Tibetan
འི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ཡི། །ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་མཐོང་བ་ཉིད། །འཁྲུལ་པས་ངེས་པར་མི་བྱེད་པས། །སྒྲུབ་པ་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་མཐོང་བ་ལ་མཐོང་བ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཀྱང་དངོས། །འཛིན་ན་ཆོས་གཅིག་ངེས་གྱུར་པས། །ཆོས་ཅན་འཛིན་ཏེ་སེལ་བ་ལ། །ཉེས་པ་འདིར་ནི་ཐལ་མི་འགྱུར། །གང་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བ་ལ་ཚད་མ་གཞན་མི་འཇུག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། གང་གི་ཚེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་བསྒྲུབས་པས་དངོས་པོ་རྟོགས་པར་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། ཆོས་གཅིག་ངེས་ན་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངེས་པས་ཚད་མ་གཞན་མི་འཇུག་སྟེ། དེ་ངེས་ན་དེའི་བདག་ཉིད་མ་ངེས་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སྒྲོ་འདོགས་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ནི་གཅིག་གིས་སྒྲོ་འདོགས་པ་རྣམ་པར་བཅད་པས་གཞན་རྣམ་པར་བཅད་པ་བྱས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་དོན་དུ་གཞན་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །མ་རྟོགས་པ་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་པར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དཔེར་ན་དུ་བ་གློ་བུར་བ་ལས་མེ་རྟོགས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལ་ནི་མེ་མ་ཡིན་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་མི་སྲིད་དོ། །དེ་བས་ན་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཆོས་ཅན་རྟོགས་ན་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཐ་དད་ན་མ་འབྲེལ་པ་ནི་དེ་ལ་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་དེ་མཐོང་བ་ལ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་ངེས་པ་ནི་ག་ལས་ཤེ་ན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་ནོ། །ད་ཡང་ཕྱོགས་དེ་བློ་མེ་དང་ལྡན་པར་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བས། དེས་དབེན་པའི་ངོ་བོར་ངེས་པར་བྱེད་པ་ན་ཇི་ལྟར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན། དེའི་རྣམ་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་དང་བྲལ་བ་ནི་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལ་རྟོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་ཡང་མི་བྱེད། དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལ་གུས་པར་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྟགས་སེལ་བའི། །ཡུལ་ཅན་ཡིན་པར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། །གཞན་དུ་ཆོས་ཅན་གྲུབ་གྱུར་ན། །དེ་ལས་མ་གྲུབ་གཞན་ཅི་ཡོད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །མཐོང་བ་འགའ་ལ་ཤེས་པ་གང༌། །སྤྱི་ཡི་དོན་ཅན་རྣམ་རྟོག་པ། །གཞན་གྱི་ཆ་སྒྲོ་མ་བཏག
Chinese
因此。因此，事物被看见，所有功德都被看见。由于不会被错觉所确定，所以会努力进入修行。这被称为总结的偈颂。因此，为了在看见中抓住看见，其他的量是不进入的。从比量中，如果抓住事物，就能确定一个法，抓住有法并遣除，这里的过失不会太过分。如果仅仅是现量所见，其他的量就不进入，不仅如此，当比量也成立时，如果认识事物，而不是进行分别，那么，如果确定了一个法，由于它与那个法不可分离，所以确定了一切法，其他的量就不进入，如果确定了那个，而它的自性没有确定，那是不合理的。当比量进行增益分别时，由于通过一个增益分别的断除，并没有完成其他的断除。因此，其他的量会进入。没有认识而确定，难道不是一定是颠倒见在先吗？例如，从突然出现的烟中认识火一样。对于那个，不可能增益不是火。因此，如果有人说，对于一切进行分别是不可能的。如果认识了这个有法，由于不可分离，所以会认识一切。如果不同，由于没有关联，所以对于那个没有认识。已经这样说了。因此，对于那个，即使看见了那个，它的自性没有确定，那是什么原因呢？仅仅是因为颠倒见。现在，那个方向远离了执持具有智慧之火，当确定了远离它的自性时，怎么不是颠倒见呢？远离了对它的增益分别和怀疑，对于那个要认识的事物，也不会跟随认识。对于它的跟随和背离，也不会恭敬。因此，如此宣称是遣除相的对境。否则，如果成立了有法，除了那个没有成立的，还有什么呢？这被称为总结的偈颂。对于一些看见，什么样的知识，具有总义的分别念，没有增益其他的方面。
English
Therefore. Therefore, when things are seen, all qualities are seen. Since it is not determined by delusion, one diligently enters practice. This is called the summarizing verse. Therefore, in order to grasp seeing in seeing, other valid cognitions do not enter. From inference, if one grasps the object, one dharma is determined, and by grasping the subject and eliminating, the fault here will not be excessive. Not only do other valid cognitions not enter when something is seen directly, but also when inference establishes that one understands the object, not just distinguishing it. If one dharma is determined, since it is inseparable from that, all dharmas are determined, and other valid cognitions do not enter. If that is determined, it is not reasonable that its nature is not determined. When inference makes an imputation, it distinguishes, but when one imputation is distinguished, it does not mean that others are distinguished. Therefore, others will enter. Is it not certain that not understanding and then becoming certain is only preceded by perversion? For example, like understanding fire from sudden smoke. For that, it is impossible to impute that it is not fire. Therefore, if someone says that it is impossible to distinguish everything, if one understands this subject, since it is inseparable, one will understand everything. But if they are different, since they are unrelated, there is no understanding of that. It has already been said. Therefore, even when one sees that, if its own nature is not determined, what is the reason? It is only because of perversion. Now, since that side is free from holding the mind with fire, how is it not perverted when one determines the nature of being devoid of it? Being free from imputation and doubt about it, one does not even follow understanding for that which is to be understood. One does not even respect its following and reversing. Therefore, it is proclaimed that it is the object of eliminating characteristics. Otherwise, if the subject is established, what else is there that is not established? This is called the summarizing verse. For some seeing, what kind of knowledge, a conceptual thought with a general meaning, does not impute other aspects.
Tibetan
ས་པ། །དེ་ཙམ་སེལ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་རྟགས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ངེས་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་ འགྱུར་ཞེ་ན། སྒྲོ་མ་བཏགས་པའི་ཡུལ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་འདིའི་སྒྲོ་འདོགས་པ་དཔེར་ན་བརྟེན་པའོ་ཞེས་པའམ། བདག་དང་བཅས་བའོ་སྙམ་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ལ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ངེས་པ་དང་ནི་སྒྲོ་འདོགས་ཡིད། །གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་ཐ་དད་པ་མཐོང་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་མངོན་པར་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལ་བར་དུ་གཅོད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་དཀར་པོ་ཉིད་ལྟ་བུའོ། །གང་ལ་རྟོགས་པ་པོའི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་དེ་ཁོ་ན་ལ་ནི་དེ་མཐོང་བ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་འདིའི་དྲན་པ་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་ངེས་པ་དག་གནོད་པར་བྱ་བ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པ། འདི་ནི་སྒྲོ་འདོགས་དབེན་པ་ལ། །འཇུག་ཅེས་བྱ་བར་ཤེས་པ་ཡིན། །དེས་དབེན་བ་ཉིད་གཞན་སེལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་སེལ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཡིན་གྱི་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ངེས་པར་བྱེད་བའི་བདག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ངེས་པ་ལ་ཡང་གཞན་མ་རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ངེས་པ་ལ་ནི་དེ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆ་ཤས་སྒྲོ་འདོགས་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་བསལ་ཕྱིར་ནི་ངེས་པ་དང༌། །སྒྲ་ཡང་དེ་སྙེད་ཁོ་ན་དེས། །དེ་དག་སྤྱོད་ཡུལ་ཐ་དད་ཅན། །གཞན་དུ་དངོས་པོ་གཅིག་པུ་ལ། །སྒྲའམ་བློ་གཅིག་གིས་ཁྱབ་ན། །གཞན་ཡུལ་མ་ཡིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །རྣམ་གྲངས་པ་ནི་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ །གང་གི་ལྟར་བློ་ཁྱད་པར་ནི། །སྣ་ཚོགས་ཅན་དོན་ཐ་དད་འཛིན། །གང་ཞིག་ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་ཕན་ཚུན་དང་རྟེན་ལས་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་གཉེན་པོ་དག་ནི་དེ་དག་གི་རྟེན་ནམ་དེ་དག་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་གོ །དེ་བས་ན་ཐལ་པ་འདིར་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དེའི་ལྟར་ན་ཡང༌། །ཁྱད་པར་སྣ་ཚོགས་ལ་ཕན་པའི། །ཡན་ལག་ནུས་ལས་མི་གཞན་པའི། །བདག་ཉིད་བདག་ཉིད་ཀུན་གཟུང་ན། །ཕན་བྱའི་བྱེ་བྲག་གང་མ་ངེས། །ཁྱད་པར་ཐ་དད་པ་དག་ཁོ་ན་དོན་ལ་སྒྲ་དང༌། ཤེས་པ་གཞན་དག་གི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་དུ་ ཟིན་ཀྱང་དེ་དང་ལྡན་པ་གཅིག་པུ་ཉིད་དེ་ནི་དེ་དག་གིས་ཉེ་བར
Chinese
萨迦班智达说：仅仅遣除的行境。在见到色等之后，产生并非有相的决定的智慧，如果没有增益，那如何成为能遮遣的对境呢？因为存在于没有增益的对境上。对于什么来说，此处的增益，例如“是所依”或者“具有我”的想法，对此不会成为决定的，因为：决定和增益的心，是所害和能害的自性之故。即使见到与一切事物相异，也不是如其所是地现量了知，因为在某些差别上，存在间隔的可能性。例如，如同鱼鳔的白色一般。对于什么来说，没有证悟者的错乱的理由，仅仅对于此来说，见到它没有差别，但是此处的忆念必定会成为决定的，因为增益和决定是所害和能害的自性之故。决定：此是于远离增益者，称为趣入的智慧。由此远离本身就是遣除他者。因此，那也仅仅是以遣除的行境，而不是成为决定事物自性的体性，因为如此决定时，也见到未证悟的其他。对于它的自性决定来说，那是不允许的。有多少分增益，为了遣除那些，就是决定和声音，也仅仅是那些，那些是行境各异的。否则，对于一个事物，如果被一个声音或者智慧所周遍，因为那不是其他的行境之故，就成为多种名称。这些是中间的偈颂。以谁的观点来看，智慧的差别是，执持多种事物各异的意义。哪些差别仅仅是互相和所依的各异，那些的因之对治，就趣入那些的所依或者那些本身。因此，即使认为不会转成这种过失，以那样的观点来看，对于多种差别有利益的，肢分不是能力的其他，如果执持自体一切自体，不能决定所利益的差别。即使各异的差别仅仅是对于意义来说，是声音和其他智慧的理由，但是具有它的唯一性，就是那些所亲近的。
English
Sakya Pandita said: The object of activity that only eliminates. After seeing forms, etc., the wisdom of certainty that arises without being characterized by signs, if there is no imputation, how can it become an object of negation? Because it exists on the object without imputation. For what, the imputation here, for example, the idea of "being dependent" or "having self," this will not become certain, because: certainty and imputation are minds, are the nature of what is harmed and what harms. Even if seeing different from all things, it is not directly known as it is, because there is a possibility of interval in some differences. For example, like the whiteness of a fish bladder. For what, there is no reason for the confusion of the realized, only for this, seeing it is no different, but the memory here will definitely become certain, because imputation and certainty are the nature of what is harmed and what harms. Certainty: This is the wisdom that is called entering into the one who is free from imputation. By this, being free itself is eliminating others. Therefore, that is also only with the object of activity of elimination, but not the nature of becoming the nature of determining the nature of things, because when deciding like this, other unfulfilled ones are also seen. For the determination of its own nature, that is not allowed. How many parts of imputation, in order to eliminate those, are certainty and sound, and only those, those are different objects of activity. Otherwise, for one thing, if it is pervaded by one sound or wisdom, because that is not the object of others, it becomes multiple names. These are the intermediate verses. From whose point of view, the difference of wisdom is, holding various different meanings. Which differences are only different from each other and the dependent, the antidotes of those causes enter into the dependent of those or those themselves. Therefore, even if thinking that it will not turn into this fault, from that point of view, for the benefit of various differences, the limbs are not other than the ability, if holding the self all self, the difference of what is benefited cannot be determined. Even if the different differences are only for the meaning, the reason for sound and other wisdom, but having its uniqueness, is what is approached by those.