ལས་ངག་ཅེས་བྱ་བ་གོ་རིམས་མེད་པ་བློ་གཅིག་གིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཡི་གེ་ཐ་མ་རྟོགས་པའི་དུས་ཕྱིས་དག་མ་ལུས་པ་ངེས་པར་གཟུང་བ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཡི་གསེ་ཐ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཡེ་གེ་ཐ་མ་རྟོགས་པ་ལས་ཕྱིས་ཏེ། ཡི་གེ་ཐ་མ་རྟོགས་པར་ཆ་མེད་པ་གཞན་ཏེ་ཆ་ཤས་མེད་པའི་དུམ་བུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྒྲའི་བདག་ཉིད་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉེ་བར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །སྨྲ་བ་པོ་བདག་ཉིད་འདིས་ཀྱང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྒྲའི་བདག་ཉིད་ངེས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ངེས་པར་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྨྲ་བ་པོ་འདི་གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་བློ་ཐ་མ་ལ་ངག་འདི་སྒྲ་ཆ་ཤས་རྫོགས་པ་ཡན་གར་བ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཁོ་བོས་སྨྲས་པ་གལ་ཏེ་འགྱུར་ན་ལེགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན་དགེ་བ་འདོད་པ་ན་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ལ་བསྔགས་པས་རྨོངས་པའི་བློ་ཅན་རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་སྤྱོད་དེ་གཉིད་མ་ལོག་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་རྨི་ལམ་ལ་གནས་པ་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་ལ་སྤྱོད་པར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཤེས་པས་ཚིག་དང་ངག་གོ་རིམས་མེད་པར་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དྲན་པའི་ཤེས་ པས་ཚིག་དང་གོ་རིམས་མེད་པ་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཚིག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དྲན་པར་འགྱུར་བའི་ཚིག་དང་ངག་གི་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ཡི་གེ་དག་ཀྱང་ཚིག་དང་ངག་གི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ན། ཡི་གེའི་གོ་རིམས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་མེད་པར་གོ་རིམས་མེད་པ་ཅན་གྱི་བློ་གཅིག་ལ་ངེས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་འདྲ་བར་དྲན་པས་ཀྱང་གོ་རིམས་ཁོ་ནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་བློ་ཐ་མ་གོ་རིམས་མེད་པ་ཅན་ལ་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ངེས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ། བློ་གོ་རིམས་མེད་པ་ཅན་དེ་ལ་ཡང་སྔ་ཕྱི་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་ཅིག་ཅར་སྣང་བར་འགྱུར་བས་ན། དེས་བྱས་པ་སྟེ་གེའི་གོ་རིམས་དང་བྲལ་བའི་ཚིག་དང་ངག་གི་ཁྱད་པར་དེ་དག་ཁྱད་པར་ཏེ་བྱེ་བྲག་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡེ་གེ་རྣམས་ཀྱི་གོ་རིམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚིག་དང་ངག་དག་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་ན་དེ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡི་གེའི་གོ་རིམས་དང་བྲལ་བའི་སྒྲའི་ངོ་བོ་གཞན་ཁོ་ན་ཚིག་དང་དག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཡི་གེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྒྲའི་ངོ་བོ་གང་ལ་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་མེད་པ་དེ་ནི་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་མེད་པ་ཅན་གྱི་སྒྲའི་ངོ་བོ་སྟེ། ཡི་གེ་དག་ལས་གཞན་མ་མཐོང་ངོ་ཞེས་ཡི་གེའི་ངོ་བོ་ལ་མ་རེག་པ་དེའི་ཚེ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དང༌། ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱང་གོ་རིམས་མེད་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འདས་མ་ཐག་ཏུ་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་སྒྲའི་ངོ་བོ་ཚིག་དང་ངག་གི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་མེད་པ་ཅན་ཡོད་ན་ཡང་སྒྲའི་ངོ་བོ་དེ་མི་རྟག་པའམ། རྟག་པར་འགྱུར་གྲང་ན་སྟེ་དངོས་པོ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་སུའི་འབད་རྩོལ་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་མི་རྟག་ན། དེ་ཅི་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་མིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །མི་རྟག་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་མི་འགྱུར་རྒྱུ་འགའ་ཞིག་ལས་སྐྱེས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བས་ན་ཡོད་པ་ཉིད་གློ་བུར་བ་སྟེ་རྒྱུ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་ན་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་དུས་དང་དངོས་པོ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་དངོས་པོར་ འགྱུར་རོ་ཞེས་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དག་དེ་ཡང་སྐྱེས་བུའི་འབད་རྩོལ་ལས་སྔར་མ་དམིགས་ཤིང་ཕྱིས་ཡོད་པ་ནི་འབད་རྩོལ་གྱིས་འཕངས་པ་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་སྐྱེས་བུ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་དག་ལ་མཐོང་ལ་གཞན་དུ་སྟེ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་མེད་པ་དང༌། བྱེད་པ་པོའི་ཡོན་ཏན་དང་བྲལ་བ་དག་ལ་མ་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་དག་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྒྱུའི་ཆོས་སྐྱེས་བུའི་བྱེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུའི་བྱེད་པ་ཉིད་དག་གི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་རིག་བྱེད་ཀྱི་དག་དག་ཀྱང་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་དག་དེ་རྟག་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། དག་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་སྟེ། ཁས་ལེན་ནའང་ངག་རྟག་བར་ནི་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྟག་པ་དེ་ལ་སྒྲིབ་གཡོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཅི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འཆད་པར་བྱེད་དེ། ཅི་སྟེ་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་དང་བྲལ་བའི་ཚིག་དང་དག་གི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྒྲའི་ངོ་བོ་རྟག་པ་དང་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་འགྱུར་ན་སྟེ། གང་ལ་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་ན་ཞེས་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། །དམིགས་པ་དེའི་རང་བཞིན་རྟག་པ་དེ་ནི་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཡང་ཉམས་ཤིང་འགྲིབ་པ
Chinese
为了把握意义，从何处产生的“语”这个词，应该用不依次第的唯一心来把握。如果说在领悟最后一个字的时候，之后的所有字都必定会被把握，那么就说了“最后一个字”等等。在领悟最后一个字之后，对于领悟最后一个字没有部分，也就是没有部分、没有片段的意思。就像声音的自性一样，不是接近领悟，应该这样连接。说话者自身也必定会确定如前所说的声音的自性，但不是必定会被把握。如果说话者这样认为，在最后一个心识中，这个语的声音部分完全显现出来，如果这样显现出来，那就太好了。如果这样，那么想要善良的人，对于想要显现的意义，以赞叹来迷惑的愚昧心，就像做梦一样行事，即使没有入睡，也像处于梦中一样对待自己。如果通过体验的知识，词语和语言会以无次第的方式被执持，那是不可能的。然而，如果通过记忆的知识，词语和无次第会被执持，那么就说了“词语”等等。即使是与可以回忆的词语和语言相关的字母，在区分词语和语言的差别时，如果字母的次第没有差别，那么对于无次第的唯一心来说，也不是必定会改变的。然而，就像体验一样，即使通过记忆也只是通过次第，这就是它的意思。如果最后一个心识对于无次第的心识来说，在没有字母次第的差别的情况下必定会改变，那么对于那个无次第的心识来说，因为没有先后，所以字母会同时显现。因此，由它所产生的，也就是与字母次第分离的词语和语言的差别，那些差别会变得没有差别。因为字母的次第的差别显现出来，所以词语和语言是互相不同的。如果没有它，就不会那样改变，这就是它的意思。如果与字母次第分离的声音的本体仅仅会变成词语，那么就说了“字母”等等。对于声音的本体来说，哪个没有字母的次第，那个就是
English
In order to grasp the meaning, from where does the term "speech" arise, it should be grasped by a single mind without sequence. If it is said that when the last letter is understood, then all the subsequent letters will definitely be grasped, then it is said "the last letter" etc. After understanding the last letter, there is no part to understanding the last letter, which means without parts, without segments. Just like the nature of sound, it is not close to understanding, it should be connected in this way. The speaker himself will also definitely ascertain the nature of sound as mentioned before, but it is not necessarily grasped. If the speaker thinks like this, in the last consciousness, this speech's sound parts appear completely, if it appears like this, then it would be great. If so, then the person who wants goodness, for the meaning that wants to be manifested, with praise, the deluded mind acts like a dream, even if not asleep, treats oneself as if in a dream. If through the knowledge of experience, words and language are held without sequence, that is impossible. However, if through the knowledge of memory, words and without sequence are held, then it is said "words" etc. Even the letters related to words and language that can be remembered, when distinguishing the difference between words and language, if the sequence of letters has no difference, then for the single mind without sequence, it is not necessarily changed. However, just like experience, even through memory it is only through sequence, that is its meaning. If the last consciousness, for the mind without sequence, will definitely change without the difference of the letter sequence, then for that mind without sequence, because there is no before and after, the letters will appear simultaneously. Therefore, what is produced by it, that is, the difference between words and language separated from the letter sequence, those differences will become without difference. Because the difference of the letter sequence appears, therefore words and language are mutually different. If there is no it, it will not change like that, that is its meaning. If the essence of sound separated from the letter sequence will only become words, then it is said "letters" etc. For the essence of sound, which does not have the letter sequence, that is
Chinese
即无字母顺序的声音的自性。因为没有看到字以外的其他东西，所以在没有接触到字的自性时，有些时候是没有认识的。而且，字也是因为没有顺序而没有认识，这是因为刚刚已经说过了。另外，声音的自性，即具有词和语的自性，即使有无字母顺序的声音的自性，那么声音的自性是不恒常的，还是恒常的呢？因为没有其他的事物形态。如果是不恒常的，那么，在那时，随着哪个人的努力而行事呢？如果从努力产生不恒常，那么，那不是人所造作的，如果那样，就变成人所造作的了。不恒常必定会与从某种不会改变的因所生具有关联。为什么呢？因为如果那样，就承认存在是突然的，即与因分离，那么境等必定不会改变。等等的声音是指时间和事物必定不会改变，因为在一切时处都会变成事物，这是上面已经说过的。而且，那也是从人的努力之前没有见到，之后才有的，是那些具有努力所产生的功德的人才能见到，否则，即没有想要说，以及没有造作者的功德的人是见不到的。像那样，对于随顺和违逆的相状的因的法，因为见到人的造作，所以人的造作就是那些的因，因此，吠陀的那些也是人所造作的。如果那些是恒常的，那么，即使那些是恒常的，如果承认，那么语是恒常的就会被见到。为什么呢？因为恒常的没有遮蔽，即没有遮蔽的缘故。如果这样等来解释，如果与字母顺序分离的词和那些的自性的声音的自性变成恒常和能见的自性，即，如果有什么具有能见的自性，那么这样来连接词。能见的自性，那个恒常的，在有些时候也会衰减和减少
English
That is, the nature of sound without alphabetical order. Because nothing other than letters is seen, there is no realization at some times when the nature of letters is not touched. Moreover, letters are also without realization because they have no order, which is because it has just been said. Furthermore, the nature of sound, that is, having the nature of words and speech, even if there is the nature of sound without alphabetical order, then is that nature of sound impermanent or permanent? Because there is no other form of things. If it is impermanent, then, at that time, following whose effort does it act? If impermanence arises from effort, then that is not made by a person, and if so, it becomes made by a person. Impermanence will inevitably be associated with being born from some cause that does not change. Why? Because if that is the case, then admitting that existence is sudden, that is, separated from cause, then objects and so on will definitely not change. The sound of etc. means that time and things will definitely not change, because in all times and places they will become things, which has been said above. Moreover, that is also not seen before human effort, and only exists later, those who have the merit produced by effort can see it, otherwise, that is, there is no desire to speak, and those who do not have the merit of the maker cannot see it. Like that, for the law of cause with the characteristics of following and reversing, because the action of man is seen, so the action of man is the cause of those, therefore, those of the Vedas are also made by man. If those are permanent, then, even if those are permanent, if admitted, then speech being permanent will be seen. Why? Because the permanent has no obscuration, that is, because there is no obscuration. If it is explained like this, if the nature of sound, which is the nature of words and those separated from the alphabetical order, becomes permanent and visible, that is, if something has the nature of visibility, then connect the words like this. The nature of visibility, that permanent one, will also decay and decrease at some times