Tibetan
བའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ་བློ་དུ་མའི་རིམ་པས་འཛིན་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ནི་གཅིག་གིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་བཀོད་པ་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡི་གེ་གཅིག་འཛིན་པ་ན་ཡང་བློ་དུ་མ་འགགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བློ་རྣམས་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྐད་ཅིག་མ་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཅིག་ལས་འདས་པའི་དུས་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ལྷག་མ་ཡིན་ན་ནི་ཆ་ཅན་གྱི་མཐའ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཡི་གེ་ཐུང་ངུ་རྫོགས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དུ་མ་འདས་པ་ཅན་གྱི་མིག་འབྱེད་པའི་དུས་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དྲན་པ་དང་དེའི་དུས་ཅན་ཁོ་ན་ ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བཞིན་དུ་དྲན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་དྲན་པའི་གོ་རིམས་དག་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང༌། དེའི་དུ་མ་ཉིད་ནི་འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་པ་དངོས་པོ་ཡིན་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་དེའི་རྟེན་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྟེན་དུ་བྱ་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རྟེན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་སྒྲ་དང་དོན་དག་གི་འབྲེལ་པ་ནི་རང་བཞིན་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་བསམ་པ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའམ། མངོན་པར་གསལ་བའི་སྒྲ་ནི་དེར་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདིའི་འབྲེལ་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །འབྱུང་བའམ་མངོན་པར་གསལ་བ་དེ་ཡང་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་སྐྱེས་བུས་བྱས་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ནི་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེའི་སྒོ་ནས་སྒྲ་རྣམས་ནི་དོན་རྟོགས་པ་ལ་ངེས་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་པོ་རྣམས་མི་དྲན་ཕྱིར། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ཀྱང་འདོད་ལོ། །གང་འདི་རིག་བྱེད་པའི་ངག་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་ཡང་འདོད་དེ། བྱེད་པོ་མི་དྲན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལའང་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཡོད། །དེ་ལྟར་ངན་པ་མུན་ཁྱབ་བྱེད། །རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་འཆལ་པ་དེ་འདྲ་བ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་སྙམ་པས་ཁོ་བོ་ཅག་གི་སེམས་ངོ་མཚར་དང་རྗེས་སུ་བརྩེ་བ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཞན་ཡང་རྗེས་སུ་རྗོད་པར་བྱེད་པས་སྲིད་པ་བརྩེ་བ་མེད་པས་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ངན་པ་མུན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྲོག་ཆགས་ཕན་པ་འདོད་པ་སླུ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། འདི་ལྟར་བདེ་བར་གཤེགས་པ་དག་གིས་སྔགས་རྣམས་བྱེད་པ་པོ་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པ་དག་དང༌། གཟེགས་ཟན་པ་དག་གིས་དབྱིག་གི་སྙིང་པོ་ཅན་དྲན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་གི་དེ་ལོག་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ད་ནི་དེ་ལྟར་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཡིན་ན་གང་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཡིན། གང་གི་ཚེ་འདི་ལྟར་གཞོན་ནུ་འབྱུང་བ་ཅན་ལ་སོགས་པ་བདག་གམ་གཞན་རྩོམ་པ་པོ་ཡིན་པར་སྟོན་པ་སྤོང་ངར་བྱེད་ པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་སྤྱོད་པ་ལ་ཁས་བླངས་པས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ཉིད་ཁས་བླངས་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནམ། གང་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ན། དེ་གཞན་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེའི་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདིའི་འདོད་པའི་འདི་ཚད་མ་མེད་པ་ཅན་གང་ལས་ཐོག་མ་ནས་ཡོད་པར་འགྱུར་ན། གློ་བུར་དུ་འཛིན་པ་ཅན་འདི་ལ་ཡང་འགའ་ཞིག་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། གང་གིས་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་དང་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་དཔྱོད་པས་བདག་ཉིད་དུབ་པར་བྱེད། དེ་ཉིད་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཁས་མ་བླངས་པས་གནོད་པ་མེད་པར་འདོད་པ་དེ་ལས་གཞན་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཀླན་ཀ་བཙལ་དུ་མེད་དོ། །ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་མཐོང་བ་མེད་པ་ཅན་འདི་ཡང་དག་རྣམས་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུར་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པའམ། འབྲས་བུའི་ཆོས་རྣམས་འགའ་ཞིག་ལ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་ཁས་ལེན་པ་དེ་ལྟར་ན། འདིའི་འཇུག་པ་རིགས་པ་མེད་པ་མེད་པ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པའི་ཡང་དག་པའི་མན་ངག་རྒྱུན་ཆད་པ་ཅན་གྱིས་བྱས་པ་ཡང་མཐོང་ངོ༌། །གལ་ཏེ་འབད་རྩོལ་དང་ལྡན་པས་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལ་ཡང་མི་དམིགས་པ་དང་དམིགས་པ་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལས་ངེས་པར་རིགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པ་དག་ལ་ཡང་བསྙོན་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པ་ལ་བརྟེན་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་འདི་གཞན་ལས། །ཐོས་མེད་པར་འདི་ཡི་གེ་དང༌། ཚིག་བཀོད་པ་འདི་བརྗོད་ནུས་མེད། །དེ་ལྟར་གཞན་ལའང་ཞེས་འགའ་སྨྲ། །གང་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་མིན་ན། གང་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ལན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་གཞུང་བཀོད་པ་གཞན་དག་ཏུ། །སྤེལ་པ་ཡི་ནི་གཞུང་གཞན་ཡང༌། །མན་ངག་མེད་པར་གཞན་རྣམས་ཀྱིས། །བརྗོད་པ་ཅི་མཐོང་ན་གང་གིས། །དེ་ཡང་དེ་ལྟར་རྗེས་མི་དཔོགས། །དེ་ལྟར་བ་རྣམ
Chinese
之故。非一，以诸多心识次第执持不应理之故，彼非一所能取，以随念文字排列之故，执持一字时，诸多心识亦止息之故，诸心识乃刹那之故，刹那乃超一极微尘之时间性之故，若有剩余，则有分之边不应理之故，短小文字圆满之诸多极微尘已过之开眼之时间性之故，唯是忆念及彼之时性，如所经历般忆念之故，经历与忆念之次第等无有差别可辨之故。词等诸多亦非是，以于心识无有差别而显现之故，彼之诸多性乃将遮止之故。彼非实物，以彼之分别不超离彼之故。关系若是实物，然如何成彼之所依，以不应成所依之故。如是则成非所依。是故声与意义之关系非自性有。由彼具念者之结合所生，或显现之声于彼无有错乱之故，此之关系乃彼性。生起或显现彼亦依于无有错乱之士夫所作之故，关系唯是士夫所作。由彼之门，声等乃于意义了知为决定，如是，纵然是非士夫所作，然彼即是错乱。作者诸人不忆故，虽非士夫作亦许之。何者此吠陀之语，亦许为非士夫所作，以作者不忆念之故。于此亦有随说。如是恶劣遍布黑暗。暂且思及彼之邪慧如是者如何生起，故我等之心乃惊奇且具随喜。于彼另有随说者，以有不具悲悯之有损之恶劣遍布黑暗。于欲利有情者作欺诳有何过患耶？
English
Therefore. It is not one, because it is unreasonable to hold many minds in sequence, and it is not something that can be grasped by one, because it follows the arrangement of letters, and even when holding one letter, many minds cease, because the minds are momentary, and the moment is the time of exceeding one atom, and if there is a remainder, then the end of the part is unreasonable, and the time of opening the eyes of the many atoms that have passed through the completion of the short letters, and only the memory and its time, because it is remembered as it was experienced, and there is no difference between the order of experience and memory. Many words and so on are also not, because they appear without difference in the mind, and their manyness will be prevented. It is not a real thing, because its distinction does not go beyond it. If the relationship is a real thing, how can it become its basis, because it should not become a basis. In this way, it becomes a non-basis. Therefore, the relationship between sound and meaning is not self-existent. It arises from the combination of those who have thoughts, or the sound that appears is not confused there, so this relationship is its nature. The arising or manifestation of that also depends on the actions of a person who is not confused, so the relationship is only the actions of a person. Through that door, sounds and so on are certain to be understood in meaning, so even if it is not done by a person, it is a mistake. Because the authors do not remember, even if it is not done by a person, it is allowed. Whatever this Vedic language is, it is also allowed to be not made by a person, because the author does not remember. There is also a saying about this. In this way, evil spreads darkness. For a while, thinking about how such evil wisdom arises, our hearts are amazed and joyful. There are other followers in him, who spread the darkness of evil with damage because they do not have compassion. What is the fault of deceiving those who want to benefit sentient beings?
Chinese
哦。像这样，善逝们以咒语，以及第八者等，和食香者们，不忆念地之精华。如果他们说那是颠倒的，那么，如果那样不是人所造作的，什么才是人所造作的呢？什么时候像这样显示年轻的生起者等，自己或他人是作者，就会变成弃舍。对此，如果说以承诺行为而有损害，这本身不就是承诺的支分吗？对什么有损害呢？那对其他也是同样的。如果说因为那是他的意愿所以没有过失，那么，这个意愿的这个无量之物从何处最初产生呢？对于这个突然执持者，又有什么必要去依赖某些能成立的呢？以什么来分辨人所造作和非人所造作，而使自己疲惫呢？因为那是意愿，所以认为不承诺就没有损害，从那以外的也同样，所以没有可以寻找的争端。这个卓越的不可见者，也以正确的方式成立为非人所造作，或者，如果承诺某些果法的卓越，那么，这个进入是完全没有道理的。以断绝了造作的真实口诀来造作，也是可见的。如果说以具有精勤而能明了，不是的，因为没有决定。对于其他不明确和由其他所指示的明确，由于不是可以相信的，所以必定不是道理。对于自己所造作的，也见到否认，因为不能依赖于决定。如同这个人从他人处，没有听闻而不能说出这个文字和语句的安排。同样，有些人也说对于其他也是如此。如果那不是人所造作，什么才是人所造作呢？等等，那就是答案。那样，在其他的论典安排中，其他的论典也被传播。没有口诀，其他人怎么能说呢？如果见到什么呢？那也同样不能推测。像那样……
English
O. Thus, the Sugatas, with mantras, and the eighth maker and so on, and the গন্ধর্ব্বs, do not remember the essence of earth. If they say that is inverted, then, if that is not made by a person, what is made by a person? When, like this, it is shown that the young arising one and so on, oneself or another is the author, it will become abandonment. Regarding that, if it is said that there is harm by committing to conduct, is this itself not a limb of commitment? To what is there harm? That is the same for others as well. If it is said that there is no fault because it is his own wish, then, from where does this immeasurable thing of this wish arise from the beginning? For this sudden holder, what is the need to rely on something that can establish it? By what does one distinguish between what is made by a person and what is not made by a person, and make oneself tired? Because it is a wish, it is thought that there is no harm in not committing, and from that other it is the same, so there is no dispute to be sought. This excellent invisible one is also established as not made by a person in the correct way, or, if one commits to the excellence of certain fruit dharmas, then this entry is completely unreasonable. It is also seen that it is made by cutting off the true oral instruction of making. If it is said that it is aimed at with diligence, it is not, because there is no certainty. For others, it is definitely not reasonable because it is not something to be believed that is not clear and that is indicated by others. It is also seen that there is denial of what one has done oneself, because one cannot rely on certainty. Just as this person, from another, without hearing, cannot speak this arrangement of letters and words. Similarly, some also say that it is the same for others. If that is not made by a person, what is made by a person? And so on, that is the answer. Thus, in other arrangements of treatises, other treatises are also spread. Without oral instruction, how can others speak? If one sees what? That also cannot be inferred in the same way. Like that...