Tibetan
གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་ཆོས་གཏན་ཚིགས་སུ་འདོད་པ་དེ་དེ་ཇི་ལྟར་དང་དངོས་པོར་མི་འདོད་དེ། འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་ནས་རང་གི་ངོ་དང་དངོས་པོར་མི་འདོད་དེ། འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་ནས་རང་གི་ངོ་ལས་ཐ་དད་པ་ལྟ་བུར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དག་གིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་ནི་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདི་ནི་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཅི་སྟེ་གཉི་གའི་ཆོས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན་ཡང་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་པས་ན་དངོས་པོ་ལ་མི་བརྟེན་པའི་ལྡོག་པ་ཙམ་ནི་མེད་པ་ལ་ཡང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ལུས་མེད་པ་ཉིད་ནི་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་དགག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་ད་ནི་དེ་སྒྲུབ་པའི་ ཡུལ་ཡིན་ནམ། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ད་ནི་ཇི་ལྟར་དགག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། དགག་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་ལོག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དགག་པ་ནི་ཡོངས་སུ་ཆད་པ་ཁོ་ན་ལ་གནས་པར་འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པ་ལ་ནི་ལུས་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཀྱེ་མ་བརྡ་ལས་བྱུང་པ་འདོད་པ་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་དོན་ངེས་པར་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་འདི་ནི་དཀའ་བས་འཚོ་སྟེ། དེའི་བྲང་བརྡུངས་ཤིང་ཆོ་ངེས་བཏབ་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྡ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྒྲ་སྦྱར་བའི་དགོངས་པ་ཡང་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་གཉི་གར་ཡང་མི་རྟོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་རྟོགས་པ་ཡང་བརྡ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། དེ་ནི་གཞན་དུ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཙམ་དེ་ནི་གཉི་ག་ལ་ཡང་ཡོད། སྲིད་པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པ་སྲིད་པའི་དགོས་པ་རྣམ་པར་ཆད་པས་ཐོབ་པའི་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་བདག་གིར་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཤེས་བྱ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམ་པར་བཅད་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དག་ཀྱང་ཅི་ཞིག་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་ལ་ཡང་བློས་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་དེ་དག་ཀྱང་འདིས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་རང་གི་ཚིག་གིས་གཉི་གའི་ཆོས་སུ་སྨྲས་པས་འདི་ཡོད་པ་ལས་གཞན་ལ་ཡང་འཇུག་པ་དང༌། ཡོད་པ་ལ་ཡང་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བསྙོན་པ་མ་ཡིན། འཁྲུལ་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པས་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཕྱོགས་དང་མ
Chinese
如果认为实事之法是推理，那又是如何，如果不认为是实事，而是依于某些而显现为自己的体性，如果不认为是实事，而是依于某些而显现为与自己的体性相异，那么对于以法与有法进行表述的词语所要表述的事物，则没有任何差别，这在《释量论》中已经阐述过了。如果说是表述二者的法，那也是不成为不成为，因此仅仅是不依赖于实事的遮遣，对于不存在的事物也不相违背，例如，被称为“非有身者”的无身性，也同样适用于没有近取的事物。如果说没有近取的事物因为不存在，所以不是否定的对象，那么，现在它是成立的对象吗？如果说也不是，那么，现在怎么不是否定的对象呢？因为否定是成立的反体性。如果认为否定仅仅存在于完全断绝之处，因此对于没有近取的事物来说，不是非有身性等等，那么，唉呀！这种仅仅随顺由名言而产生的意愿，并执着于确定意义的烦恼，是难以生存的，即使捶胸顿足、哀号呼叫，世间也不会逆转。为了如实理解名言，并且施设词语的意图也仅限于此。因为与意愿没有差别，所以会导致二者都无法理解的过失。从中理解也是依赖于名言，而这在其他方面也是相同的。因此，仅仅是那样的区分，对于二者都存在。如果存在，那么进入不相符的方面，存在的需求被完全切断，如何能拥有通过获得理解本身呢？对于所知本身等等的法，如果不是区分的自性，那么又如何能通过分别在不存在的事物上进行安立呢？因为是不共的，所以这些也是由它所说的。因为它用自己的语言说成是二者的法，所以这个存在也适用于其他，并且对于存在的事物也不会混淆，怎么能不承认呢？混淆是因为进入不相符的方面，因此与方面
English
If it is considered that the dharma of reality is reasoning, then how is that, and if it is not considered reality, but rather appears as one's own nature in relation to some, and if it is not considered reality, but rather appears as different from one's own nature in relation to some, then for the things to be expressed by the words that express dharma and the possessor of dharma, there is no difference whatsoever, and this has already been explained in the Pramāṇavārttika. If it is said that it expresses the dharma of both, then it is not not becoming, therefore merely the negation that does not rely on reality does not contradict even what does not exist, for example, the bodilessness that is called "non-embodied" also applies to what has no proximate expression. If it is said that what has no proximate expression is not the object of negation because it does not exist, then, is it now the object of establishment? If it is said that it is not, then, how is it not the object of negation now? Because negation is the opposite nature of establishment. If it is thought that negation exists only in complete severance, therefore for what has no proximate expression, it is not non-embodiedness and so on, then, alas! This affliction of merely following the desire arising from convention and clinging to the determination of meaning is difficult to live with, even if one beats one's chest and wails, the world will not turn back. In order to understand the convention as it is, and the intention of applying words is also limited to that extent. Because there is no difference from desire, it will lead to the fault that neither can be understood. Understanding from that also depends on convention, and that is the same in other respects as well. Therefore, merely that kind of distinction exists for both. If it exists, then entering into the incompatible aspect, the need for existence is completely cut off, how can one possess the understanding itself obtained through severance? For the dharmas of knowable itself and so on, if they are not the nature of distinction, then how can they be established by thought even on non-existent things? Because it is uncommon, these are also spoken of by it. Because it speaks of it in its own words as the dharma of both, this existence also applies to others, and it is not confused about what exists, how can it not be admitted? Confusion is because it enters into the incompatible aspect, therefore with aspect
Tibetan
ཐུན་པའི་ཕྱོགས་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་གཉི་གའི་ཆོས་ཡིན་ཡང་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཕྱོགས་ཉིད་ནི་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་གང་ཞིག་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པའོ། །འོ་ན་ད་ཇི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མི་འཇུག་པ་གཉི་གའི་ཆོས་སུ་འགྱུར། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མི་འཁྲུལ་པ་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོར་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་མ་གཏོགས་པའི་བྱས་པ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཅི་ཞེ་ན། བྱས་པ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་འོངས་པའི་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཚད་མས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གྲུབ་ན་ཚོས་དེའི་གོ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་སྐྱེས་བུས་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དེ་ཕྱོགས་ཡིན་པས་ན་གང་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་དུ་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ངེས་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེས་བུའི་འཇུག་པ་ནི་དངོས་པོ་གཞན་གྱི་དབང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པས་གནོད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་ལ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་ན་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལ་གནོད་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་སུན་ཕྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གནོད་པ་མེད་པ་ཡང་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་མི་ངེས་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ལྟན་ཡང་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་གི་དོན་དུ་མི་འཁྲུལ། བསམ་པ་གང་ཞིག་གང་གིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལ་གང་ཞིག་གང་གས་ཁྱབ་པའམ་མ་ཁྱབ་པ་དེའི་གོ་བར་བྱ་བའམ་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་དངོས་པོའི་ཆོས་རྣམ་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་འདི་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་མི་འཁྲུལ་ལ་གཞན་གྱི་ཚེ་དེས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཙམ་ཁྱབ་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཅད་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཡོད་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་ན་ནི་དེའི་གཏན་ཚིགས་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་བཅད་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་འགའ་ལ་ཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པ་མཐའ་དག་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་རྣམ་པ་འདི་གསུམ་ཀ་ཡང་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ་གཏན་ཚིགས
Chinese
任何共同的方面等等，因为不属于不相符的方面，所以即使是二者的法也没有过失。如果说，方面本身不是错乱的境地，那么，这里什么属于不相符的方面呢？是没有需要证实的。那么，现在如何使理由不属于不相符的方面而成为二者的法呢？理由的不错乱并不依赖于与方面相符的方面的区分，因为是存在于事物中的缘故。如果说，除了方面之外，凡是所作都是无常的，那么，就不是通过确立理由的无则不生来显示，而是，所有所作都是无常的，这是由事物力量而来的周遍性，是需要由量来显示的。如果那样成立，就会成为对该法的理解，否则就不是。因为凡是人想要证实的，那就是方面，所以凡是被视为错乱境地的，那就会成为确定的方面，因为人的介入不是其他事物的支配。对于推论的境地来说，没有被现量等妨害的情况，因为如果量被其他量妨害，那就会成为它不是量的过失。如果妨害了具有相状的，那就会成为驳倒了它的相状。如是已经说过了。如果无妨害也是相状，那么它的相状就是不确定的，即使那样也不是理解，因此对于谁的意义不会错乱？什么样的想法是由什么来证实的呢？因此，对于事物来说，什么被什么周遍或者不周遍，因为不是理解或者不是理解，所以不是由人的意愿来安立事物的法。当谁将此作为方面的时候，就不会错乱，而在其他人看来，它会错乱，因此是非常清净的量。如果说，对于仅仅周遍事物的意义，在存在没有分别的法的情况下，如果说那是理由，那么那个理由就会成为相违，因为那个分别在任何事物中都不会存在，并且在所有无事物中都存在。因此，这三种法都存在，是用于证实存在的理由。
English
Any common aspects, etc., are faultless even if they are properties of both, because they do not belong to the dissimilar side. If it is said that the subject itself is not a place of error, then what here belongs to the dissimilar side? It is that which does not need to be proven. Then, how does the reason, which does not belong to the dissimilar side, become a property of both? The non-erroneousness of the reason does not depend on the distinction of the side that agrees with the subject, because it exists in reality. If it is said that, apart from the subject, whatever is produced is impermanent, then it is not to be shown by establishing the invariable concomitance of the reason, but rather, that all that is produced is impermanent, which is the pervasion that comes from the power of reality itself, is what needs to be shown by valid cognition. If it is established in that way, it will become an understanding of that property, otherwise it will not. Because whatever a person wants to prove is the subject, therefore whatever is seen as a place of error will become the definite subject, because a person's involvement is not under the control of other things. For the object of inference, there is no harm from direct perception, etc., because if one valid cognition is harmed by another valid cognition, then it would follow that it is not a valid cognition. If it harms something that possesses characteristics, then it will become a refutation of its characteristics. This has already been said. If non-harm is also a characteristic, then its characteristic is uncertain, and even then it is not an understanding, so for whose sake is there no error? What kind of thought is proven by what? Therefore, with respect to things, whether something is pervaded by something or not, because it is not an understanding or not an understanding, the properties of things are not established by a person's desire. When someone makes this the subject, there is no error, but to others, it is erroneous, therefore it is a very pure valid cognition. If it is said that, with respect to the meaning that only pervades things, if there is a property that is without distinctions, then that reason will become contradictory, because that distinction does not exist in any thing, and it exists in all non-things. Therefore, all three of these properties exist, and are reasons for proving existence.