Tibetan
། འདི་ནི་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འགལ་བ་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཕན་ཚུན་དམིགས་པ་ནི་ཕན་ཚུན་རྟོགས་པའོ། །དེ་སྤངས་པ་ནི་དབེན་པ་སྟེ། གང་དག་ལ་དེ་ལྟ་བུར་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་དེ་དག་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ནི་ཕན་ཚུན་དམིགས་པ་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ་དེ་ཡང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་བསྡུ་བ་ཡིན་ནོ། །རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེའོ། །གལ་ཏེ་འགལ་བ་དང་པོ་ལ་ཡང་ཕན་ཚུན་སྤངས་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ལ། གཉིས་པ་ལ་ཡང་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར་ཆོས་གང་དག་ཁོ་ན་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པ་དེ་དག་ཁོ་ན་འགལ་བ་གཉིས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གཟུགས་དང་རོ་དག་ལ་ནི་འདི་མི་འདོད་ན་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་འགལ་བ་གཉིས་བཤད་ཅེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་ཡུལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འགལ་བ་སྔ་མ་ནི་བལྟར་རུང་བའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡང་ཡིན་ལ་བལྟར་མི་རུང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་འགལ་བ་ལ་ཡང་ངོ༌། །གཅིག་དམིགས་པས་ཏེ། ཟླ་བོ་གཅིག་དམིགས་པས་ན་གཞན་མི་དམིགས་པས་ན་གཞན་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ནར་ཏེ། དགག་པར་བྱ་བ་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ནར་ཤུགས་ཀྱིས་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་གཅིག་དམིགས་པས་གཞན་མི་དམིགས་པར་མི་བརྗོད་ན་དེའི་ཚེ་གཅིག་དམིགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་དགག་པར་བྱ་བ་དམིགས་པ་མ་བཀག་པ་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འགལ་བ་གཉིས་ཀ་ཡང་མི་དམིགས་པས་བྱས་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་རབ་ཏུ་སྦྱར་ཀྱང་མི་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་གཅིག་བཀག་པས་གཞན་འགོག་པ་དེ་ལ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཉིད་གསལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པས། །གཅིག་བཀག་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དགག་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། ། དོན་གཞན་དགག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་ལ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པར་འགྱུར་བའམ། གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་སྟེ། རྒྱུ་ཡང་མ་ཡིན་འབྲས་བུ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཞིག་དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ཕྲད་དམ་དམིགས་ཀྱིས་བསྩལ་བའོ། །གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་སྟེ་རྒྱུ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་འབྲས་བུ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་བད
Chinese
这是揭示了不共存之自性的相违。为了揭示第二点，说了“互相缘起”等等。互相缘起即是互相了知。断除它就是寂静，对于哪些具有如此安住之自性者，就称他们为寂静者。它们的体性是断除互相缘起而安住的自性，这也是相违。然“也”这个词是总摄之意。如常与无常等是比喻。如果第一个相违中也唯有互相断除，第二个相违中也唯有不共存吗？像这样，哪些法唯有不共存，那些才算是第二个相违，比如色和味等，如果不这样认为，那为何要说两种相违呢？虽然是真实的，但为了区分对境。因为第一个相违唯是可见事物的对境，而第二个相违也是非事物的对境，也是不可见的对境。其中“也”这个词，是对刚才所说的相违而言的。以一者为缘，即以一个伴侣为缘故，则不缘其他，因为不缘其他之故，唯是不缘其他，因此以暗示的方式说出了所要遮破的不缘。如果不是这样，即如果不是说以一者为缘则不缘其他，那么在这种情况下，即使已经缘取了一个，但由于没有遮止所要遮破的缘取，因此不能成立无有。因此，两种相违都是由不缘所造成的，所以即使通过不缘等来建立相违，也唯是不缘的自性。对于何者，遮止一者则遮止另一者，对于此者，不缘之性就唯是显现。因此说了“遮止一者”等等。为什么呢？因为说了“遮止是”等等。 对于所要成立的遮止其他意义，也会成为遮止因和果的理由吗？或者两者都不是，即成为遮止非因非果之物的理由吗？其中“彼”这个词是语气词或特指。两者都不是，即不是因也不是果的实
English
This reveals the contradiction of the nature of non-coexistence. To reveal the second point, it is said "mutually dependent origination" and so on. Mutual dependence is mutual understanding. Abandoning it is stillness, and those who possess such a nature of abiding are called still ones. Their nature is the nature of abiding by abandoning mutual dependence, and this is also contradictory. The word "also" is a word of summation. Like permanence and impermanence, etc., are examples. If the first contradiction also only has mutual exclusion, does the second contradiction also only have non-coexistence? Like this, which dharmas only do not coexist, those are the only ones that are the second contradiction, such as form and taste, etc. If this is not thought of in this way, then why are two contradictions spoken of? Although it is true, it is for the sake of distinguishing the objects. Because the first contradiction is only the object of visible things, and the second contradiction is also the object of non-things, and also the object of the invisible. The word "also" in this refers to the contradiction just spoken of. By focusing on one, that is, by focusing on one companion, then one does not focus on the other, because one does not focus on the other, therefore one only does not focus on the other, therefore the non-focus that is to be refuted is expressed in an implied way. If it is not like this, that is, if it is not said that by focusing on one, one does not focus on the other, then in this case, even if one has already focused on one, but because the focus that is to be refuted has not been prevented, therefore the non-existence cannot be established. Therefore, both contradictions are caused by non-focus, so even if contradictions are established through non-focus, etc., it is only the nature of non-focus. For whom, preventing one prevents the other, for this one, the nature of non-focus is only manifest. Therefore, it is said "preventing one" and so on. Why? Because it is said "prevention is" and so on. For the meaning of refuting other meanings that are to be established, will it also become the reason for refuting cause and effect? Or neither, that is, will it become the reason for refuting things that are neither cause nor effect? The word "that" in this is an expletive or a specific designation. Neither is it, that is, it is neither cause nor effect.
Tibetan
ག་ཉིད་ནི་དགག་པར་བྱ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་མེད་ན་སྟེ་འབྲེལ་པ་མེད་པ་མེད་ན་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དགག་པར་བྱ་བ་འདོད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེར་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར། འབྲས་བུ་མི་དམིགས་ཀྱང་དེ་མེད་པར་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། དེ་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མེད་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། མ་ཚང་བ་དང་གགས་བྱེད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་རྒྱུ་ཙམ་སྨོས་ནས་བཤད་པར་ཟད་དེ་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་ནི། འབྲས་བུ་མེད་པ་ལས་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །གང་གི་ཕྱིར་གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་དང་འབྲས་བུ་མི་དམིགས་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་འབྲས་བུ་མེད་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་སོ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ཡང་མེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་གཟུང་བ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བཤད་པ་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། འདི་ལ་དོན་གཞན་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་དོ། །རང་བཞིན་གཞན་དགག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ནི་རྒྱུ་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་གཟུང་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་གནོད་པ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམ་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དེ་ལ་ཅི་ཞིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅེ་ན་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ལའོ། །ཡུལ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འདི་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ལ་སྟེ། གང་གི་ཚེ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་དམིགས་པས་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ མེད་པར་སྟོན་ཏེ། དཔེར་ན་འདི་ན་ཤིང་ཤ་པ་མེད་དེ་ཤིང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །ཡང་འདི་ལ་ཇི་ལྟར་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད། འདི་ལྟར་གང་ཞིག་གིས་ཤིང་གིས་དབེན་པའི་ས་གཞི་དམིགས་པ་ལས་ཤིང་མེད་པར་རྟོགས་པ་དེས་ནི། ཤིང་ཤ་པས་དབེན་པའི་ས་གཞི་དམིགས་པ་ལས་ཀྱང་ཤིང་ཤ་པ་མེད་པ་ཡང་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་གཅིག་ཙམ་ན་ཤིང་དང་ཤིང་ཤ་པ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་བ་
Chinese
因为“何者”与应破斥的事物没有关联，如果它不存在，即没有关联，就叫做“其他”。如果想要破斥的事物不存在，那又怎么会去看待它呢？即使没有看到结果，又怎么会去看待它的不存在呢？应该这样理解。所谓“它的不存在”，就是指没有原因。如果问为什么不是不存在呢？回答说，因为没有提到“不会不吃掉它，因为它不具备它”等等。所谓“具备它”，就是指具备结果，因为可能不完整或有阻碍。这只是说了原因而已，原因的能力没有阻碍，只能从没有结果来理解它的不存在。因为无论哪一个都不是，而且没有看到结果，所以不能理解。因此，应该理解为，因为关联的缘故，只有没有看到原因才能理解没有结果。如果说，自性不可见也是不存在的理由，所以没有必要一定抓住它，这不合理。解释说，自性不可见只是指它自己的体性不存在，不能用它来证明其他事物不存在。如果要证明破斥其他自性，那么只有没有看到原因才是理由，所以必须抓住它，因此没有损害，应该这样想。如果问，那么它要证明什么呢？回答说，它仅仅是……等等。所谓“它”，指的是自性不可见。所谓“有境”，指的是没有的认知等等。所谓“在此也”，指的是自性不可见。当任何作为遍及者的法不可见时，它就表明被遍及者不存在。例如，这里没有娑罗树，因为它没有树，像这样的时候，它也能证明被遍及者不存在。而且，“也”这个词也能证明名称。还有，如何用它来证明不存在呢？像这样，如果有人通过看到没有树的地面而理解没有树，那么他也能通过看到没有娑罗树的地面而理解没有娑罗树。如果问，仅仅在一个方向上，树和娑罗树就变成了可见的特征吗？
English
Because "what" is not related to the object to be refuted, if it does not exist, that is, if there is no relationship, it is called "other." If the object to be refuted does not exist, then how can one look at it? Even if the result is not seen, how can one look at its non-existence? It should be understood in this way. The so-called "its non-existence" refers to the absence of a cause. If you ask why it is not non-existent, the answer is because it is not mentioned "it will not fail to eat it because it does not possess it," and so on. The so-called "possessing it" refers to possessing the result, because it may be incomplete or obstructed. This only states the cause, and the ability of the cause is unobstructed, and its non-existence can only be understood from the absence of a result. Because neither is the case, and the result is not seen, it cannot be understood. Therefore, it should be understood that, because of the connection, only the absence of a cause can lead to the understanding of the absence of a result. If it is said that the invisibility of self-nature is also a reason for non-existence, so it is not necessary to grasp it, which is unreasonable. It is explained that the invisibility of self-nature only refers to the non-existence of its own nature, and it cannot be used to prove the non-existence of other things. If you want to prove the refutation of other self-natures, then only the absence of a cause is the reason, so you must grasp it, so there is no harm, you should think like this. If you ask, then what does it prove? The answer is, it is merely... and so on. The so-called "it" refers to the invisibility of self-nature. The so-called "object" refers to the cognition of non-existence, and so on. The so-called "also here" refers to the invisibility of self-nature. When any dharma that pervades is invisible, it shows that what is pervaded does not exist. For example, there is no sal tree here because there is no tree, and in such cases, it can also prove that what is pervaded does not exist. Moreover, the word "also" can also prove the name. Also, how can it be used to prove non-existence? In this way, if someone understands the absence of a tree by seeing the ground without a tree, then he can also understand the absence of a sal tree by seeing the ground without a sal tree. If you ask, is it that only in one direction, the tree and the sal tree become visible characteristics?