Tibetan
་ཕྱིར་ན་འདི་ནི་སྐབས་འགའ་ཞིག་ལས་འགྱུར་བ་དང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བཟློག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་དགག་པ་འཇུག་ཀྱང་བླ་སྟེ། སྐབས་དང་མི་ལྡན་པ་དེ་ནན་གྱིས་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པ་མངོན་སུམ་དང་འགལ་བར་སྤྱོད་དོ། །གནས་སྐབས་འགའ་ཡི་འདོད་འགྱུར་ཞིང༌། །དེ་རྟོགས་པ་ཡང་དེ་དག་གིས། །ནན་གྱིས་ཁྱོད་འདི་འདོད་ཅེས་པ། །གསལ་བར་དབང་ཕྱུག་སྤྱོད་པ་ཡིན། །འབྲས་བུའི་རྟགས་ཅན་མིང་བརྗོད་དེ། །འཁྲུལ་པ་ཡིས་ནི་གནོད་པར་འགྱུར། །མེད་ན་མི་འབྱུང་མིན་དོན་ལ། །གནོད་ཀྱང་གཞན་ལ་ཅི་ཞིག་གནོད། །རྗེས་དཔག་རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ། །ལུང་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བཤད། །དེས་གྲུབ་དེ་ནི་ལེགས་པར་གྲུབ། །དེ་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ལྟོས་མ་ཡིན། །དེ་ཚེ་གཅོད་དོར་འགྱུར་ཞེ་ན། །དེ་ཚེ་ཁས་བླངས་མེད་ཕྱིར་མིན། །འདི་ནི་ཁས་ལེན་ཐབས་ཡིན་པས། །དེ་ཚེ་ཡོད་ཀྱང་དེ་རྒྱུ་མིན། །དེ་ལྟར་ཡུལ་གཉིས་རྣམ་དག་ན། །དེ་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ཡོངས་འཛིན་པར། །འདོད་པའི་དུས་མིན་དེ་ཡི་ཚེ། །བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ནི་གནོད་པར་འགྱུར། །དེས་གྲུབ་དོན་ལ་དེ་དང་ནི། །འགལ་བར་སེམས་པ་མི་རུང་ཕྱིར། །གནས་གསུམ་པར་ནི་འཕོ་བ་ན། །བསྟན་བཅོས་ལེན་པ་རིགས་ལྡན་ཡིན། །དེར་ཡང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་ནི། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ལ་གནོད་ཉིད། །སྤང་པར་བྱ་ཡི་གཞན་མིན་ཏེ། ། ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་ཕྱིར་རོ། །དཔྱོད་པ་ཀུན་ལ་བསྟན་བཅོས་དག །གཟུང་ཞེས་ལུགས་འདི་གང་གིས་བྱས། །ད་ནི་གྲུབ་མཐའ་མེད་རྣམས་ཀྱིས། །དུ་བས་མེ་ནི་འཛིན་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དཔེ་ལ་བསྟན་བཅོས་ཀུན། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཅིག་ཉིད་ལ། །བསྟན་པ་སྒྲུབ་བྱེད་འགྱུར་ཞེ་ན། །འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་འདས་ལུགས་ཡིན། །འབྲེལ་མེད་ཆོས་ནི་མ་གྲུབ་པས། །མ་གྲུབ་པར་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་སྒྲུབ་ཡིན་ན་དེ་སྒྲུབ་བརྗོད། །གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་ལྡན་ཇི་ལྟར་ཡིན། །ཆོས་ཅན་ཆོས་ནི་མ་ལུས་པ། །དཔེར་བསྟན་མེད་པ་ཁོ་ནར་ནི། །འགྲོ་བ་སོགས་དང་དུས་སོགས་ལས། །སེམས་ལྡན་མེ་སོགས་རྗེས་དབོག་བྱེད། །མི་འཁྲུལ་བས་ན་ངོ་བོ་དང༌། །རྒྱུ་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན། །འགའ་ཡིས་སྨྲ་བ་ལ་གནོད་ཀྱང༌། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ལྡོག་མི་འགྱུར། །དེ་ནི་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡི། །དོན་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར། །རྟོགས་པ་གཞན་དག་གཏན་ཚིགས་དེས། །ཅི་སྟེ་རྟོགས་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལ་ལར་འགའ། །རིགས་མིན་པས་ན་རིགས་སྨྲ་བ། །གཞན་པ་དག་ཀྱང་དགག་བྱ་ཞེས། །བྱ་བ་རྒྱལ་
Chinese
因此，这会从某些时候发生变化，并且应该通过它来了解。通过体验逆转来引入否定是卓越的，但如果与时机不符，则坚持认为存在，这与显而易见的事实相矛盾。某些情况下的意愿会改变，那些人也会理解它。坚持说“你想要这个”，这显然是行使权力。带有结果之相的名称被提及，由于错误，它会造成损害。对于“如果不存在就不会发生”的意义，即使造成损害，又能损害谁呢？据说，在推理自己的活动范围内，不需要依赖圣典。通过它成立，那才是完善的成立。那时，论著不是依赖。如果那时变成断除，那是因为那时没有承诺。因为这是承诺的方法，即使那时存在，也不是原因。像那样，如果两个对象都是纯净的，那时应该完全接受论著。在不想要的时候，论著会造成损害。因为通过它成立的意义，不应该认为与它相矛盾。当转移到第三个位置时，接受论著是合理的。在那里，也损害了要证明的法和“如果不存在就不会发生”。应该抛弃它，而不是其他的，因为会无限延伸。谁创造了这种认为所有分析都需要接受论著的规则？现在，没有宗派的人们，不会因为烟而接受火。如果所有的论著都只在一个例子中被用来证明，如果教义变成证明者，这就是超越世俗的方式。因为没有关联的法没有成立，怎么会变成没有成立呢？如果那是证明，就说那是证明。论证怎么会有缺陷呢？所有有法者和法，仅仅在没有例子的例子中，从行走等和时间等，推断有情、火等。因为不迷惑，所以是证明本质和原因的意义。即使对某些人的说法造成损害，也不会改变本质本身。那是想要证明的事物，并且对于“如果不存在就不会发生”的意义。其他的理解，为什么不能通过那个论证来理解呢？如果因为某些论著不合理，所以说理者也应该被否定，这是胜利的行为。
English
Therefore, this changes from time to time, and it should be understood through it. Introducing negation through experiencing reversal is superior, but if it is not in accordance with the occasion, insisting that it exists contradicts the obvious. The intention of some situations will change, and those will also understand it. Insisting, "You want this," is clearly exercising power. The name with the sign of the result is mentioned, and due to error, it will cause harm. For the meaning of "if it does not exist, it will not occur," even if it causes harm, who does it harm? It is said that within the scope of reasoning itself, there is no need to rely on scriptures. Established by it, that is perfectly established. At that time, the treatise is not a reliance. If it becomes severance at that time, it is not because there is no commitment at that time. Because this is the method of commitment, even if it exists at that time, it is not the cause. Like that, if the two objects are pure, then the treatise should be fully accepted. At a time when it is not desired, the treatise will cause harm. Because for the meaning established by it, one should not think of contradicting it. When transferring to the third position, accepting the treatise is reasonable. There, it also harms the dharma to be proven and "if it does not exist, it will not occur." It should be abandoned, not others, because it will extend infinitely. Who created this rule that all analysis requires accepting treatises? Now, those without sects will not accept fire because of smoke. If all treatises are used to prove only in one example, if the doctrine becomes the prover, this is the way beyond the mundane. Because the unrelated dharma is not established, how can it become unestablished? If that is proof, then say that is proof. How can the argument be flawed? All subjects and dharmas, only in examples without examples, from walking etc. and time etc., infer sentient beings, fire etc. Because it is not confusing, it is the meaning of proving essence and cause. Even if it harms the statements of some, it will not change the essence itself. That is the thing to be proven that is desired, and for the meaning of "if it does not exist, it will not occur." Other understandings, why cannot they be understood through that argument? If because some treatises are unreasonable, the reasoner should also be negated, this is an act of victory.
Tibetan
རིགས་ལུགས་ཡིན་ནོ། །དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཚུངས་བྱས་ནས། །སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་པ་ནུས་མ་ཡིན། །དེས་ན་ཀུན་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་དང༌། །སྒྲུབ་བྱེད་གཞག་པ་འདི་ཉམས་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ །དེའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དག་གཅིག་ལས་གྲུབ་པ་འགལ་བ་མེད་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལ་གནོད་པས་འགལ་བར་འདོད་ན། དེ་ནི་ཡུལ་གཞན་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་ཉིད་ལ་གནོད་འགྱུར་གྱི། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་འགྱུར་རེ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ནི་རང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་རང་གི་སྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འགོག་པ་མ་ཡིན་ཡང་བསྟན་བཅོས་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡིན་ན། དེ་ནི་གཞན་གྱིས་བྱས་ན་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་གྱིས་བྱས་ན་ཡང་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། འགྱུར་མོད་ཡུལ་ལ་དེ་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར། གནོད་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་རྗོད་པའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་ལ་གཞན་གྱི་གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཅན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པས་ན་གཞན་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདི་ནི་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་རིགས་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལ་མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནམ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་རྗོད་པ་ཡང་དམ་བཅའ་བར་འགྱུར་རོ། །ཚིག་ཕྲད་སྨོས་པས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འདོད་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པས་ཐོབ་པ་ནི་ཚིག་གིས་བཟློག་པར་མི་མུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་ཅན་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲས་ཀྱང་དོན་ཅུང་ཟད་རྒྱས་པར་མི་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པས་འདོད་དུ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་དེའི་དོན་དུ་འབད་པར་བྱེད་པར་དགོས་པས་འདི་ག་ལས་ཡིན། གལ་ཏེ་ཚད་མས་མ་བཟློག་ན་དེ་འཇུག་པ་སུས་བཟློག་ཅིང༌། ཚད་མས་བཟློག་ན་ཡང་སུས་ཚིག་གིས་འཇུག་པར་བྱེད་ནུས། གཞན་དག་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་ཆོས་ཅན་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཛེ
Chinese
是理路。如果将所有意义都视为相同，则无法陈述能立。因此，对一切所立和能立的安立，这会退失。这是中间的偈颂。因此，只有对所要成立的事物造成损害的才是相违。非所损和能损的事物，即使从一者产生也没有相违。如果认为损害论典就是相违，那么这在其他境上也同样，因此会成为相违。因此，会对那本身造成损害。如果不是那样，会成为损害吗？不是的。因为所有理证的过失和功德，都是依赖于自己的所要成立的事物来思考的缘故。那虽然不遮止自己的所要成立的事物，但因为损害论典就是相违吗？ 如果他人做了也同样，因此会成为相违。如果他人做了也只是成为立宗的过失，那么，在境上为何不会成为那样？因为具有所损害之法的法性的陈述，所以对这本身是，对他者则不是吗？不是的。因为已经承诺了具有所损害之义的论典，所以在其他处也会成为那样。因此，这不应是立宗过失的定义，因为会太过分。此外，如果因为承诺了论典，就认为论典上见到的一切都是所立本身，那么陈述已成立的理证也会成为立宗。如果说，因为说了词的助词，所以舍弃了想要作为能立，因此没有过失，那么，不是的。因为以理智获得的，是词语无法遮止的缘故。具有超出宗派定义的意义，即使用自己的词语，也不会稍微扩展意义。如果说，因为进入论典而想要那样，那么，谁需要为了那个意义而努力，这从何而来？如果量没有遮止，谁会遮止那进入？如果量遮止了，谁又能用词语来使之进入？其他的，因为完全舍弃了由自己的声音、由宗派的定义所产生的特殊之法，而完全取著极负盛名的法性之故，所以这样认为。
English
It is reasoning. If all meanings are considered the same, then it is not possible to state the means of establishment. Therefore, for all that is to be established and the means of establishment, this will be a degeneration. This is an intermediate verse. Therefore, only that which harms what is to be established is contradictory. Things that are not to be harmed and those that harm, even if they arise from one, are not contradictory. If it is thought that harming the treatise is contradictory, then this is the same in other situations, and therefore it will become contradictory. Therefore, it will cause harm to that itself. If it is not so, will it become harm? No, because the faults and virtues of all reasons are to be considered in relation to what is to be established. If that does not prevent what is to be established, but is contradictory because it harms the treatise? If others do it, it is the same, and therefore it will become contradictory. If others do it, it will only become a fault of the proposition, then why would it not become so in the object? Because of the statement of the subject possessing the nature of the thing to be harmed, it is for this itself, but not for others? No, because having promised a treatise with the meaning of what is to be harmed, it will become so elsewhere as well. Therefore, this should not be the definition of a fault of the proposition, because it will be too extreme. Furthermore, if because the treatise is promised, it is thought that everything seen in the treatise is the very thing to be established, then stating an established reason will also become a proposition. If it is said that because the particle of the word is spoken, the intention to be the means of establishment is abandoned, therefore there is no fault, then no. Because what is obtained by reason cannot be prevented by words. Having a meaning that is outside the definition of the subject, even with one's own words, one does not slightly expand the meaning. If it is said that it is intended because of entering the treatise, then who needs to strive for that meaning, where does this come from? If the valid cognition does not prevent it, who will prevent that entry? If the valid cognition prevents it, who can make it enter with words? Others, because they completely abandon the particular nature generated by their own sound, by the definition of the system, and completely grasp the most famous nature, so they think.