Tibetan
ས་ཡོངས་སུ་བསྒྲུབས་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ནི་སྒྲ་དོན་ཏེ་དེ་ཡང་ཆོས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ་རང་བཞིན་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཡོད་མེད་ཅེས་བྱ་ བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་གཉི་ག་ཞེས་ཟླས་དབྱེ་བར་བྱས་ནས་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་པ་དེའི་སྐྱེས་བུའོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་མཐོང་བའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། དཔེར་ན་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལྟ་བུའོ། །མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བ་ནི་མེད་པ་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྒོ་ལས་བྱུང་བ་ནི་གཉི་ག་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། ཤེས་བྱ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་བས་ན་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྒྲུབས་པའི་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ལ། དངོས་པོ་ཉེ་བར་ལེན་པ་མེད་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ལ་ཕ་རོལ་གྱིས་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་མེད་པས་ན། དེ་དངོས་ཉེར་ལེན་ཅན་མེད་པ་བསྒྲུབ་ལའོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློ་ལ་གནས་པའི་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཅན་ནོ། །མི་དམིགས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་ཉིད་དུ་མི་དམིགས་པ་སྟེ། དེ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རེ་ཞིག་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་མེད་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡོད་ན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་ཏུ་ཡོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་གང་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པ་དེ་ནི། ཇི་ལྟར་དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། དེ་ལྟར་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་དེ་དག་ནི་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། དེ་དག་ནི་རང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཁོ་ན་ལ་རག་ལུས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་
Chinese
完全成立，像这样成为分别的所取相，是名为词语的意义。那是声音的意义，也就是法有三种，自性有三种。如何呢？说了有无等，分为有、无、二者，依赖于此，称为第二者的补特伽罗。其中，从见到事物的习气中产生的是依赖于有的，例如生等的分别。从无的分别习气中产生的是依赖于无的，例如兔角等无生的分别。从有和无的分别习气的门中产生的是依赖于二者的，例如所知等的分别。因此，以主物等的分别完全成立的所取相，主物等的声音所表达的，那本身是法，没有事物亲近取是所要成立的，因为这方面没有他宗所遍计的主物等的事物亲近取，所以要成立那没有事物亲近取。所谓“那”，是指存在于心中的主物等是法。不可得是，所谓“像那样”，是指在外境的主物等亲近取本身不可得，那是随行和随遮的随行不可得是因。暂时，如果主物等不存在，分别不是不存在，因为常恒本身不是主物等不存在的缘故。如果它存在，也不是存在，因为会成为恒常存在的过失。如果什么不随行什么，也不随遮什么，那如何成为它的亲近取呢？像这样，主物等不是存在的，因为不可得的缘故，所谓“不可得”的意思是主物等，那些主物等的分别，不是作为主物等的因存在，而是依赖于自己的亲近取。为什么呢？因为不可得的缘故。
English
It is completely established, and such an appearance of the apprehended object of discrimination is the meaning of the term. That is the meaning of sound, and dharma has three aspects, three aspects of nature. How so? Having mentioned existence and non-existence, etc., it is divided into existence, non-existence, and both, and relying on that, it is the person of the second. Among them, what arises from the habit of seeing things relies on existence, such as the discrimination of birth, etc. What arises from the habit of discriminating non-existence relies on non-existence, such as the discrimination of the non-arising of rabbit horns, etc. What arises from the door of the habit of discriminating existence and non-existence relies on both, such as the discrimination of knowable objects, etc. Therefore, the apprehended appearance completely established by the discriminations of the primary substance, etc., that which is expressed by the sound of the primary substance, etc., that itself is the subject, and the absence of close appropriation of things is what is to be established, because in this respect there is no close appropriation of things such as the primary substance, etc., which are completely imputed by others, therefore it is to be established that there is no close appropriation of things. The so-called "that" refers to the primary substance, etc., existing in the mind as the subject. Non-apprehension is, the so-called "like that" refers to the fact that the close appropriation of the primary substance, etc., in the external object itself is not apprehended, that is, the non-apprehension of concomitance and counter-concomitance is the reason. For the time being, if the primary substance, etc., do not exist, discrimination is not non-existent, because permanence itself is not the reason why the primary substance, etc., do not exist. If it exists, it is also not existent, because it would lead to the fault of being eternally existent. If something does not follow something and does not counter-follow something, how can it become its close appropriation? Like this, the primary substance, etc., are not existent, because of non-apprehension, the meaning of the so-called "non-apprehension" is the primary substance, etc., those discriminations of the primary substance, etc., do not exist as the cause of the primary substance, etc., but rely solely on their own close appropriation. Why? Because of non-apprehension.
Tibetan
ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འདི་ལྟར་རྣམ་ པར་རྟོག་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་ཉིད་དུ་འགོག་པ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡོངས་སུ་སྒྲུབ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་བཀག་ན་ནི་ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འདི་ལྟར་བློའི་སྣང་བ་ཁས་བླངས་ནས་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་དག་སྦྱོར་བ་དང༌། ཡུལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དགག་པར་བརྗོད་པའི་སྒྲ་ཡང་ཡོད་པར་མི་རུང་བ་མ་ཡིན་པས། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་མ་ཡིན་པ་སྟེ། བློའི་སྣང་བ་ཉིད་ཕྱོགས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམ་བཅས་པའི་ཚིག་ལ་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ནི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བློ་སྣང་བ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ཕྱིའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་ཉིད་དུ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་ཐམས་ཅད་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འཆད་པར་བྱེད་དེ། ཇི་ལྟར་སྒྲ་དེ་དག་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཀྱང་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལ་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་གང་ལས་བྱུང་ཞིང་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་སོ་སོར་སྣང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡུལ་ཉིད་དུ་བདག་གིར་བྱེད་དོ། །རྒྱུ་གཞན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྣོས་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་འཆད་པ་པོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །འདི་དང་འདི་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤྱིའི་རྣམ་པར་བརྟེན་པའོ། །དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་ནི་སྤྱིའི་རྣམ་པར་རོ། །དངོས་པོར་སྣང་བ་དེ་སྟོན་པར་འདོད་པ་སྟེ། བརྗོད་པར་འདོད་པ་དེས་སྒྲ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གནས་སྐབས་དེ་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་སྣང་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཉན་པ་པོ་ལ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་སྤྱིའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ལ་ཉན་པ་པོའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་སྐྱེ་
Chinese
彼。分别者，以外道主等之后而行，及违逆之后而作者，不观察之故。此是也。是故如是分别者，是遮止外境之近取者，然非自性之决定者。是故，于彼性等之言说中，分别所成办之彼性之法性非无有。何以故？以主等之语连结故。若遮彼，则以无境性之故，不成为语连结也。是故如是，许意识之显现后，主等之语连结，及以有境之故，遮止所说之语亦非不应有。故，非是方之法性之因，以意识之显现即是方性之故。于所立之词无有相违，以有及无者，是境相异性之故。谓于意识显现中是有性，及于外境之近取性中是无性也。如是则一切遮遣矣。云何等者，是解释也。云何彼等之语，非是自相之境性者，如是先已说竟。然无始之习气，于分别从何生起，及有生者，于彼各别显现之体性之义为何者，彼即是境性而我所。余因亦分别等者，是举例也。于分别彼上，连结说者之语。此与此当显示也。如是分别，是依于总相也。事物如所显现者，即是总相也。欲显示显现为事物者，谓欲说者，以语连结之故。于彼时，自相各别显现者，非是有也。为听者生起彼之体性之分别故，如所欲者，生起总相之体性之分别故。于语，听者之自相之体性之领受，是生。
English
That. Discrimination is because it does not observe following external principals and others, and acting against them. This is it. Therefore, in this way, discrimination is what prevents external objects from being closely grasped, but it is not a determination of its own nature. Therefore, in the statement of "that nature" and so on, the characteristic of that nature accomplished by discrimination is not non-existent. Why? Because it is connected with the words "principal" and others. If that is blocked, then because of the nature of having no object, it will not become a connection of words. Therefore, in this way, after acknowledging the appearance of consciousness, the connection of words such as "principal" and others, and because there is an object, the words that are said to be prevented are also not impossible. Therefore, it is not a reason for the nature of the aspect, because the appearance of consciousness itself is the nature of the aspect. There is no contradiction in the established words, because existence and non-existence are different in their objects. That is, existence is in the appearance of consciousness, and non-existence is in the close grasping of external objects. In this way, everything is refuted. "How" and so on is an explanation. "How are those words not the nature of their own characteristics?" This has already been said. However, from what does discrimination arise from beginningless habits, and what is the meaning of the nature of separate appearances for those who have birth? That is what I claim as the object. Other causes, such as "discrimination," are also examples. On that discrimination, connect the words of the speaker. "This and this should be shown." In this way, discrimination depends on the general aspect. What appears as things is the general aspect. The one who wants to show what appears as things, that is, the one who wants to speak, connects with words. At that time, there is no separate appearance of one's own characteristics. It is because it generates discrimination of that nature for the listener, and because it generates discrimination of the nature of the general aspect as desired. The experience of the listener's own characteristic nature in the word is birth.