Tibetan
བ་མ་ཡིན་ཏེ། ལོང་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པར་མི་འགྱུར་ན་གལ་ཏེ་འཆད་པའི་དོན་སྟོན་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཉན་པ་པོའི་ཡང་སྒྲ་ལས་ བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྣང་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་འབྲས་བུ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་འབྲས་བུའོ། །དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་སྟེ། རྟོག་པ་དེ་ལ་སྣང་བའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། མེད་པ་ཉིད་ནི་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཏེ། སྒྲའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་ངེས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །དེ་ལ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཤེས་པ་ནི་འཆད་པ་པོའི་བསྟན་པར་འདོད་པའི་དུས་ན་ཡོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྒྲའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུའི་ཤེས་པ་ནི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཉན་པ་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེའི་སྒྲའི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། གང་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་ལ་སོ་སོར་སྣང་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ། །འདི་ཙམ་གྱིས་ནི། ཐོག་མེད་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོངས་བསྒྲུབས་པ། སྒྲ་དོན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལྷག་མའི་ཆ་འཆད་པར་བྱེད་དེ། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་གཉི་ག་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་གཉི་གའི་ཤེས་པ་སྟེ། དེས་བསྒོས་ཤིང་འཕངས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ནུས་པ་དེ་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ལས་བྱུང་ཞིང་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །འདིས་ཀྱང་ཡོད་མེད་གཉི་ག་ལ་བརྟེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་རྐང་དེ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིར་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་གཉི་གའི་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ལ་ཡོད་པའི་ཤེས་པས་བསྒོས་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཡོད་པའི་ཆོས་ཡིན་ལ། མེད་པའི་ཤེས་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཡིན་ཞིང་གཉི་གའི་ཤེས་པས་བསྒོས་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་གཉི་གའི་ཆོས་ཞེས་བྱའོ། །དེར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་དེའི་དབང་གིས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་གཉི་ག་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་རང་ཉིད་རྣམ་པ་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ངེས་པར་བྱས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་ཡོད་པའི་
Chinese
不是的，因为会变成瞎子等不存在的过失。如果不认可，如果想要阐述意义的时候，听者的声音所产生的分别念的知识，如果不是显现自己的体性，那样的话，自己的体性仅仅是声音的意义吗？因此，说了“近取”等。近取和果是近取和果。那些的知识，不是显现于分别念的体性，不存在本身是它的对境，不能确定仅仅是声音的对境。这样连接。其中，近取的知识是说法者想要开示的时候存在的分别念的声音的因。果的知识是从声音产生的听者的分别念。那不是声音的意义，凡是从声音产生的知识没有分别显现，这是总结的意义。仅此而已。 无始习气所生。 分别念完全成立。 声音的意义，这是解释。分别念也是等，阐述偈颂剩余的部分，存在和不存在和二者的分别念是存在和不存在和二者的知识，由此熏染和抛弃的习气的力量，从中产生和出生的分别念，就称作那个。这也分解了“依赖于有无二者”的词句。因为以理证说了存在和不存在和二者的法。其中，由存在的知识熏染的习气所产生的是存在的法，由不存在的知识的习气所产生的是不存在的法，由二者的知识熏染的习气所产生的叫做二者的法。在那里显现的识等，对于分别念本身所显现的相，确定为存在和不存在，因此称作存在和不存在和二者的法。因此，自己以分别念确定相本身为实有之相，那是存在的。
English
It is not, because it would become a fault of non-existence of the blind and so on. If it is not accepted, if one wants to explain the meaning, the knowledge of the conceptual thought arising from the sound of the listener, if it is not the appearance of one's own nature, then is one's own nature merely the meaning of the sound? Therefore, "proximate cause" and so on are mentioned. The proximate cause and the result are the proximate cause and the result. The knowledge of those is not the nature that appears to the conceptual thought, non-existence itself is its object, it cannot be determined to be merely the object of sound. Connect it in this way. Among them, the knowledge of the proximate cause is the cause of the sound of the conceptual thought that exists at the time when the speaker wants to teach. The knowledge of the result is the conceptual thought of the listener arising from the sound. That is not the meaning of the sound, whatever knowledge arises from the sound does not appear separately, this is the meaning of the summary. Only this much. Arising from beginningless habit. The conceptual thought is completely established. The meaning of sound, this is the explanation. The conceptual thought also, and so on, explains the remaining part of the verse, the conceptual thought of existence and non-existence and both is the knowledge of existence and non-existence and both, the power of the habit that is perfumed and abandoned by it, the conceptual thought that arises and is born from it, is called that. This also analyzes the phrase "dependent on both existence and non-existence." Because the dharma of existence and non-existence and both are spoken of with reason. Among them, what arises from the habit perfumed by the knowledge of existence is the dharma of existence, what arises from the habit of the knowledge of non-existence is the dharma of non-existence, and what arises from the habit perfumed by the knowledge of both is called the dharma of both. The appearance of consciousness and so on there, whatever aspect appears to the conceptual thought itself, is determined to be existence and non-existence, therefore it is called the dharma of existence and non-existence and both. Therefore, one's self determines the aspect itself as the nature of reality with conceptual thought, that is existence.
Tibetan
ཆོས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་མེད་པ་དང་གཉི་ གའི་ཆོས་དག་ལ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་བློ་ལ་སྣང་བའི་ཆོས་ཅན་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཏེ། སྐྱེས་བུ་དག་ཆོས་ཅན་དེ་ལ་དཔྱོད་པའི་གནས་ཉིད་དུ་བརྟེན་ནས། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མེད་པ་ཉིད་སྤྱོད་པར་བྱེད་དོ། །ཅི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཙོ་བོའི་སྒྲ་བརྗོད་པ་ལས་ཉན་པ་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་གཙོ་བོའི་སྒྲ་ལས་སྣང་བ་སྟེ། ཅི་དངོས་པོ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་ནམ་མ་ཡིན་ཞེའོ། །གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་དེ་ནི་དངོས་པོ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་བློའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པ་ཉིད་དེ། རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤོང་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བློ་ལ་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་དེ་ཡང་སྤོང་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ནི་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྤོང་བ་དེའི་ཚེ་སྣང་བ་དེ་ཉིད་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་དག་ནི་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློ་ལ་སྣང་བའི་དོན་དེ་ཉིད་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མ་ཐོབ་པ་དང་འགགས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་མ་སྐྱེས་པ་དང་འགགས་པ་དག་ཡོད་ན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་དེ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བར་འགྱུར་ན་མ་ཐོབ་པ་དང་འགགས་པ་དེ་ནི་སོ་སོར་སྣང་བ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཡང་དེ་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་ཡང་ཡིན་པ་དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གཞན་མུ་སྟེགས་པའི་ཤེས་པ་སྟེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ་སྒྲའི་དོན་སྣང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐབས་དང་སྦྱར་རོ། །འདི་སྐད་དུ་གལ་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་ལ་ རྣམ་པ་གཅིག་ཁོ་
Chinese
名为法。同样，对于有和无二者的法，也应当观察，如是宣说。因此，凭借显现于心识的法性，士夫们凭借对该法性进行思择之处，行持外境的具有与不具有。对于“什么”等，宣说自在之语，从听者的分别念中显现的意义，即是从自在之语中显现的，即，事物是具有还是不具有。自在等分别念的显现，对于要成立事物不具有，分别念的显现本身就是心识的自性，各自是各自的觉知，因为是自证的现量，所以不应舍弃，是为法性。如果显现于心识的，就是外境的自在等的体性，那也不应舍弃。如果这样，那么自在等也将成立。如果舍弃自在等的自体性，那么显现本身也将被舍弃，因为自体性和分别念的显现是唯一性的缘故。对此，宣说了“彼亦”等，不能说分别念的心识所显现的意义本身也是自体性。为什么呢？宣说了“未得和已灭”等，即使自体性有未生和已灭，也因为不离于分别念的显现。如果外境的自体性仅仅成为分别念的显现，那么未得和已灭就将与各自的显现相分离。对于事物颠倒，也是如此，对于相也是如此，对于彼等显现执著之相的其他外道之识，即分别念，因为有语词的意义显现，所以与分别念的显现不是自体性的场合相联系。如是说，如果自体性仅仅成为分别念的显现，那么自体性是唯一性的缘故，对于一切宗派，唯有一种相。
English
It is called Dharma. Similarly, one should also observe the dharmas of both existence and non-existence, as it is said. Therefore, relying on the nature of Dharma that appears in the mind, individuals rely on the place of deliberation on that nature of Dharma, and practice the existence or non-existence of external objects. For "what" and so on, the word of the self is spoken, and the meaning that appears in the listener's conceptualization is what appears from the word of the self, that is, whether things are possessed or not. The appearance of conceptualizations such as the self, in order to establish that things are not possessed, the appearance of conceptualization itself is the nature of the mind, each is its own awareness, because it is the direct perception of self-awareness, so it should not be abandoned, it is the nature of Dharma. If what appears in the mind is the nature of external self and so on, then it should not be abandoned either. If so, then the self and so on will also be established. If the self-nature of the self and so on is abandoned, then the appearance itself will be abandoned, because the self-nature and the appearance of conceptualization are the same. To this, it is said "that also" and so on, it cannot be said that the meaning that appears in the mind of conceptualization is also the self-nature. Why? It is said "unattained and ceased" and so on, even if the self-nature has unarisen and ceased, it is because it is not separated from the appearance of conceptualization. If only the self-nature of the external world becomes the appearance of conceptualization, then the unattained and ceased will be separated from their respective appearances. It is the same for the perversion of things, and it is the same for aspects, for those other heretical consciousnesses, that is, conceptualizations, that have the appearance of clinging to those appearances, because there is the appearance of the meaning of words, so it is related to the occasion where the appearance of conceptualization is not the self-nature. It is said that if the self-nature alone becomes the appearance of conceptualization, then because the self-nature is unique, for all schools, there is only one aspect.