Tibetan
་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བློ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སེམས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་ཅན་ནམ་མི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ཚིག་གི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚིག་ཙམ་གྱིས་དོན་གྲུབ་པས་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་གི་ཁྱད་པར་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལུང་གི་ཚད་མ་བསམ་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འདི་ལ་མི་སླུ་བའི་ཚད་མ་མེད་ན་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཡོད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །མི་སླུ་བ་ཡོད་ན་ནི་དེས་གྲུབ་པ་ཕ་རོལ་འགའ་ཞིག་ལ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁས་བླངས་ནས་བརྟག་པ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་བརྟགས་ནས་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པས་ནི་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ལུང་དེ་ལ་གནོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་འདི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་དེ་གྲུབ་པ་ནི་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་འགྲུབ་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ལུང་དེ་དང་ལྡན་པ་ལ་དེས་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་གི་ལུང་གང་ཡིན། ཚད་མས་གནོད་པ་ལུང་ཉིད་དུ་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར། སྐྱེ་བོ་རེང་བུར་སྐྱེས་གྱུར་ཅིང༌། །ཡོན་ཏན་ཉེས་པ་མ་མཐོང་ལ། །ཀྱེ་མ་གྲུབ་མཐའ་མི་བཟད་པའི། །གདོན་དེ་སུ་ཡིས་དགོས་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །ལུང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དང་འགལ་བ་ཁས་ལེན་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ ཁས་བླངས་ནས་སྤང་བའི་ཡན་ལག་གི་ལུང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་ན་རྟོགས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ཁས་བླངས་པ་ལུང་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ལས་ནི་དངོས་པོ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ན། དངོས་པོ་ལེགས་པར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུས་འདོད་པས་གཏན་ཚིགས་དང་དེར་སྣང་བ་དག་གིས་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ན། ད་ནི་དངོས་པོ་ལ་གཏན་ཚིགས་དང་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཅི་ཡོད་དེ། དེ་ནི་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་པར་ཡང་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པའི་དོན་ནི་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། གང་ལས་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་ཀྱང་དངོས་པོས་མ་བྱས་པའི་རྟོགས་པ་ནི་མེད་པར་རྟོགས་པ་དང་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ཆེས་པ་མེད་
Chinese
是这样做的，例如，智慧和快乐等是没有心识的，因为是有生之物或无常的，就像色等一样，这样说是没有道理的，因为对于推测的境地来说，语言不是量。如果是量，那么推测就不会成立，因为仅仅通过语言就能成就意义，所以理由等就没有意义了。如果说语言的差别是量，所以没有过失，那么，对于此，已经说完了对于圣言量的思考。如果此地没有不欺骗的量，那么某种差别也不会存在。如果不欺骗存在，那么由此成就对于某些他者来说不是成就。因此，先承诺再进行考察是不行的，而是应该先考察再承诺，因此，通过他人承诺才能成就。为了损害那个圣言，为了向他人陈述所要建立的，那时，因为这不是量，所以那个成就不是成就，因此如何能由此成就？如果说通过与那个圣言相应就能成就，那么，哪个圣言是谁的？如果量损害了，那么圣言本身又如何成立？ 众生孤独而生， 功德过失皆未见， 唉呀恶劣之宗派， 此魔有谁需要它？ 这是一段过渡性的偈颂。那个圣言本身又如何会承诺与它相违背呢？因为那 承诺之后舍弃的支分的圣言不是量，所以是不可理解的。他所承诺的是圣言，并且也是由此建立的法，并且由此安立事物，所以事物是良好地存在的。如果人们通过自己的意愿，用理由和似是而非的理由来安立它，那么，现在事物还有什么理由和非理由呢？因为那对于事物来说也是不确定的。存在的意义是依赖于理解而成为所要建立的，而不是仅仅通过他人承诺就能成就，仅仅通过理解是不行的。即使存在，但不是由事物所产生的理解，与不存在的理解也没有差别。没有信任
English
That is how it is done. For example, intelligence and happiness, etc., are without mind, because they are produced or impermanent, just like form, etc. To say this is unreasonable, because for the realm of inference, words are not valid cognition. If it were valid cognition, then inference would not occur, because meaning is accomplished by mere words, so reasons, etc., would be meaningless. If you say that the difference in words is valid cognition, so there is no fault, then, regarding this, the consideration of scriptural valid cognition has already been discussed. If there is no non-deceptive valid cognition here, then some difference will not exist either. If non-deception exists, then accomplishment by it is not accomplishment for some others. Therefore, it is not the case that examination proceeds after commitment, but rather one commits after examination. Therefore, accomplishment is through the commitment of others. In order to harm that scripture, in order to state what is to be established to others, at that time, because this is not valid cognition, that accomplishment is not accomplishment, so how can accomplishment occur from it? If you say that accomplishment is through being in accordance with that scripture, then, whose scripture is it? If valid cognition harms it, then how can the scripture itself be established? Beings are born alone, Virtues and faults are not seen, Alas, the unbearable sectarian views, Who needs this demon? This is an intervening verse. How can that scripture itself commit to contradicting it? Because that scripture of the branch that is abandoned after commitment is not valid cognition, so it is incomprehensible. What he has committed to is scripture, and it is also the dharma to be established by it, and since things are established by it, things are well established. If people establish it through their own desires, with reasons and seemingly valid reasons, then, what reason and non-reason are there for things now? Because that is also uncertain for things. The meaning of existence is that it becomes what is to be established in dependence on understanding, and it is not accomplished merely through the commitment of others, it is not just through understanding. Even if it exists, but the understanding that is not produced by things is no different from the understanding that does not exist. There is no trust.
Tibetan
པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་དང་མི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་དག་ལས་རྟོགས་པའི་ཡན་ལག་གཞན་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་དངོས་པོ་ལ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་ལམ་གྲུབ་པར་འགྱུར། གཞན་གྱིས་ནི་ཕ་རོལ་ཡང་རྟོགས་པར་མི་འཐད་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་གྱིས་ཀུན་བརྟགས་པས་ཐལ་བ་བསྒྲུབ་པ་དཔེར་ན་དུ་མ་ལ་ཡོད་པའི་གཅིག་པོ་ནི་ཡུལ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དང་དུས་དང་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ངེས་པའི་གསལ་བ་གཅིག་དང་འདྲེས་པས་རྣམ་པར་མ་བཅད་པ་རང་བཞིན་གཞན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ནི་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་ཅན་དང་ལྡན་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་གཅིག་ཁས་བླངས་ན་ཆོས་གཞན་ཁས་བླངས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁས་མི་ལེན་ན་ནི་ཆོས་གཉི་ག་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་དབྱེ་བར་བྱ་བ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་གཞན་དུ་དེ་ལྟ་ཡང་དངོས་སུ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ནི་ཇི་ལྟར་མི་སྲིད་པའི་དོན་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། གང་ཞིག་ མི་སྲིད་པས་ཁྱབ་པ་དེ་ཡང་དེ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཁས་ལེན་ན་གཞན་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བཟློག་པར་དཀའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་གིས་ཁས་བླངས་པ་གཞན་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་དང༌། དམ་བཅས་པ་ལ་ཁས་བླངས་པ་ལ་སོགས་པས་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། བརྟག་པའི་དུས་ན་འགའ་ཡང་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེས་ནི་དེ་རྟོགས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་འོངས་བའི་དོན་གཞན་ཡང་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། འོད་ཁས་བླངས་ན་སྒྲོན་མ་ཁས་བླངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། ལྟ་བ་གཞན་དུ་གནས་པས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་དེའི་ཁས་ལེན་པའི་དུས་ཡིན་པས་དེར་དོན་ཇི་སྙེད་རིགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཉེ་བར་གནས་པ་དེ་མཐའ་དག་ཁས་བླང་པར་བྱ་བའམ། ཡང་ན་ནི་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་འདི་ཡང་འགྱུར་བའམ། མ་ཡིན་ན་ནི་གཉི་ག་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཆོས་གཉིས་འབྲེལ་བ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་སྐྱོན་འདིར་འགྱུར་བའམ། གཏན་ཚིགས་ཡོད་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རིགས་པས་ཐོབ་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་འོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁས་བླངས་པས་རིགས་པ་ལ་གནོད་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བ
Chinese
之故。从果、自性、不可得之差别中，已说没有其他的证悟支分。如果那是事物上成立的相，如何成为自性道成立？他人也不应证悟他者。他人以遍计所执成立的过失，譬如在众多中存在的一个，不是具有境等其他差别的，因为与境、时、处之差别决定的一个明相混合，没有分别，因为自性空于他性。因为那样的自性与具有境等各异是相违的。如是等等，凡是如果承认一法，则显示承认他法之故。如果不承认，则二法都会相违。因为不能分别，因为即使在其他处也是真实相关的。现在如何成立不可能之义呢？凡是被不可能遍及的，那也是不可能的。如果承认那，则因为他人不会不承认而难以返回。即使那样，因为自己所承认的在其他处存在，是否不是因不成和以所立上的承认等所损害呢？不是的，因为在观察时，没有任何承认。凡是能证悟的义，则以证悟它的力量而来的其他义也是承认的，如承认光明则承认灯一样。因此，那是证悟本身，以观点在其他处存在而说过的过失不是的。那是他的承认之时，在那里以理智的力量而接近存在的多少义，都要全部承认吗？或者一个也不承认吗？那也不会变成不成等，如果那样，则这个也会变吗？如果不是，则二者都不会变，因为是显示二法关系亲近的缘故。决定性地执取会变成这个过失吗？如果有理，则不是。以理所获得的，是因为必定应该承认的缘故。所承认的不能损害理智。
English
Therefore. It has already been said that there are no other limbs of realization from the distinctions of result, nature, and non-apprehension. If that is the characteristic of being established on things, how can the self-nature path be established? Others should not realize others either. The fault established by others' imputation, for example, the one that exists in many is not endowed with other distinctions such as objects, because it is mixed with one clear appearance that determines the distinctions of object, time, and place, and is not separated, because its nature is empty of otherness. Because such a nature is contradictory to being endowed with different objects and so on. Like that, whatever it is, it is because if one dharma is admitted, then the admission of another dharma is shown. If that is not admitted, then both dharmas will be contradictory. Because it is impossible to distinguish, because even in other places it is actually related. Now, how can the impossible meaning be established? Whatever is pervaded by impossibility is also impossible to it. If that is admitted, it will be difficult to reverse because others will not fail to admit it. Even so, because what one has admitted exists elsewhere, is it not harmed by the unestablished reason and the admission on the proposition, etc.? No, because there is no admission at all at the time of investigation. Whatever meaning is realized, other meanings that come from the power of realizing it are also admitted, just as admitting light is like admitting a lamp. Therefore, that is realization itself, and the fault spoken of because the view exists elsewhere is not. That is the time of his admission, so should all the meanings that are close to existence there by the power of reason be admitted, or should none be admitted? That will not become unestablished, etc. either. If that is the case, will this also change? If not, then neither will change, because it is showing the close relationship between the two dharmas. Will definitely grasping become this fault? If there is reason, then it is not. What is obtained by reason is because it should definitely be admitted. What is admitted cannot harm reason.