Tibetan
ར་ཏོ། །དེ་ལ་ཡང་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་སྐབས་ཉིད་ཀྱིས་གཞི་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཡིན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་འདོད་པས་བརྟགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་དོན་ལ་གཙོར་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་དོན་དག་ལ་ཉེ་བར་བཀོད་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་འགའ་ཡང་བཟློག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་བཀོད་པའི་ངོ་བོ་མཚུངས་པར་མ་གྲུབ་ཅན་དག་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་རྟེན་མ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནར་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲུབ་པ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོར་བསྟན་པ་ཡིན་པར་དགོས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་འབྲས་བུ་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །རང་ཉིད་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ཡོངས་སུ་བཟུང་བར་མ་བརྗོད་ན་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་བྱར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཅན་ཡོད་པར་འགྱུར། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་སྤངས་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་དེ་སྐད་མ་བརྗོད་ཀྱང་ཕྱོགས་ལ་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཆོས་ཅན་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་ན་དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར། དེ་ནི་མི་ནུས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཏན་ཚིགས་ནི་ཁྱད་པར་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་དག་གི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི། ཕྱོགས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡན་ལག་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་མཐའ་དག་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱོགས་ཉིད་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཁོ་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་དང་འགལ་བ་བཞིན་ནོ། །རྒྱུ་སོགས་མཚན་ཉིད་གསལ་བྱ་ལ། །ལྟོས་པ་མེད་པར་མ་ཁྱབ་དང༌། །ལྡོག་པ་དག་ནི་སྤང་བའི་ཕྱིར། །ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྗོད་པ་ཡིན། །བདག་ཉིད་ཚིག་ཕྲད་ངོ་བོའི་སྒྲ། །མ་གསལ་བ་དང་བཅས་པ་རྣམས། །ལྡོག་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། །འདོད་སྒྲས་མ་ཁྱབ་སེལ་བར་བྱེད། །བསྒྲུབ་བྱ་ཁས་བླངས་ཕྱོགས་མཚན་ཉིད། །དེ་རྣམས་ལ་ནི་ཕྱོགས་ཉིད་མེད། །བསལ་བ་གནོད་དང་ལྷག་མ་ལ། །མཚན་ཉིད་འཇུག་པ་མེད་ཕྱིར་རོ།
Chinese
若言：于彼亦于辨别之时，以自性成为极成之所依，故此乃全无是处。以自之意乐所衡量之特殊，于义不与要义相合，于诸义理安立相近之安立，则无有任何可遣除者。如是安立之体性，不成相似者，以非具有差别之所依之名称所依故。然则，若谓：以显示极成之门，说彼非为成立已成之法，则非也。以唯显自性之名言，即能了知故。若须显现成与能成之体性，则唯须显现所成立者，此乃成具果者。若不言自性成立之法，则法自性将成所立，若言：则非也。以随念总相之境，即能了知义故。法有将成所立，若尔，自相将成所立，然彼亦已遮遣矣。是故，于此虽不言彼语，然于宗派亦无少许相违。若谓：若法自性成所立，则彼有何过？彼不能也。何以故？以因无有差别与随行故。若言：此乃因与喻之过失，非宗派之过失，以观待后支故。若不如是，则因等一切过失，将成宗派之过失，以于一切时皆损害宗派故。是故，唯有彼量与随行，乃宗派之过失，如与现量等相违。因等之自性，为所明示者，以无观待而不遍及，及遣除诸还灭故，乃说宗派之自性。自性、词、连词、体性之声，与未明示者等，乃为遣除还灭者。欲声遣除不遍及。所立、承诺，宗派之自性，于彼等则无有宗派自性。于所遣除之损害与余者，以无有体性之安立故。
English
If it is said that, even in the case of discernment, it is established that the basis is well-known by its very nature, then this is not at all the case. The establishment of a particularity that is measured by one's own intention, which does not primarily connect to the meaning, and which is placed close to the meaning, is not something to be refuted. Those whose nature of such an establishment is not established as similar are not the basis of a term that has a difference, because they are not a basis. However, if it is said that it is explained that the dharma, which is established through the door of showing what is well-known, is not to be established, then it is not so. Because it is understood by the very expression of showing only its own nature. If it is necessary to show the nature of what is established and what establishes, then the expression of what is to be established alone will become fruitful. If one does not say that the self-established dharma is completely grasped, then the dharma itself will become what is to be established. If it is said that it will, then it is not so. Because the meaning is understood by the fact that inference is the object of the general. The dharma will become existent. If what is to be established, then its own characteristic will become what is to be established, then that has already been abandoned. Therefore, even if it is not said here, there is no contradiction to the position. If it is said that if the dharma itself is made what is to be established, then what will happen from that? That is not possible. Why? Because the reason does not have difference and concomitance. If it is said that this is a fault of the reason and the examples, but not of the position, because it depends on the later part. If it is not so, then all the faults of the reason and so on will become faults of the position, because they harm the position in all cases. Therefore, only that much and the subsequent connection are faults of the position, just like contradicting direct perception and so on. The nature of the cause and so on is to be clarified, because it is not pervasive without dependence, and because the reversals are abandoned, the nature of the position is stated. The self, the word, the conjunction, the sound of the nature, and those that are not clear, are what eliminate the reversals. The word "desire" eliminates non-pervasiveness. The nature of the position of what is to be established and what is promised, there is no nature of the position in those. Because there is no establishment of nature in the harm and the remainder that are eliminated.