Tibetan
སྙད་འདི་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་དེ་བཞིན་དུ་མཐོང་བའི་སྒོ་ནས་ཆོས་དུ་མ་དང༌། གཅིག་དང༌། ཐ་དད་པ་དང༌། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་སྣང་བ་འཁྲུལ་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕྱིར། དེ་དང་དེར་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་ལས་དུ་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལས་ཀྱང་མཐར་ཡང་དག་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་ཤེས་པ་མི་བསླུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དང་སྒྲ་ཐ་དད་ཀྱང་དངོས་པོ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་འབྲས་བུ་དུ་མ་ཅན་རྟེན་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་བློའི་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་པ་ལ་ཉེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ཅིག་རྣམ་གཅོད་སྟོན་པ་ན། །གང་ཚེ་གཞན་ སྤོང་མི་འཇུག་པ། །དེ་ནི་དེས་ཁྱབ་གཅིག་ཏུའང་སྣང༌། །དེ་ཚེ་བློ་ཡི་ངོར་བྱས་ནས། །གཞི་མཐུན་པ་ནི་ཉིད་དུ་འགྱུར། །སྒྲ་ནི་རྣམ་གཅོད་བྱེད་པ་ན། །དངོས་པོའི་ཆོས་ལ་རེག་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་དེ་ལ་ཡོད་དོ་ཞེས། །བྱའོ་དངོས་གཅིག་བརྗོད་བྱ་མིན། །བློ་ལ་སྣང་བ་མིན་མཐོང་ལ། །དངོས་པོ་མེད་པར་ངེས་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །དེ་ཕྱིར་གཞན་སེལ་ཡུལ་ལ་ནི། །སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བློ་ཉིད་ཀྱང༌། །སྤྱིའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་བསྟན་ཏེ། །དངོས་ལ་དེ་དག་མི་སྲིད་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ལ་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་སྒྲ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་དེ་ནི་འདིར་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་རྟོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དང༌། གཞི་མཐུན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་མཛད་པ་པོས་དགོངས་ནས་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ལ་དེ་དག་རབ་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་གཅིག་ཉིད་ཕྱིར། །གང་ལས་ཐ་དད་ངོ་བོར་འདོད། །གཅིག་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། །ལྡོག་པའི་དོན་གཅིག་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །དེ་ནི་དངོས་པོ་ཆ་མེད་པ་གཅིག་པོ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ན་བློ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་དག་གི་ཡུལ་དུ་བྱེད་དེ། རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ནི་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་སྤྱི་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ནི་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདི་ནི་དོན་ཕན་ཚུན་སྤངས་པའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་གཅིག་ལ་འཇུག་ཏུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། གཞི་མཐུན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་གཅིག་པུ་དེ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་དང་མི་འཇུག་པ་མི་རིགས་ཏེ་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཞ
Chinese
此乃以如实见真实义之门，随逐显现为多、为一、为异、为非异之错觉之故。由与此与彼相关联而多是错觉。同样，由不如是之彼，最终亦不欺惑于真实性之事物之识。以执持为不同相之识与不同之语词，亦是同一事物为对境之故。语词非多果之所依同一，以相违之故。如是所说之依赖于心识显现，无有罪过。若一者显示遣除差别时，何时不容许遣除他者，则此由彼周遍亦显现为一，彼时于心识前作已，成为同基。语词是遣除差别之时，触及事物之法，则说此在于彼，应作，非一事物为所说。于心识显现非见，以确定无事物之故。如是者是中间之偈颂。是故于遣除他者之境上，语词等亦显示具有共同行境之心识，以彼等不存于事物上之故。若于成立之方式上，语词与分别念以事物本身为对境，则此中将成于一切义上皆了知一切之过失，并且造论者思及无有同基等，故于具有遣除他者之境上，极善显示彼等。如是，事物之自性唯一之故，由何而立异体性，于一者随行与遣除之义非为一行境。若是事物无分之唯一者，则如何成为心识不同相之对境，以不同相唯是依赖于不同之故。彼亦是不异之故，虽已成为总法之自性，然彼是成立与安乐同一之故。因此，此由互相舍弃之门，以不容许趣入一境之故，不转变为同基等。趣入事物自性唯一之彼，与不趣入是不应理，以相违之故。
English
This is because, through the gate of seeing the true meaning as it is, it follows the illusion of appearing as many, as one, as different, and as non-different. From being related to this and that, many are illusions. Likewise, even from that which is not so, ultimately, the knowledge of the object of reality itself is not deceiving. Because the knowledge that grasps as different aspects and the different words are also the object of the same object. Words are not the same basis for many fruits, because they are contradictory. There is no fault in relying on the appearance of the mind as stated. When one shows the elimination of differences, when it does not allow the elimination of others, then this appears as one that is pervaded by it, and at that time, having done it in front of the mind, it becomes a common basis. When words eliminate differences, touching the dharma of things, then it is said that this is in that, it should be done, not one thing is what is said. It is not seen in the appearance of the mind, because it is certain that there is no object. Such is the intermediate verse. Therefore, on the object of eliminating others, words etc. also show the mind that has a common object, because they do not exist on things. If, in the way of establishing, words and discriminations take the object itself as the object, then in this case, the fault of knowing everything in all meanings will occur, and the author of the treatise, thinking that there is no common basis etc., has shown them very well on the object of eliminating others. Thus, because the nature of things is unique, from what is a different nature established? The meaning of following and eliminating in one is not a single object. If it is a unique thing without parts, then how can it be the object of different aspects of mind, because different aspects only depend on difference. That is also because it is not different, although it has become the nature of the general dharma, it is because that is the same as establishment and happiness. Therefore, this, through the gate of mutually abandoning meanings, does not allow entry into one object, so it does not transform into a common basis etc. It is unreasonable to enter and not enter that which is the only nature of things, because it is contradictory.
Tibetan
ན་དུ་མི་འཇུག་པ་ཡང་སྤྱི་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སྤྱིའི་འཇུག་པ་ཡིན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་ངོ་བོ་གཅིག་པ་སྤྱིའམ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་གྲང་ན། ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་འདི་ལ་ནི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་མི་རིགས་པ་ཡོད་ན་ཡང་ཐ་དད་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དབྱེ་བ་མེད་པ་འདི་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཡང་རྗེས་སུ་ འགྲོ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་སྤྱི་ནི་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་བ་དེ་ལ་ཡང༌། ཐ་དད་གྱུར་ན་ཐ་དད་མེད། །ཐ་སྙད་དག་ཀྱང་རྒྱུ་མེད་འགྱུར། །སྒྲ་དག་གིས་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་ཐ་དད་པ་བརྗོད་པ་ན་ཇི་ལྟར་དོན་གཅིག་པ་ཅན་གྱི་བློའི་རྟེན་དུ་འགྱུར། དོན་གཞན་བརྗོད་པ་ན་ཡང་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ན་ཇི་ལྟར་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་གྱི་གཞིའི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར། ལྡོག་པ་ཀུན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །ཐལ་འགྱུར་ཉེས་པ་དེ་དག་མེད། །ཇི་ལྟར་གཅིག་པོ་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དག་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐ་དད་པ་ལ་སྤྱི་མེད་པའི་ཉེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཉེས་པ་ལྷག་མ་མེད་པར་ནི་སྔར་བསྟན་ཏོ། །འོན་ཀྱང༌། དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ཡོངས་བསྟན་ཕྱིར། །ཐ་དད་འབྲས་བུ་གཅིག་དད་ལ། །མཁས་པས་སྒྲ་གཅིག་བརྡར་བྱས་པ། །དེ་ཡི་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཅན། །ལྡོག་པ་ཡི་ནི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན། །ཐ་དད་པ་ནི་བསྟན་པ་ནི། །དཀའ་དང་མི་ནུས་འབྲས་མེད་ཕྱིར། །དངོས་མེད་ངོ་བོ་ཐམས་ཅད་ནི། །རང་རང་ངོ་བོ་ལ་གནས་ཕྱིར། །ཁྲ་བོ་ཡི་ནི་ངོ་བོ་གང༌། །དེ་ནི་སེར་སྐྱ་ལ་ཡོད་མིན། །དེ་འབྲས་ཅན་མིན་ལས་ལྡོག་པ། །གཉིས་པོ་དག་ལ་ཡོད་པ་ཡིན། །དོན་གྱི་ཐ་དད་མེད་པར་ཡང༌། །སྒྲ་ཡི་ཐ་དད་མི་རིགས་སོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་འབྲས་ཀྱང་འདོད་ནི། །དེ་འབྲས་མིན་ལས་ཐ་དད་ཉིད། །དཔེར་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་ནི། །གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་འབྲས་བུ་ཅན། །གང་ཚེ་ཁྱད་པར་མེད་འབྲས་དེ། །སྟོན་པ་སྲིད་པ་ཡོད་པ་ནི། །འགའ་ཞིག་ཅིག་ཅར་ཀུན་རྟོགས་ཕྱིར། །དེ་ནི་ངོ་བོ་ཡི་ནི་སྤྱི། །ཐ་དད་མེད་དུ་ཟིན་ན་ཡང༌། །བརྡ་ལས་བྱུང་བ་བསྙད་པར་བྱ། །གང་ཡང་དོན་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་མང་པོ་དག་ལ་མཉན་པ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་དག་གཅིག་ལ་འཇུག་པ་ནི་གཞན་ལ་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བའམ། སོ་སོར་ཉེ་བ་མེད་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་ན་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་དག་ལ་ཡང་སྒྲ་
Chinese
不容纳于彼者，也不会变成共相。如果说是共相的容纳，而不是差别的容纳，那是不对的，因为没有差别。如果说本体一者变成共相或差别，那么对于这个没有本体差别的事物，即使有极大的区分也不可能变成没有差别，这是为了说明这个道理。因此，这个没有差别的事物，既不是随行者，也不是具有随行者。还有，对于那些说共相就是差别本身的人，如果变成差别就没有不差别，名言也变成无因。当声音像其自身一样表达不同的意义时，怎么会成为具有相同意义的心识的所依？当表达其他意义时，因为没有疑惑，所以没有依赖，那么怎么会依赖差别和差别的基础事物？因为一切相违都存在。那些过失推论的错误都不存在。就像从一个事物中产生差别一样，其他事物也是如此。差别没有共相的过失是不存在的。没有剩余的过失之前已经说明了。然而，为了完全显示它的结果，在差别的结果上相信一个，智者对一个声音进行研究，它的结果是没有的，是相违的原因。显示差别是困难、不能和没有结果的。一切非事物自性都安住于各自的自性中。花色的自性是什么，那在黄色中是不存在的。它不是有结果的，与此相反，两者都存在。没有意义的差别，声音的差别也是不合理的。因此，如果也想要那个结果，那么它与那个非结果是不同的。例如，眼睛等是色法的意识结果。何时没有差别的结果，显示存在是有可能的，因为有些事物同时被完全理解。那是本体的共相。即使没有差别，也应该说从符号产生的。如果意义没有差别，那么怎么对众多事物来说是一个听闻呢？因为它们是不相同的，而且它们对一个事物进行容纳，就不会在其他事物上产生知识，或者在没有各自接近的情况下产生知识，就会变得非常过分，而且在它们那里也有声音。
English
That which is not admitted into it will not become a universal either. If it is said that it is the admission of the universal, but not of the particular, that is not correct, because there is no difference. If it is said that one entity becomes a universal or a particular, then for this thing that has no difference in entity, even if there is a great distinction, it is impossible to become without difference, this is to explain this reason. Therefore, this undifferentiated thing is neither a follower nor does it possess a follower. Also, to those who say that the universal is difference itself, if it becomes difference, there is no non-difference, and the terms also become causeless. When sounds express different meanings as they are, how can they become the basis of a consciousness that has the same meaning? When expressing other meanings, because there is no doubt, there is no dependence, then how can it depend on the difference and the basis of the difference? Because all contradictions exist. Those fallacious inference errors do not exist. Just as difference arises from one thing, so do other things. The fault that difference has no universal does not exist. The absence of remaining faults has been explained before. However, in order to fully show its result, believing in one on the result of difference, the wise study one sound, its result is non-existent, it is the cause of contradiction. Showing difference is difficult, impossible, and without result. All non-things natures abide in their respective natures. What is the nature of variegated, that does not exist in yellow. It is not fruitful, on the contrary, both exist. Without the difference of meaning, the difference of sound is also unreasonable. Therefore, if you also want that result, then it is different from that non-result. For example, the eyes etc. are the consciousness results of form. When there is no difference result, it is possible to show existence, because some things are completely understood at the same time. That is the universal of the entity. Even if there is no difference, it should be said that it arises from symbols. If the meaning has no difference, then how is it one hearing for many things? Because they are not the same, and they accommodate one thing, knowledge will not arise in other things, or knowledge will arise without approaching each other, it will become very excessive, and there are also sounds in them.