English
Conceptualization arising from sound is not object-oriented. Sound is also uttered for the purpose of understanding meaning. For those who see things related to sound, understanding occurs at the time of expression, but the object of the senses is also not endowed with concomitance. For example, the distinction of seeing something as one is because it is not seen in some other things. Because clear entities are not mutually concomitant, because abilities and appearances, etc., are different. Therefore, the difference between the general and the other is: the difference between existence and non-existence, because there is no wisdom. From those clear entities from which sound arises, the meaning of different concomitance is not seen. Only when the meanings are different is different wisdom seen, like elements and necklaces. If even without difference, one thinks the meanings are different, it would be too extreme, because for the nature of all things, there is no single certainty, so without understanding difference, one cannot distinguish between one and many. Even so, even if the general appears, because it is not understood, it will not be determined as different. This is not reasonable, because: For others, the application of wisdom and sound, if not understood, will not occur. How can one not understand the special characteristic of the non-reliance of the concomitance of wisdom and sound, which accompanies through the power of seeing the general? For what, on what does sound and wisdom apply, if it is not understood, it will not be understood as such, like someone with a stick, how can it be expressed from the nature itself? The object itself. Therefore, because the general does not appear, and the clear things also do not accompany, the wisdom of the senses manifests the inexpressible, special nature of things. Then, how can expression occur from the non-perceptual and uncertain nature? If it is determined as "this is," then for the sake of obtaining and abandoning, the achievers of happiness and suffering are employed, so there is no fault, because: Seeing the meaning itself, for those who see, from the power of experience, through the desire manifested by memory, expression is well employed. Even if it is just seeing perceptual things, it arises from the power of experience, the memory that connects experience.
Tibetan
ལས། དེ་མཐོང་བ་ཉིད་ན་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་མངོན་པར་འདོད་པ་དང་ཅིག་ཤོས་དག་གིས་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་དྲན་པའི་ས་བོན་འཇོག་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་དང་འདྲ་བ་མཐོང་བ་ལས་འདི་སད་པས་མངོན་པར་འདོད་པའི་བག་ཆགས་འཇུག་ཅིང་དེ་ལས་ཀྱང་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དབང་ཤེས་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ལས། །བྱུང་ཞིང་དེ་དོན་དེ་མ་ཐག །འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཡིད་ཀྱང་ངོ༌། །མངོན་སུམ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །རང་གི་ཡུལ་གྱི་དེ་མ་ཐག་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཙམ་གྱི་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཡིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དབང་པོ་མེད་པར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཞིང༌། ཡུལ་གཞན་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ཤེས་པའི་དུས་ན་ཡོད་པ་དེ་དང་བྱེད་པའི་དུས་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་དོན་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ཀ་ཡང་དུས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པས་ལྔར་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ནུས་པའི་དུས་ན་ཡང་ འབྲས་བུ་རྫོགས་ཟིན་པས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡུལ་ནི་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བར་འགལ་ལོ། །དུས་ཐ་དད་པ་ཇི་ལྟར་གཟུང༌། །ཞེ་ན་ཤེས་ལ་རྣམ་པ་ནི། །འཇོག་པར་ནུས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ལ། །གཟུང་བར་འཐད་པ་ཤེས་པས་རིག །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །འདི་ཚད་མ་སྔ་མའི་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་ནི་མ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བའི་འདུ་བྱེད་མ་ཉམས་པའི་གཟུང་བ་འཛིན་པ་ནི་དྲན་པ་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱ་བ་རྫོགས་པའི་ལས་ལ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དེ་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཅན་གྱི་བློ་རྣམས་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་འགལ་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བ་མེད་པ་ནི་ལྟོས་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང༌། མི་ལྟོས་ན་ཡང་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་གཞན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དོན་རྣམས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་འདས་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་ནི་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དོན་གཞན་ཉིད་ཡིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་རང་རིག་རྣམས། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པ་རྣམས་ཀྱང་མངོན་སུ
Chinese
因此，仅仅是看到，对于那些看到者来说，就变成了明显的欲望，以及其他的一些名称。从清晰地体验中，放置记忆的种子，这就是事物的本性。看到与此相似的事物，由此唤醒，就会产生明显的欲望习气，并且也由此而进入。根识之后紧接着的缘，产生，并且立即抓住那个意义的意，也称为现量。与自己的境的紧接着的刹那一起作用，仅仅是根的识的相同，由紧接着的缘所产生的意也是现量。因此，没有根就不会有见，也不是其他的境。自己的识存在的时候，和作用的时候相同，如果说不是一起作用，那不是的，因为两者都是同时的。因为没有就没有五种能力，并且在有能力的时候，果已经完成，所以没有接近，识的因境和一起产生是相违的。如果问，不同时如何抓住？回答说，对于识来说，相是，能够放置的因本身，识能够抓住是合理的。这被称为中间的偈颂。这不是前一个量所抓住的境，因为量是不了解的境的拥有者。否则，就会太过分了。抓住没有消失的见的作用，和忆念没有区别。不是在完成的行为上加以区分，而是成立。被称为成立的方式已经超越了。意义成为因的心的相续产生也是相违的。没有其他的差别，因为不应该依赖，如果不依赖，相续产生也是不合理的。如果是差别，那就是其他的。因为意义都是刹那间消失的，所以不存在就不是抓住。因此，因为由缘所产生，所以其他的意义由意来了解。乐等自证等，乐等自证也都是现
English
Therefore, just seeing becomes obvious desire for those who see, and some other names. From clearly experiencing, placing the seed of memory, this is the nature of things. Seeing something similar to this, awakening from this, will produce obvious desire habits, and it will also enter from this. Immediately after the root consciousness, the cause arises, and the mind that immediately grasps that meaning is also called direct perception. The mind that arises from the immediately preceding condition, which is the same as the sense consciousness that acts together with the immediately preceding moment of its own object, is also direct perception. Therefore, there is no seeing without the senses, nor is it another object. The meaning of being present at the time of one's own consciousness and being the same at the time of action is not acting together, no, because both are at the same time. Because without it there is no ability to have five, and even when there is ability, the result has already been completed, so there is no approach, and it is contradictory for the cause of consciousness, the object, to arise together. If you ask, how can you grasp it if it is not at the same time? The answer is that for consciousness, the aspect is that the cause itself that can be placed, it is reasonable for consciousness to grasp. This is called the intermediate verse. This is not the object grasped by the previous valid cognition, because valid cognition is the possessor of an object that is not understood. Otherwise, it would be too extreme. Grasping the grasping of the action of seeing that has not disappeared is no different from remembering. It is not to distinguish on the completed action, but to establish. The way of being called established has been surpassed. The continuous arising of minds whose meaning has become the cause is also contradictory. There is no other difference, because it should not depend, and if it does not depend, continuous arising is also unreasonable. If it is a difference, then it is other. Because the meanings are all momentary and have passed away, non-existence is not grasping. Therefore, because it is produced by conditions, other meanings are understood by the mind. Happiness and other self-awareness, happiness and other self-awareness are also direct
Tibetan
མ་མོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གསལ་བ་བསྟན་པའི་དོན་ཏེ། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་རིག་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་རིག་པ་ལ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། གཞན་ལ་བརྟེན་མིན་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །བདེ་སོགས་རྣམས་ལ་བརྡ་ནུས་མིན། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མ་རིག་པས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་ལ་འདི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་སྦྱོར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་འཇུག་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རང་བཞིན་སྔོན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང༌། བརྗོད་པར་གཟོ་བ་ན་ཡུལ་ དང་དེ་ཐ་དད་པ་མེད་པས་ན་རིག་པ་ཡང་འགགས་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མེད་པའི་བརྡ་མེད་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱིས་ཀྱང་འདས་པའི་རང་བཞིན་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་བརྡ་དོན་མེད་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་དག་རང་རིག་ནི། །བརྗོད་དང་རྗེས་འབྲེལ་ཅན་མ་ཡིན། །བརྡ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་རིག་པ་བརྗོད་པ་དང་མ་འབྲེལ་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་བ་དེ་དག་གི་ཡང༌། །དེ་དང་དེ་མིན་རང་བཞིན་ཅན། །དེ་དེ་མིན་དངོས་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས། །དེས་ཤེས་ཐ་དད་མེད་རྒྱུས་བསྐྱེད། །བདེ་སོགས་ཅི་ཕྱིར་ཤེས་མ་ཡིན། །དེ་དག་ཀྱང་དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ལ་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པ་ན། དེའི་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་དང་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཞེས་རྒྱུའི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་ཏེ། དཔེར་ན་སཱ་ལུའི་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་ནི་དེ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ལས་ནི་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའོ། །གློ་བུར་བ་ཉིད་ལ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་དང་རང་བཞིན་ངེས་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་མེད་པར་ནི་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བའི་ཡུལ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དེ་ཚོགས་པ་མེད་པར་མི་འབྱུང
Chinese
母亲啊！ 提到安乐等是为了表明体验的清晰显现之义，因为一切知识的自性觉性是现量。对于安乐等自性之觉性，不可能有分别念，因为什么呢？ 因为不依赖于他者的自性之故。 对于安乐等，不能诠释。 未生起安乐等各自决定的自性者，并非无明所缘境，因为那是其自性的本性。 对这些进行言说是不合理的，因为那样进入自性是相违的。 因为没有见到其本性之前，在想要言说时，境 与它无有差别，因此觉性也止息，因为没有所取和能取，所以也是无诠释的。 其他人也无法觉知过去之本性。 并且，未生起者也是无诠释之义的。 因此，这些自证是： 与言说和随行无关的。 因为不能诠释，所以安乐等自性之觉性与言说无关，那是现量之量。 有些人说：安乐等并非觉性的自性，而是应由汇集于一义之识所认知。 对于那些人也： 彼与非彼之自性， 彼彼非彼物由因生， 彼识无别因所生， 安乐等为何非识耶？ 那些事物也是，在对彼与非彼自性的事物进行超越和考察时，从彼自性之因所生者是彼自性，从彼自性非自性之因所生者是非自性，这样依赖于因之自性。 例如，从稻种等中产生彼，从其他中则产生其他，就是这样。 对于突发性而言，境、时、自性的决定是不合理的。 因此，安乐等不是无境而生起的，与自性如何之境随行的安乐等，没有那些集合不会产生。
English
O Mother! Mentioning happiness and so on is to show the meaning of clearly revealing experience, because the self-nature of all knowledge, awareness, is direct perception. For the awareness of the self-nature of happiness and so on, there can be no conceptualization, because why? Because of the self-nature of not relying on others. For happiness and so on, there can be no expression. Those who have not arisen with the self-nature of individually determined happiness and so on are not objects of ignorance, because that is the nature of their self-nature. To say these things is not appropriate, because entering into self-nature in that way is contradictory. Because its nature has not been seen before, and when one wants to speak, the object and it are not different, therefore awareness also ceases, because there is no grasper and grasped, so it is also without expression. Others also cannot know the past nature. Furthermore, what has not arisen is also without the meaning of expression. Therefore, these self-awarenesses are: not related to speech and following. Because it cannot be expressed, the awareness of the self-nature of happiness and so on is not related to speech, that is the measure of direct perception. Some say: Happiness and so on are not the self-nature of awareness, but should be known by a consciousness that gathers into one meaning. For those also: That and not that nature, That that not that thing is born from cause, That knowledge is not different, born from cause, Why are happiness etc. not knowledge? Those things also, when transcending and examining the nature of that and not that, what is born from the cause of that nature is that nature, and what is born from the cause of that nature and not that nature is not that nature, thus relying on the nature of the cause. For example, from rice seeds and so on, that is produced, and from others, others are produced, that is how it is. For suddenness, the determination of object, time, and nature is not reasonable. Therefore, happiness and so on are not born without an object, happiness and so on that follow the object of how the self-nature is, without those gatherings, they do not arise.