Tibetan
་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་སྔར་མེད་པ་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའམ་དེའི་རྒྱུ་མི་ རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་དེའི་ངོ་བོའམ་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་ཅི་སྟེ་མི་འདོད། བརྒྱུད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། མཐར་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དེའི་ངོ་བོར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་རེས་འགའ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལྟོས་པ་མེད་པ་དང་འགལ་བ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འགལ་བ་དེ་ལྟ་བུ་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནས་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་མེད་པས་ངེས་པ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མས་ནི་འགལ་ཟླ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། གནོད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཚད་མས་གནོད་པས་འགལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ། འགལ་བས་ཁྱད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཀྱང་དོན་དུ་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉེ་བར་བཀོད་པས་མི་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་བརྗོད་དེ། དཔེར་ན་དཔེར་བརྗོད་མ་ཐག་པའི་སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་མེད་པའི་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་པའམ་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་བཀག་པར་འགྱུར། ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དོན་དེ་དགག་པ་ལ་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པའི་ཚིག་སྦྱར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་མ་བཀག་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་མེད་པའི་བཀག་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་འདི་ནི་མེད་དེ། འདི་ལྟར། ཐོག་མེད་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡོངས་བསྒྲུབ་པ། །ཡོད་མེད་གཉི་ག་ལ་བརྟེན་པ། །སྒྲ་དོན་ཆོས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ། །དེ་དངོས་ཉེར་ལེན་ཅན་མིན་པར། །སྒྲུབ་ལ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུར། །མི་དམིགས་གཏན་ཚིགས་དེ་ཉིད་ནི། །མེད་པ་མ་ཡིན་སྒྲ་སྦྱོར་ཕྱིར། །སྒྲ་འདི་དག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་གྱི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་དོན་ཉིད་དུ་བདག་གིར་བྱེད་དོ། །དེ་ནི་འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་དངོས་པོ་བསྟན་པར་འདོད་པས་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་དང༌། དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་འབྲས་བུའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ པའི་རང་བཞིན་ནི་དེའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་གཉི་གའི་ཤེ
Chinese
也會轉變。因為在那裡沒有差別，所以先前沒有的，後來也會變成沒有的。如果它或它的原因是不恆常的自性，是決定原因的自性，為什麼不承認它的本質或產生它的作用呢？透過傳承有什麼用呢？最終它的自性就能成為它的本質。這也說明了有時自性與無所依是相違的。如果那樣的相違僅僅是因為互相捨棄而存在的特徵才是相違，因為不確定性會損害確定性。量是為了成立相違的對立面，而損害是由它本身造成的。因此，如果量造成的損害不是相違，那是對的，因為相違的特徵實際上也是相違的。為了說明靠近它會變成不可見的結合，所以才這樣說，例如剛才舉的例子一樣。如果主體等不是存在的，因為不可見的緣故，那麼如何成立不存在的名稱，或者遮止存在的名稱呢？如果不會轉變，那是因為在否定該事物時，沒有使用陳述有法者的詞語，因為沒有遮止它，所以不能有對象的不存在遮止。這個過失是沒有的，像這樣：從無始習氣所生起，由分別念所完全成立，依賴於有和無兩者，聲音、意義、法三種相。它不是實際的近取因，在成立時，它就是那樣，不可見的理由本身，不是不存在，因為有聲音的結合。這些聲音不是具有自己特徵的對象，而是將從無始時的習氣所生的分別念所顯現的意義本身作為自己的。那是為了顯示說者和聽者的分別念，因為想要顯示如何顯現的事物而結合，並且為了產生具有那種形態的分別念。不是近取因和果識所顯現的自性，就一定不能成為它的對象。那個分別念是存在、不存在和兩者的知
English
it will also change. Because there is no difference there, what was not there before will also become non-existent later. If it or its cause is the very nature of impermanence, which is the nature of determining the cause, why not acknowledge its essence or its production? What is the use of transmission? Ultimately, its own essence can become its essence. This also explains that sometimes the nature of being occasional is contradictory to being independent. If such contradictions are only contradictory because of the characteristic of mutually abandoning each other, it is because uncertainty harms certainty. A valid cognition establishes the opposite of contradiction, while harm is caused by itself. Therefore, if the harm caused by a valid cognition is not contradictory, that is correct, because the characteristic of contradiction is also actually contradictory. In order to show that approaching it will become an invisible combination, it is said that way, just like the example just given. If the primary and so on are not existent, because they are invisible, how can the name of non-existence be established, or the name of existence be prevented? If it does not change, it is because when negating that thing, the words stating the subject of the property are not used, because it is not prevented, so there cannot be a non-existence prevention of the object. This fault does not exist, like this: Arising from beginningless habitual tendencies, completely established by conceptual thought, relying on both existence and non-existence, the three aspects of sound, meaning, and dharma. It is not an actual proximate cause, and in establishing it, it is just like that. The very reason for invisibility is not non-existence, because there is a combination of sound. These sounds are not objects with their own characteristics, but rather take the meaning itself that appears to conceptual thought arising from habitual tendencies of beginningless time as their own. That is to show the conceptual thoughts of the speaker and the listener, because they combine in order to show how things appear, and in order to generate conceptual thoughts with that kind of form. The nature that appears to the proximate cause and the consciousness of the result is definitely not able to become its object. That conceptual thought is the knowledge of existence, non-existence, and both.