Tibetan
ལ་ཅན་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་ཀྱང་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དངོས་པོ་གཅིག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཅན་དག་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པས་ཉེ་བར་བརྟགས་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱི་ཐ་དད་པ་དག་བཞིན་དུ་བློ་ལ་སོ་སོར་སྣང་བའི་དབེན་པ་དག་ལ་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར། ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འདྲེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདི་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ན། རང་བཞིན་ཁྱད་པར་བྱེ་བྲག་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་ནི་འགའ་ཞིག་ལས། །བརྗོད་བྱ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། །འཇིག་ལ་བྱས་ དང་ཡོད་ཉིད་བཞིན། །རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གཞན་གྱི་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ངོ་བོ་ནི་བྱས་པ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་བྱས་པའི་སྒྲ་འདིས་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་བརྗོད་པས་ཀྱང་འདི་འཕངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རྐྱེན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་དད་པ་ཅན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཁྱད་པར་གྱི་བྱེ་བྲག་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། འགའ་ཞིག་ཏུ་ལྟོས་པ་མེད་པར་སྤྱིར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་མི་རྟག་པ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་ལྟ་བུའོ། །འགའ་ཞིག་ཏུ་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་སྒོ་ནས་ཏེ། དཔེར་ན་དེ་ཉིད་ལ་སྐྱེ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཕྱོགས་འདིས་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་གཞན་དག་ལ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཡོད་རང་བཞིན། །ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་མིན། །ཁྱད་པར་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ནི། །གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱ་དག་ལས་ཉམས། །གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཉིད་དམ། རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་ན་ཅིའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་ཡང་མི་འདོད། དེ་དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་ན་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་ན་ཁྱད་པར་ཡང་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ་ཚད་མའི་ཡུལ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ཁྱད་པར་དེ་འདི་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་སྐྱོན་ཡོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ལ་ཡང་སྐྱོན་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཅན་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་
Chinese
并且具有分别念等也成立。因此，随顺于一个事物的那些，也如其自身一样，由于以各种差别而近似推究的差别的各种不同，在心中各自显现的寂静处近似安住的缘故，仅仅是具有不同境者。因此，自性本身即使最终成为所证和能证的体性，但所证和能证并非混合。因此，所立宗的意义的一部分不会变成理由。当这也显示为理由时，自性依赖于特殊差别，在某些情况下，为了表达所说、所证，如毁灭和所作以及有性一样。为了成立自己的体性，依赖于他者的作用的体性是所作，因此，所作的词语表达了他者的特殊自性，这也因此而被抛弃。这就是说，由于因的差别而具有不同等等。这样，在某些情况下，依赖于差别的特殊是自性的理由，在某些情况下，则可以普遍地说而无需依赖，例如仅仅存在于无常中的有性。在某些情况下，通过完全把握成为自性的法的特殊性，例如对于它本身来说的生。通过这种方式，也应当观察自性理由的其他分类。如果理由是有自性，如何存在不是所证？没有特殊随行，理由从所证中退失。如果存在本身就是无常本身，为什么作为自性理由，也不希望成为所证？如果那样彻底地成立，成为特殊，那么特殊也不能成立，因为没有随行。正如所说，因为不了解量之境。这个特殊不仅在所证本身中存在过失，而且在理由中也同样存在过失。不随行的理由不是能立的支分，因为
English
And also the ones with conceptualization etc. are established. Therefore, those that follow after one thing, also just as they are, because of dwelling near the solitudes that appear separately in the mind just like the various differences of the differences that are nearly investigated with various distinctions, are only those with different objects. Therefore, even if the very nature ultimately becomes the entity of what is to be proven and what proves, what is to be proven and what proves are not mixed. Therefore, one part of the meaning of the proposition does not become a reason. When this also is shown as a reason, the nature depends on specific differences, in some cases, in order to express what is said, what is to be proven, like destruction and what is made and existence. In order to establish one's own entity, the entity that depends on the action of others is what is made, therefore, the word 'what is made' expresses the special nature of others, and this is also discarded because of this. That is to say, it is explained that it has differences due to the difference of causes and so on. Thus, in some cases, the special feature that depends on the difference is the reason for the nature, and in some cases, it can be generally said without dependence, for example, existence that exists only in impermanence. In some cases, through completely grasping the specificity of the dharma that has become the nature, for example, birth for itself. In this way, other classifications of the nature reason should also be observed. If the reason is existence itself, how can existence not be what is to be proven? There is no special concomitance, the reason is lost from what is to be proven. If existence itself is impermanence itself, why, as a nature reason, is it not also desired to be what is to be proven? If it is so thoroughly established, becoming special, then the special cannot be established either, because there is no concomitance. As it is said, because the object of validity is not understood. This special feature not only has faults in what is to be proven itself, but also has the same faults in the reason. A reason without concomitance is not a limb of proof, because
Tibetan
ལས་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེས་པ་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་ཙམ་དུ་ནི། །བསྒྲུབ་བྱའི་སྤྱི་ཡིན་ཆོས་ཅན་ལ། །དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །དེ་འདྲ་བ་ཡང་བཀག་པ་མེད། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་ནི་ཁྱད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཡོད་པ་ཙམ་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་ཆོས་ཅན་འགའ་ཞིག་ལ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཁྱད་པར་མ་བསྟན་པ་ཅན་འགའ་ཞིག་དང་ཡོད་པ་ཙམ་ལ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཡོད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འདི་ ལྟར་འགའ་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲ་ན། འདིའི་ཁྱད་པར་གཞན་འགའ་ཞིག་ལ་རེག་པ་མེད་ན་རང་གི་དོན་ཅི་ཞིག་གསོ་བར་བྱེད། དེ་བས་འདིས་གཟུང་བའི་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། ཁྱད་པར་གཟུང་བ་བསྒྲུབ་བྱ་འདིར། །གཏན་ཚིགས་རྗེས་འགྲོ་མེད་ཅན་འགྱུར། །དེས་ཡོད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཡིན་ན། །ཁྱད་པར་དག་ནི་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར། །ཆོས་ཅན་གཙོ་བོའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་ནི་གཅིག་པ་དང་རྟག་པ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནམ་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་བྱས་པ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། གང་ཡོད་པ་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གྲུབ་པ་དེས་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མེ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་ཡང་མེ་ཡོད་པ་ཉིད་ཙམ་ལ་བརྗོད་པ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་དེ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྟེན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཅན་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་པའི་ཡིན་ནོ། །རྟེན་དེས་དེ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཤད་པ་དང་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དེར་སྤྱི་ཉིད་ནི་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་པས་སྒྲུབ་པ་དེ་ལྟར་འདིར་ཡང་འགའ་ཞིག་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་བརྗོད་པའི་དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བྱ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་གཞལ་བྱ་དག་ཏུ་དེ་ཡང་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་བས་ན་ད་ཅི་ཤེས་བྱ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཅི་ཞིག་འགྲུབ་པར་འགྱུར། གཞན་དུ་མེའི་སྤྱི་དེ་ཉིད་དེ་ལ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུ
Chinese
因为行为犹豫不决的缘故。那个过失不是存在，像这样：仅仅在存在的差别中，对于所要成立的共同体法，一些意义也不会成立，那样的阻碍也没有。以所有方式成立存在本身，不是成为成立差别，而是仅仅存在，具有差别的法，在一些法上存在，这样成立时，因为与没有显示自己体性的某些和仅仅存在没有相违的缘故。这里不是阻碍成立存在本身，然而像这样说一些存在，如果这的差别没有触及其他一些，自己要滋养什么意义？因此，如果仅仅要成立以此所取的差别，那么，差别所取，在此所要成立的，理由会成为没有随同者。如果由此要成立存在，那么，差别就会成为所要成立的。具有主要法相的那个，是一体、常、乐等的自性，或者其他。像怎样以一些方式差别，那的自己的体性会成为所要成立的，那也不是那样随同，仅仅存在的随同成立，那什么也不是。那样对于火等也难道不是太过分了吗？对于那，仅仅火存在本身，一点点述说也没有，因为以差别者的所依差别所作的，对于显现意乐没有随同，是不成立的。那个所依差别那不是，那是以不具有的分别所差别的缘故。这样说了会解说的。因此在那里，共同体本身是以不具有的分别所成立，像那样这里也是，对于一些成立存在本身，不是的。因为没有述说主要等的语词的意义的一些，那是仅仅没有差别的。怎样没有呢？如果说在所知和所说和所量中，那也是仅仅成立的，因此现在说什么，即使以所知存在成立，也是徒劳，那样又会成立什么呢？其他，火的共同体本身在那不成立的缘故，
English
Because of being hesitant in action. That fault does not exist, like this: Merely in the difference of existence, for the common dharma to be established, some meanings will not be established, and there is no such obstruction. Establishing existence itself in all ways is not to become establishing difference, but merely existing, the dharma with difference exists in some dharmas, when establishing like this, because there is no contradiction with some that have not shown their own nature and merely existing. Here, it is not obstructing the establishment of existence itself, however, like this, if one says some exist, if the difference of this does not touch some others, what meaning does it nourish for itself? Therefore, if only the difference taken by this is to be established, then, the difference taken, in this to be established, the reason will become without concomitance. If existence is to be established by this, then, difference will become what is to be established. That which has the characteristic of the main dharma is either the nature of oneness, permanence, happiness, etc., or other. How is it that by some means difference is made, that its own nature will become what is to be established, and that is not concomitant in that way, merely the concomitance of existence being established, that is nothing. Like that, is it not too extreme for fire, etc.? For that, merely fire existing itself, there is not even a little bit of statement, because the difference made by the basis of the differentiator, for the manifest intention there is no concomitance, it is unestablished. That basis does not differentiate that, because it is differentiated by the distinction of not having. It will be said and explained. Therefore, there, the community itself is established by the distinction of not having, like that here also, for some, establishing existence itself is not. Because there are no meanings of words like main, etc., that is only without difference. How is it not? If it is said that in the knowable and the speakable and the measurable, that is also only established, therefore, now what to say, even if it is established by the knowable existing, it is in vain, what will be established like that? Otherwise, the community of fire itself is not established there, therefore,