Tibetan
ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པ། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་དཔལ། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པ། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་དཔལ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་མཱ་ཎཱ་བ་ཏཱ་ར་ཏི་ཀ་བྲྀ་ཏྟི། བོད་སྐད་དུ། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པ། བམ་པོ་དང་པོ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རྟོག་པའི་དྲ་བ་རྣམ་བསལ་ཞིང༌། །ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་སྐུ་མངའ་བ། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་འོད་ཟེར་དག །ཀུན་ནས་འཕྲོ་བར་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །སྐྱེ་བོ་ཕལ་ཆེར་ཕལ་ལ་ཆགས་ཤིང་ཤེས་རབ་རྩལ་མེད་པས་ན་ལེགས་བཤད་རྣམས། །དོན་དུ་མི་གཉེར་ཁོ་ནར་མ་ཟད་ཕྲག་དོག་དྲི་མ་དག་གིས་སྡང་བར་ཡང༌། །ཡོངས་གྱུར་དེས་ན་བདག་ལ་འདི་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པ་ཡིན་ཞེས་བསམ་པའང་མེད། །སེམས་ནི་ཡུན་རིང་ལེགས་བཤད་གོམས་པས་ལྷུར་ལེན་བསྐྱེད་ཕྱིར་འདི་ལ་དགའ་བ་སྐྱེས། །དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པས་དེ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། ཕྱོགས་ཆོས་དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ཡི། །གཏན་ཚིགས་དེ་ནི་རྣམ་གསུམ་སྟེ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་དེ་ལས་གཞན། །ཕྱོགས་ནི་ཆོས་ཅན་ནོ། །གལ་ཏེ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་གདགས་པར་མི་བྱའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིན་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉེ་བར་གདགས་སུ་རུང་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་མིག་གིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་པས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་གཞི་ལྟ་གྲུབ་སྟེ། ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཉེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཡང་ཉེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བས་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་གྲུབ་པས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཞེས་སྨོས་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་ཡོངས་སུ་གཟུང་ངོ་ཞེ་ན། གྲུབ་བཞིན་དུ་བསྣན་པའི་ཕྱིར་ཡང་སྨོས་པ་ཡིན་པར་ཡང་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། མཐུན་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་མི་མཐུན་པ་ ལས་ལྡོག་པ་གྲུབ་མོད་ཀྱི། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ལ་མེད་པ་སྨོས་པ་བཞིན་ནོ། །ཤུགས་ཀྱིས་དོན་གོ་ན་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཡང་ཕྱོགས་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་གཞན
Chinese
《释量论》的注释，法称吉祥贤。 《释量论》的注释。 法称吉祥贤。 梵语：Pramāṇavārtika-ṭīkā-vr̥tti。 藏语：《释量论》的注释，第一品。 向一切智者顶礼！ 断除分别之网， 具有深广之身。 普贤的光芒， 遍照一切，我顶礼！ 大多数人沉溺于庸俗，缺乏智慧，因此对于善说之教， 不仅不寻求其意义，反而因嫉妒之污垢而憎恨。 因此，我没有认为此举能利益他人。 内心长久习惯于善说，为了生起乐于接受之心，故对此感到欢喜。 辨别有意义和无意义之事依赖于比量，因此，为了纠正对此的错误理解，故作此论述。 属于宗法，且遍及彼者， 此因有三种。 无则不生，故为必然。 似是而非之因，与此不同。 宗即有法。 若言因无必要故不应安立，则不然，因为要遮遣有法的一切法，因为彼是彼之一部分。为了了知彼是可安立之有法。 如“是彼”和“是眼所取”等应舍弃。 若言仅说“法”亦可成立是有法之基础，因说“有法”之势，即可成立是所成立之有法，则不然，因为譬喻之有法亦是邻近的。 若言以“遍及彼者”即可成立譬喻之有法存在，故说“有法之法”即可完全掌握是所成立之有法，则不然，因为如同增补已成立者，故说亦成必要，如同仅存在于相似者，成立了从不相似者中返回，如同在不存在所成立者上说不存在。 若以暗示理解意义则难以理解，为了完全避免此过失，故说“宗”。 若若是宗之自性，则需观待彼之差别。
English
A Commentary on the Compendium on Valid Cognition, Glorious Dharmakīrti. A Commentary on the Compendium on Valid Cognition. Glorious Dharmakīrti. In Sanskrit: Pramāṇavārtika-ṭīkā-vr̥tti. In Tibetan: A Commentary on the Compendium on Valid Cognition, First Chapter. Homage to the All-Knowing One! Dispelling the net of conceptualization, Possessing a profound and vast body, The rays of light of Samantabhadra, Shining forth everywhere, I pay homage! Since most beings are attached to the mundane and lack the power of wisdom, they not only do not seek the meaning of well-spoken words, but also hate them with the stains of jealousy. Therefore, I do not think that this will benefit others. Since the mind is accustomed to well-spoken words for a long time, I am delighted to do this in order to generate a willingness to accept them. Discriminating between what is meaningful and meaningless depends on inference, and therefore, this is explained in order to correct the wrong understanding of it. Belonging to the subject and pervading it, This reason has three aspects. If it is absent, it will not arise, therefore it is necessary. A pseudo-reason is different from this. The subject is the property-possessor. If it is said that it should not be established because it is not necessary, it is not so, because it is to negate that all the properties of the property-possessor, because it is one of its aspects. In order to realize that it is a property-possessor that can be established. Such as "it is that" and "it is to be apprehended by the eye" and so on should be abandoned. If it is said that even by saying "property" it can be established as the basis of the property-possessor, and by the force of saying "property-possessor" it can be established as the property-possessor to be established, it is not so, because the property-possessor of the example is also close. If it is said that by "pervading it" it is established that the property-possessor of the example exists, and therefore by saying "the property of the property-possessor" it can be completely grasped as the property-possessor to be established, it is not so, because it is also necessary to say it again because it is added as already established, just as only existing in the similar, it is established to return from the dissimilar, just as saying non-existence on the non-existent to be established. If the meaning is understood by implication, it is difficult to understand, and in order to completely avoid this fault, "subject" is also said. If it is the nature of the subject, then it needs to depend on its difference.
Tibetan
་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ནག་པ་འཕོང་སྐྱེན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུར་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི། དཔེར་ན་སྲིད་སྒྲུབ་འཕོང་སྐྱེན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུར་གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བཤད་པར་བྱའོ། །དེའི་ཆ་ནི་སྨྲ་བ་པོའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་དེའི་ཆོས་ཡིན་གྱི། དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་སྤྱི་ལ་མི་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ནི་དེ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ནའམ། ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ངེས་པ་དག་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བའི་ཚད་མས་བཤད་ལ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་འབྲས་བུ་དང༌། རང་བཞིན་དང༌། མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་གསུམ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དུ་བ་ལས་ནི་འདི་ན་མེ་ཡོད་དོ། །ཤིང་ཤ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཤིང་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ན་བུམ་པ་མེད་དེ། དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་ན་དམིགས་པར་རུང་བའི་ཡོད་པ་ཅན་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་འགྱུར་བའི་ཡོད་པ་ཅན་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གཉིས་ནི་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། གཅིག་ནི་དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་དོན་གྱིས་དོན་འཁྲུལ་པ་མེད་དེ། དེ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང༌། སྒྲུབ་པའི་བྱེ་བྲག་མེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་བློ་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཁོ་ནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་ཐ་དད་པ་བློའི་རྣམ་པས་བྱས་ཀྱི་དོན་ཀྱང་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བློའི་བྱེ་བྲག་རང་དགའ་བ་རྣམས་ནི་དོན་གྱི་རྟེན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གིས་བརྟགས་པའི་ཡུལ་གྱིས་དོན་གོ་ན་ནི་དོན་མི་འཐོབ་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །འབྲས་བུ་ཡང་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་འདི་གཉིས་ནི་དངོས་ལས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དེར
Chinese
如果说，为了不介入其他，才是非共同性的话，不是的。例如，像“黑人擅长跳跃”一样，是因为通过区分不具备者而加以区别的缘故。例如，像“成实论者擅长跳跃”一样，不是通过区分具备其他者。应当解说。它的部分是依说话者的想法而成为它的法，但不是它的一部分，因为“部分”这个词不是指总体。周遍是只有它具有周遍者，或者只有它具有被周遍者。这说明了随行和逆行的确定，也用自性如是的量进行了说明，并且也说明了宗法。它们是果、自性、以及非显现之相的三个理由。例如，从烟来说，这里有火。因为是娑罗树，所以这是树。在宗的某些差别中没有瓶子，因为是不显现，是显现之相的缘故。如果存在，则只会成为可以显现的存在者，否则就不是了。因此，才说了是成为显现之相的存在者。其中两个是成立事物的，一个是破斥的理由。具有自性和关联，实际上没有意义上的错乱，因为那是它的自性。如果那是它的自性，那么所要成立的和成立的就没有差别了吗？不是的，因为一切法的差别都被考察过了。应当这样解说。如是说，比量和 可比量的这些名称，都只是因为心中存在的法和有法之间的差别。法和有法本身的不同是心识的显现所造成的，但也不是事物本身，因为心识的自作分别不是事物的依据。如果通过它们所考察的对境来理解事物，那么只会得不到事物。果也与自性相关联，因为它的自性是从那产生的。这两种可比量的知识，因为不是从事物产生的，所以在那里。
English
If it is said that it is non-commonness because it does not involve others, it is not so. For example, like saying "black people are good at jumping," it is because it is distinguished by distinguishing those who do not possess it. For example, like saying "the Satyasiddhi school is good at jumping," it is not by distinguishing those who possess others. It should be explained. Its part is its dharma according to the speaker's intention, but it is not a part of it, because the word "part" does not refer to the whole. Pervasion is either only it has the pervader, or only it has the pervaded. This explains the certainty of following and reversing, and also explains it with the self-nature as it is, and also explains the property of the subject. These are the three reasons of the nature of effect, self-nature, and non-perception. For example, from smoke, there is fire here. Because it is a sal tree, this is a tree. In some differences of the subject, there is no pot, because it is non-perception, because it is the nature of perception. If it exists, it will only become an existent that can be perceived, otherwise it is not. Therefore, it is said to be an existent that becomes the nature of perception. Two of them are to establish things, and one is the reason for refutation. Having self-nature and connection, there is actually no confusion in meaning, because that is its self-nature. If that is its self-nature, then is there no difference between what is to be established and what is established? No, because the differences of all dharmas have been examined. It should be explained like this. Thus it is said that inference and these terms of inferable are all only because of the difference between dharma and the possessor of dharma existing in the mind. The difference between dharma and the possessor of dharma itself is caused by the appearance of consciousness, but it is not the thing itself, because the self-made distinctions of consciousness are not the basis of things. If things are understood through the objects they examine, then only things will not be obtained. The effect is also related to self-nature, because its self-nature is produced from that. These two knowledges of what can be inferred, because they are not produced from things, are there.