Tibetan
་བ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་ཡོངས་སུ་བཅད་པར་ཡང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་འགྱུར་བས་ དགག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཉིད་ལ་རང་གིས་རིག་པ་དེས་གཞན་ལ་ཡོངས་སུ་བཅད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བདག་ལ་མཐོང་བ་གཞན་ལ་བསྒྲུབས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། མཐོང་བ་དང་འགལ་བ་ནི་མི་བསྒྲུབ་བོ་ཞེ་ན། རིགས་པ་མཚུངས་ན་ཅི་སྟེ་མི་སྒྲུབ། །ཡང་ན་དེ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལ་གནོད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་ལྡོག་པ་ལས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་མི་བསྒྲུབ་པོ་ཞེ་ན། ཞུགས་པ་དང་དེར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དག་གིས་མེད་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་བདག་ཉིད་བལྟར་རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི། གང་གི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བསལ་ནས་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་བྱེད་པ་བལྟར་མི་རུང་བ་རྣམས་ནི་རང་གི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་དང་ཡང་འགལ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །བདག་ཉིད་ནང་གི་ཆོས་གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་དང་ལྡན་པར་རིགས་པས་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་པས་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་བུམ་པ་འདི། བུད་མེད་དང་དམངས་རིགས་རྣམས་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཁྱད་པར་ཡང་མི་རྟོགས་པ་ནི་རིག་པ་ངལ་པའི་འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་གྲུབ་བོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་ལ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཉེ་བར་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཙམ་གྱིས་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། །སྔར་བཤད་པའི་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་ཀྱང་འདི་འདྲ་བའི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པ་ཡང་དོན་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚིག་ལས་མི་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་མེད་ན་ཚིག་མེད་དོ་ཞེས་ལྡོག་པ་ངེས་པ་ནི་མེད་དོ། །གཡོ་བ་དང་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པར་འདོད་པ་སྤྱིའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདོད་ཆགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །རྟག་པ་དང་བདེ་བ་དང་ བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བས་འཕངས་པ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དགའ་བ་དེའི་ཡུལ་ཅན་མི་མཐུན་པ་ལ་དེས་བྱས་པའི་སེམས་ཀྱིས་འཁྲུག་པ་ནི་ཞེ་སྡང་ངོ༌། །གཉི་གའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རྟེན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དེ་ཉིད་ནི་གཏི་མུག་གོ །སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་དེ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་རྣམ་འགྲེལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྨྲ་བ་ལྟར་ཞེས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཡང་སྨྲ་བས་ཚིག་ཙམ་ལས་ནི་མི་རྟོགས་སོ། །ཁྱད་པར་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། བསམ་པ་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་འཆོལ་བས་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་སྨྲའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྙིང་རྗེས་ཀྱང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་འདོད་ཆགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མིང་དུ་འདོད་པ་མི་དགག་གོ །རང་བཞིན་ནི་ཐ་མི་དད་དོ། །མི་སྡུག་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཉིད་མཚམས་འབྲེལ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ལས་བྱུང་བ་དེ་ནི་སྐྱོན་མེད་དོ། །སྙིང་རྗེ་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ཙམ་གྱི་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་མདོ་ལས། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ཏོ། །དེ་དག་ཀྱང་རིགས་མཐུན་པ་གོམས་པ་ལས་འཇུག་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་རྩོམ་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་དོན་ཉིད་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ནི་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྨྲ་བ་པོ་བདག་ཉིད་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བས་གཞན་ལ་དེ་རྗེས་སུ་དཔོག་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་གཞན་རྗེས་སུ་མི་དཔོག་ན་ འདི་ལ་མི་འཁྲུལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། མ་མཐོང་བ་ལ་ནི་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་འདི་ལྟར་རུང་བའི་བདག་ཉིད་ནི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའམ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་མཐོང་གི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ནི་མེད་པར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚིག་གིས་ནི་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་དང་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་དོ། །འདིར་ཡང་བདག་ལས་མཐོང་བས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐལ་བ་འདི་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་འདིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་
Chinese
因为不能完全断除所有存在的事物之自性。如果这样，就会变成一切智，所以不是反驳。如果说自己对自己的认知可以完全断除他人，那么，如果这样将自己所见证的强加于他人，岂不是太过分了吗？如果说与所见相违背的就不强加，如果道理相同，为何不强加呢？或者说那不是道理，因为可能会损害具有特征的事物。仅仅是所见证还不够。那么是什么呢？即使从反面来说也是如此，如果因为没有那个，就不强加于他人，那么，进入其中以及对此产生怀疑的人们，因为没有成立，所以不是强加。那些是因为自己可以被观察到而与矛盾相违背，所以不是应该强加的，凡是排除不一致的方面而确定为一的不可观察之物，也不会与自己的不一致方面相违背。自己内在的法不是他人可以认知的。因为以理性能证明与某事物相关联，所以用名称称呼的这个瓶子，连妇女和贱民的共同特点都无法理解，这说明智慧劳累的圆满果实已经成就。因此，仅仅凭着自己所见证的，并不能轻易成立，因为仅凭这一点还不足以证明普遍性。因此，对反面产生怀疑是合理的。从先前所说的非显现的特征来看，也应该认识到，这样的行为是产生怀疑的原因。随念的特征所具有的贪欲也是因为意义不同。应该从言辞中理解不理解之处，因为没有关联。如果没有贪欲，就没有言辞，所以反面的确定是不存在的。摇动和言辞等等不是贪欲等的结果，因为想要表达是普遍的原因。如果那是贪欲，因为想要，所以没有过失。对于常、乐、我、我所的见解所执着，以有漏法为对境，对不真实的功德感到非常欢喜，这被称为贪欲。对于欢喜的对境不一致的
English
Because it is impossible to completely sever the self-nature of all existing things. If this were the case, it would become omniscient, so it is not a refutation. If it is said that one's own cognition can completely sever others, then, if one imposes what one has witnessed on others in this way, wouldn't it be too much? If it is said that what contradicts what is seen is not imposed, if the reasoning is the same, why not impose it? Or rather, that is not reasoning, because it may harm things that have characteristics. Merely witnessing is not enough. So what is it? Even from the opposite side, it is so, if because there is not that, one does not impose on others, then, those who enter into it and doubt it, because it is not established, it is not imposition. Those are because they themselves can be observed and contradict the contradiction, so it is not something that should be imposed, whatever excludes the inconsistent aspects and determines it as one, the unobservable things will not contradict their own inconsistent aspects either. One's own inner Dharma is not something that others can recognize. Because it can be rationally proven to be associated with something, this vase that is called by name, even the common characteristics of women and outcasts cannot be understood, which shows that the perfect fruit of intellectual labor has been achieved. Therefore, it is not easy to establish merely by what one has witnessed, because that alone is not enough to prove universality. Therefore, it is reasonable to doubt the opposite. From the characteristics of non-manifestation mentioned earlier, it should also be recognized that such behaviors are the cause of doubt. The desire possessed by the characteristics of recollection is also because the meaning is different. What is not understood should be understood from words, because there is no connection. If there is no desire, there are no words, so the determination of the opposite is non-existent. Shaking and words, etc. are not the result of desire, etc., because the desire to express is a universal cause. If that is desire, because of wanting, there is no fault. Attachment to the views of permanence, happiness, self, and what belongs to self, taking contaminated Dharma as the object, and being very happy with untrue merits, this is called desire. For the object of joy that is inconsistent
Chinese
以了知之心而扰乱是嗔恨。以二取为先导的所依颠倒即是愚痴。慈悲等不是这样，因为存在其他的缘故，如是《释量论》中已说。对此，如说如何具有贪欲一样，说离贪欲也只是言词而已，不能了知。也不是因为差别，因为心难以了知，由于言语杂乱，一切都会错乱。若说因为没有疑惑所以不说，不是的，因为是为了他人。若说因为离贪欲所以不合理，不是的，因为慈悲也会进入。若说那本身就是贪欲，不否定名为贪欲。自性是不相异的。因为对不悦意的事物显现欢喜本身就是连接。因此，从不颠倒中产生的那个没有过失。慈悲虽然没有我执，也只是因为见到痛苦的差别，从串习的力量中产生，如此经中说：慈爱等是缘于有情等而宣说的。那些也是从同类串习中进入的。贪欲等不是这样，因为没有颠倒就没有的缘故。若说具有慈悲者的造作没有果也是从颠倒而来，不是的，因为他人的利益本身被认为是果，因为果的体性就是那样。如果说话者自己见到贪欲等，就以那个来推测他人，已经说了会太过分。如果因为错乱而不推测他人，那么对于“此不迷惑”有什么样的确定呢？对于没有见到的已经说过了。见到此岸的这种可以允许的自性，是见到一起变化或者不是那样，而不是确定唯一隐蔽的意义是没有的。因此，词语能作功德和推测。如果说这里也一样，从自己见到而推测不是这样的，这个过失是相同的，不是的，因为那些在这里是从随行和违逆中作为因和果的。
English
Disturbance by a mind that has understood is hatred. The basis of reversal, which is preceded by duality, is ignorance. Compassion and so on are not like that, because there are other reasons, as explained in the Commentary on Valid Cognition. In this regard, just as one speaks of being with attachment, speaking of being without attachment is merely words and cannot be understood. It is not because of the difference either, because the mind is difficult to understand, and because of the confusion of words, everything will be confused. If you say that you do not speak because there is no doubt, it is not so, because it is for the sake of others. If you say that it is not reasonable because it is without attachment, it is not so, because compassion also enters. If you say that it itself is attachment, it is not denied to be called attachment. The nature is not different. Because the very appearance of joy in unpleasant things is the connection. Therefore, that which arises from non-reversal is without fault. Although compassion does not have self-grasping, it arises from the power of habituation merely from seeing the difference of suffering, as it says in the sutra: Loving-kindness and so on are taught as focusing on sentient beings and so on. Those also enter from habituation of the same kind. Attachment and so on are not like that, because they do not exist without reversal. If you say that the actions of those with compassion are fruitless, it is also from reversal, it is not so, because the benefit of others itself is considered the fruit, because that is the nature of the fruit. If the speaker himself sees attachment and so on, and infers others from that, it has already been said that it will be too extreme. If you do not infer others because of confusion, what certainty is there that "this is not confused"? What has not been seen has already been said. Seeing this shore, this allowable nature, is seeing it change together or not, but it is not certain that the meaning of the only hidden thing is not there. Therefore, words do the qualities of action and inference. If you say that here too, inferring from seeing oneself is not like that, this fault is the same, it is not so, because those here are from following and reversing as cause and effect.