Tibetan
ཤད་པར་བྱའོ། །ཆོས་གཅིག་ཁས་ལེན་པས་གདོན་མི་ཟ་བར་གཞན་ཁས་བླངས་པ་ནི་རིགས་པས་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་མེད་ཀྱང་འདི་ནི་རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་གྱི། བཟློག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ལ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འདིར་ཡང་བཟློག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་འགོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ནི་སུ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་པ་ཅན་དང་དེ་གཉིས་འགལ་བ་མ་ གྲུབ་པས་ཐལ་བ་དང་བཟློག་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དག་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ཅན་འབྱུང་བ་ལས་གཅིག་ཡོད་པས་མེད་པའི་ཕྱིར་རམ་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ན། སྐྱེ་བ་ཅན་དང་མི་རྟག་པ་དག་དང་སེམས་པ་ཡོད་པ་ལ་ནི་དེ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ལ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རང་བཞིན་གཞན་དང་བྲལ་བར་ཁས་བླངས་པ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་ཅན་དང་ལྡན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པ་དང་དེ་ཡོད་པ་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སློབ་དཔོན་དག་གིས་ཀྱང་ཡན་ལག་ཅན་དགག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་དོན་འདི་ཉིད་རྣམ་པ་དུ་མའི་སྒོ་ནས་ཉེ་བར་བཀོད་པས་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་འགོག་པར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཉིད་དང་དུ་མ་ཡོད་པ་ནི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ནི་གཅིག་ཁས་བླངས་པ་བཏང་བ་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་གཉིས་ཀ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ཁས་ལེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དཔྱད་པའི་སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཚེ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཁས་བླངས་ནས་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་མེད་པར་རྟོག་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡང་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འདིར་དངོས་པོ་ལ་ནི་སྒྲ་དང་བུམ་པ་གཉིས་སམ། སྒྲ་དང་ནམ་མཁའ་གཉིས་ཉེ་བར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་སྨྲ་བ་པོའི་བརྗོད་པར་འདོད་པས་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ན་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དང་ཅིག་ཤོས་དག་གིས་ཉེ་བ་དང་བསྐལ་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ནི་ཡང་གཞན་དུ་བརྗོད་པར་འདོད་པས། གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱི
Chinese
应作分判。以承认一法，则不容有他，以其为理智所成立故。虽无能立，然此乃根本能立之遍及事与遍及能遍之事，为成立之相，非为成立相违，以能立无量故。若谓于此亦以相违性遮遣无常性及具有生者耶？如是作者，谁亦无有。如是作者，能力亦非有，以有心者与彼二相违未成立故，则非为了知似因与相违之能立。先于因不全无有者生起，以一有故无有耶？抑以互相舍离而住之相，而了知为相违耶？于具有生者与无常者等及有心者，则彼成立非有。于一者，以如前所说之自性，唯除离于他，故与境等各别者和合，非有，以彼无有与彼有，乃以互相舍离而住之相，为相违故。诸论师亦于破斥有支等中，以多种理门而善为安立此义，故遮遣如是之相，以一性与有多，为相违故。异生者谓若不舍弃已承认之一，则以无有故，二法俱非有故。是于已成之宗，应时乃为思择理由之时，若不如是，则承认已，不应分别故。无义而作增益分别，亦非恒常，譬如声为无常或为常，以是随顺品之品等中之任何一故，如是等。于此，于事物则声与瓶二者，或声与虚空二者，非为邻近而有，然乃由言说者之欲说而作，以若无彼，则欲说与余者，则无邻近与时劫故。若是事物之自性，则亦不应以欲说而异，故不应有异
English
A distinction should be made. By admitting one dharma, others are not allowed, because it is established by reason. Although there is no proof, this is the aspect of establishing the pervaded thing and the pervading thing of the root proof. It is not to establish the opposite, because the proof is immeasurable. If it is said that here also the impermanence and the possession of birth are rejected by the opposite nature, then there is no one who does so. The ability to do so is also not possible, because the contradiction between the sentient being and the two is not established, so it is not to understand the semblance of reason and the establishment of the opposite. Before the incomplete cause arises, is it because one exists and therefore does not exist, or is it because the characteristics of mutual abandonment are understood as contradictory? For those who have birth and impermanence, etc., and those who have minds, this establishment is not there. For one, because of the nature as described above, only apart from others, it is not possible to have a combination with separate things such as objects, because the absence of it and the presence of it are contradictory because of the characteristics of mutual abandonment. The teachers also, in refuting the limbs, etc., have well established this meaning through various logical gates, so they reject such aspects, because oneness and multiplicity are contradictory. Others say that if one that has been admitted is not abandoned, then because there is nothing, both dharmas are not there. It is when the established doctrine is due to be considered, and if it is not so, then it is not appropriate to distinguish after admitting it. Meaningless imputation and discrimination are also not constant, for example, sound is impermanent or permanent, because it is any one of the categories that are in accordance with the category, and so on. Here, for things, the two of sound and vase, or the two of sound and space, are not close to each other, but are made by the speaker's desire to speak, because if there is no such thing, then the desire to speak and the others will not have proximity and kalpa. If it is the nature of things, then it should not be different by the desire to speak, so there should be no difference.
Tibetan
ར་དང༌། གཅིག་ལ་ཅིག་ཅར་ཡོན་ཏན་འགལ་བ་བསྡུ་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་འདི་དག་ནི་བྱེད་པ་པོའི་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ གྱི། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེ་ལྟར་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལས་ནི་དོན་མི་འགྲུབ་སྟེ། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དག་ཉེ་བ་དང་བསྐལ་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲུབ་ན་ནི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་འགའ་ཞིག་ཏུ་དེ་འདྲ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་ནས་གོང་བུ་འདི་ནི་རྭ་ཅན་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་དང་བ་མིན་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་ངས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སྨྲས་པ་དེའི་ཚེ་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཙམ་ཞིག་འགྲུབ་ཀྱི། དེ་ལས་དོན་འགྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་འདོད་པ་ནི་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་པར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གང་ལ་དེའི་འདོད་པ་ཡོད་པ་དེར་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ནི་བལྟ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ། །འདིས་ནི་ངས་བླངས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང༌། ལུང་ལས་གྲུབ་པ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་ནི་སྨྲ་བ་པོའི་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་དང་ལུང་དག་བྱེད་པ་པོའི། །འདོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་འབྲེལ་དང༌། །དངོས་པོ་ལ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར། །དེས་བྱས་པ་ནི་འཁྲུལ་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་བསྟན་པར་བྱེད་པ་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དོན་གྱིས་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེ་ན། དངོས་སམ་བ་རྒྱུད་པས་དེ་ལ་གྲུབ་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་ཞིག་དངོས་སུ་ནི་དོན་གྱི་དོན་རྟོག་ཕྱིར་དོན་ལ། །ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་ནུས་མེད། །དེས་ན་དེ་དག་རང་ཉིད་ལས། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གནས་མ་ཡིན། །དོན་ཉིད་ཀྱིས་དོན་གོ་བར་བྱེད་དེ། འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་བ་ངེས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་རང་ཉིད་ཀྱིས་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་ལས་ནི་དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་མཐོང་གི །ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར
Chinese
而且，在一个事物上同时包含相互矛盾的属性是不合理的。因此，这些法是随作者的意愿而定的，而不是随事物的自性而定的，因为那样是不允许的。因此，从那里面是不能成就意义的，因为事物的自性并非轻易或暂时就能成立的。如果成立，就会变化。例如，在某处看到相似的自性之法后，会说：‘这个肿块是有角的，因为它是牛或非牛。’如果有人说：‘因为我想要那样说。’那么，这时只能成就空洞的言说意愿，而不能从中成就意义。因为他的意愿不一定符合事物。像这样，凡是有他的意愿的地方就有事物，这样看待是不可能的，因为周遍性不成立，所以会出错。‘因为这是我所取的。’等等的理由的陈述，以及从圣教中成立的，也都是这样说的。因为词语只是随说话者的意愿而使用的。分别念和圣教，与作者的意愿相关联，并且也可能符合事物，因此，由它们所作的是错误的。这是总结的偈颂。因为第三种方式的标志是用来指示其他意义的推论。因此，实际上应该理解为，论题的词语不是能成立的。如何不能成立呢？如果问，因为通过直接或间接的方式，不能从中产生成立。首先，直接地，因为为了理解意义的意义，所以对于意义，论题和理由是无法表达的。因此，它们不能从自身成立。意义本身就能理解意义，因为没有错误。但表达则不然，因为关联是不确定的。 因此，论题和理由的词语本身就能成立意义，所以不是能成立的。从论题的词语中，看到的是对意义的怀疑，而不是确定。
English
Moreover, it is unreasonable to include contradictory qualities in one thing at the same time. Therefore, these dharmas follow the wishes of the maker, and not the nature of things, because that is not allowed. Therefore, meaning cannot be accomplished from that, because the nature of things is not easily or temporarily established. If it is established, it will change. For example, seeing similar dharmas of nature somewhere, one would say: 'This lump has horns, because it is either a cow or a non-cow.' If someone says: 'Because I want to say it that way.' Then, at that time, only the intention to speak emptily is accomplished, but meaning is not accomplished from it. Because his intention is not necessarily in accordance with things. Like this, it is not possible to see that wherever there is his intention, there is a thing, because pervasiveness is not established, so it will be mistaken. 'Because this is what I have taken.' The statement of reasons and what is established from the scriptures are also explained in this way. Because words are used only according to the speaker's intention. Discrimination and scriptures are related to the author's intention, and may also conform to things, therefore, what is done by them is wrong. This is the concluding verse. Because the sign of the third mode is used to indicate the inference of other meanings. Therefore, in reality, it should be understood that the words of the thesis are not able to establish. How can it not be established? If asked, because establishment cannot arise from it through direct or indirect means. First, directly, because in order to understand the meaning of the meaning, the thesis and the reason cannot be expressed for the meaning. Therefore, they cannot be established from themselves. Meaning itself can understand meaning, because there is no error. But expression is not, because the connection is uncertain. Therefore, the words of the thesis and the reason themselves can establish the meaning, so they are not able to establish. From the words of the thesis, what is seen is doubt about the meaning, not certainty.