Tibetan
་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འདོད་དེ། དེ་ལས་དེའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་འདོད་ཆགས་སོགས་ཚོར་བཞིན། །དེར་བདག་ཡུལ་དུ་ བཞག་པ་ན། །གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་འབྲས་གནས་པ། །འདི་ནི་ཀུན་ལ་སྦྱར་བར་བྱ། །དེ་ལའང་ཉམས་མྱོང་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །དེ་དག་རང་བདག་མྱོང་བར་རུང༌། །དེ་ཕྱིར་རུང་ཉིད་དེ་ཚད་བདག །གཞལ་བྱ་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན། །འཛིན་པ་ཡི་ནི་རྣམ་པ་དང༌། །བདག་ལ་རུང་བར་བརྗོད་པ་ཡིས། །ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་བདག་ཉིད་དེ། །ཚང་མ་རང་བདག་རིག་པར་བརྗོད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །དེ་ཕྱིར་སྣང་དོན་བློ་དེ་དག །ཕྱི་དོན་ཡོད་ཀྱང་ཐ་དད་མིན། །ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་དང་རིག་པ་དག་གིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་ཀྱང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་དང་དེ་རིག་པ་དག་ཐ་དད་མེད་པར་གྲུབ་པོ། །དེས་ན་བློ་ནི་ཚུལ་གཉིས་པ། དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་དང་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དག་གིས་བློ་ཚུལ་གཉིས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྣང་བའི་ཡུལ་གྱིས་རྣམ་པ་བློ་ལ་ཐ་མི་དད་ན། དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། ཕྱི་རོལ་ལྡོག་པ་ལས་གྲུབ་འགྱུར། །ནུས་པའི་རྒྱུ་གཞན་ཡོད་ཀྱང་འབྲས་བུ་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་ན་རྒྱུ་གཞན་མ་ཚང་བར་སྟོན་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ཕྱིའི་དོན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདིར་འགའ་ཞིག་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པས་འབྲས་བུ་ལྡོག་པར་མི་སྨྲ་ན་ནི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་བཟློག་པ་ན་བསླད་པ་དང་ཅིག་ཤོས་སུ་ཇི་ལྟར་སྨྲ་སྟེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཉེ་བར་བསླད་པའི་བག་ཆགས་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་གྱིས་མི་མཁས་པས་ཀྱང་ཐ་སྙད་ལ་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པར་མཐོང་བས་གཅིག་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་ལ། གཞན་ནི་བག་ཆགས་བརྟན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་མི་འབྲལ་བར་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ནི་ཐ་སྙད་ལ་མི་སླུ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་འདིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་རང་བཞིན་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཡང་ཕ་རོལ་རྨོངས་པས་འཇིག་རྟེན་སླུ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རབ་གོམས་པར་བྱས་པས་རྣམ་པར་འཁྲུལ་པས་དབེན་ཞིང་དྲི་མ་མེད་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་དོན་དམ་པའི་ཚད་མ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་དོ། ། དེ་ཡང་ཆ་ཙམ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་འཇུག་པ་སྟེ་ལེའུ་དང་པོའོ།། །།རྗེས་དཔག་རྣམ་གཉིས་ཏེ། རང་གི་དོན་དང་གཞན་གྱི་དོན་ནོ། །ཤེས་པ་དང་བརྗོད་པའི་རང་བཞི
Chinese
想要成立对境的证成，是为了从那之中对境的事物进行辨别。例如贪欲等感受时，在那里将我安立为对境，能测量的、测量者、果都在。这要应用于一切。在那之中也是因为有体验的自性，那些能够体验自己的自性。因此，能够体验的即是量，所量是自证，是果。以执着的行相，以及说为适合于我，是完全断除的自性，全部都说是自己的自性之觉。这被称为中间的偈颂。因此，显现之义的识，外境虽然存在，但不相异。以一同缘取和觉知等，外境虽然存在，但蓝色等显现和那觉知等成立为无有差别。因此，识是二相。因此，以境和知识的自性等，识成立为二相。如果显现的境之行相与识不相异，那么从那之中有什么是相异的呢？从外境的遮遣而成立。即使有能力的其他因，如果果之知识不生起，则显示其他因不齐全，而那也是外境。如果此处有些许没有领受差别的，则不会说果是遮遣，那么就会改变。那么，在遮遣一切知识的境时，如何说为错乱和另一者呢？如果问：因为没有差别之故。以接近错乱的习气没有结合的过失，即使是不精通者也见到对名言没有信任，因此说一个不是量，另一个是因为习气稳固的缘故，轮回存在多久也不分离而随之关联，依赖于不欺骗名言，因此此处是量。这是普遍宣说名言的量之自性。对此，也是因为他者愚昧而欺骗世间。以思择所生之智慧串习，远离了错乱，无垢且无有遮遣的胜义量得以现前。 那也只是稍微显示而已。进入到决断现量，即第一品完毕。比量有两种，即自义比量和他义比量。知识和言说的自性
English
It is desired to establish the proof of the object, in order to distinguish the object's entities from it. For example, when experiencing desire and so on, there, when I am established as the object, the measurable, the measurer, and the result are all present. This should be applied to everything. Also, because of the nature of experience in it, those can experience their own nature. Therefore, what can be experienced is the valid cognition, what is to be measured is self-awareness, which is the result. With the aspect of grasping, and by saying it is suitable for me, it is the nature of completely cutting off, all are said to be the awareness of one's own nature. This is called an intermediate verse. Therefore, those minds of the meaning of appearance, although external objects exist, are not different. Although external objects exist with simultaneous focus and awareness, the appearance of blue and so on and that awareness are established as not different. Therefore, mind is two-fold. Therefore, with the nature of object and knowledge, mind is established as two-fold. If the aspect of the appearing object is not different from the mind, then how is it known that there is something different from it? It is established from the negation of external objects. Even if there is another cause of ability, if the result of knowledge does not arise, it shows that other causes are not complete, and that is also an external object. If here some do not speak of the result as being negated because there is no difference in taking closely, then it will change. Then, when negating the objects of all knowledge, how can one speak of being confused and another? If asked: Because there is no difference. With the fault of not combining the habits of approaching confusion, even the unskilled see that there is no trust in terms, therefore one is said not to be valid cognition, and the other is because the habits are stable, as long as samsara exists, it is not separated and follows, relying on not deceiving terms, therefore here it is valid cognition. This is the nature of valid cognition that universally proclaims terms. Also, because others are ignorant and deceive the world. By familiarizing the wisdom that arises from thought, the ultimate valid cognition that is free from delusion, immaculate, and without negation is made manifest. That is only a partial showing. Entering into ascertaining the direct perception, that is, the first chapter is completed. There are two types of inference, namely inference for oneself and inference for others. The nature of knowledge and speech.
Tibetan
ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་མ་ཡིན་པའི་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་མི་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་འཇུག་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ནི་རྟགས་ཅན་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་རྟགས་འདི་སྒྲས་ཡིན་ནོ། །མ་ཡིན་ཏེ་མཚན་ཉིད་གཞན་བརྗོད་པར་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་འགའ་ཞིག་ཏུ་མཐོང་བ་དེ་གང་དང་འབྲེལ་བ་དེ་ཤེས་པ་ལ་དེ་དེས་དེ་ཉིད་དུ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གོ་བར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པས་རྟོགས་པར་འདོད་པའི་ངག་གི་ཚུལ་བསྟན་པར་བྱས་པ་ཉིད་དེ། གཞན་དུ་བརྗོད་ན་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཆོས་མ་བསྟན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གང་ཇི་ལྟར་ཤེས་པའི་ཚིག་ཤེས་པ་དེ་དག་ནི་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་ཉེ་བར་བསྟན་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་འདི་ནི་བྱིས་པས་རྟོགས་པའི་རྒྱུར་བརྩམས་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་ཀྱང་ཆོས་མ་ཁྱབ་པ་དང་ལྡོག་པ་དག་གིས་སྨྲ་བ་མཐོང་སྟེ། མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཉེ་བར་རྟོགས་པ་དང༌། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང༌། དེ་ཟློས་པའི་ཚིག་དག་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ། རང་དོན་ནི། ཚུལ་གསུམ་རྟགས་ལས་དོན་མཐོང་ཡིན། མཚན་ཉིད་གསུམ་པའི་རྟགས་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་འབྲས་བུའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ནི་དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་འཛིན་ཕྱིར། །འཁྲུལ་ཀྱང་འབྲེལ་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད། །རང་གི་སྣང་བ་དོན་མེད་པ་ལ་དོན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་དོན་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ལ་ མི་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ལྟར་རང་བཞིན་ནམ་འབྲས་བུ་ནི་ངོ་བོ་རྒྱུ་མེད་ན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བདག་ཉིད་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་དག་མེད་ན་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པའམ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ངོ་བོ་དང་རྒྱུ་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ཡོད་ན། དེ་ལས་གཞན་པའི་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་མཐོང་བ་ལྡོག་པ་མི་སྲིད་དོ། །སྣང་བ་དེ་ཉིད་ནི་དོན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་དངོས་གང་ཇི་ལྟ་བ། །དེ་ནི་དེ་འདྲའི་རྟགས་སེམས་ཀྱིས། །རྒྱུ་ཡིན་དེ་ལས་དེ་ལྟ་ཡི། །དངོ
Chinese
因为是那样的缘故，不是其他的证悟之因。如果说因为没有差别而不说其他的词语，不是的，因为进入是不同的缘故。意思是能使有法被理解，而那的标志是声音。不是的，因为不能说其他的体性，因为在某处看到的东西，知道它与什么相关，就通过它来理解它。这样就是证悟事物。像那样通过说能使理解的体性，就已经显示了想要证悟的语言的方式，如果说其他的，就会变成没有显示能使理解的法。如果说知道事物如何的词语，那些知道也是为了要证悟而接近显示，不是依赖于其他的，如果这样说，虽然是真实的，但是这却是为了儿童证悟的因缘而造的。虽然如实地证悟事物，也看到用不遍和相违的法来说，因为不说没有就不会产生，以及接近证悟，以及要成立的，以及重复那些词语的缘故。其中，自义是：三相之理从标志中见到意义。从具有三相的标志中，所要推测的证悟是什么，那就是自义的推测。此的果的行相的证悟，应当像现量一样了知。那是它不是，却执着于它，虽然是错乱，但是因为与意义相关联，所以不是错乱，是量。在此，如自性或果，本体是没有原因就不会有，因为没有差别，以及是自性成立的缘故。同样，如果没有那些，就不会有从那产生的知识，或者从那产生的本体和原因的证悟。同样，如果显现的事物存在，就不可能有与那不同的原因不齐全的见解的颠倒。显现本身不是具有意义的，因为那是通过现量看到其他的缘故。像这样，事物如何，那就是那样的标志，通过心，是原因，从那产生那样的事物。
English
Because it is so, it is not the cause of realization of other. If it is said that because there is no difference, other words are not spoken, it is not so, because the entry is different. The meaning is that it makes the subject understood, and the sign of that is sound. It is not so, because other characteristics cannot be spoken, because what is seen somewhere, knowing what it is related to, it is understood by it. Thus, it is the realization of things. Like that, by saying the characteristic that enables understanding, the way of speech that wants to realize has been shown, if other is said, it will become not showing the Dharma that enables understanding. If the words of knowing how things are known, those knowing are also shown closely for the sake of realization, not relying on others, if it is said like this, although it is true, but this is created for the cause of children's realization. Although things are realized as they are, it is also seen to speak with non-pervasive and contradictory Dharmas, because it does not say that it will not arise without it, and close to realization, and what is to be established, and the reason for repeating those words. Among them, the self-meaning is: the meaning is seen from the sign of the three aspects. From the sign with the three aspects, what is the realization to be inferred, that is the inference of self-meaning. The realization of the aspect of the fruit of this should be known like direct perception. That is, it is not it, but clings to it, although it is confused, but because it is related to the meaning, it is not confused, it is valid. Here, like nature or fruit, the essence is that there will be no cause without a cause, because there is no difference, and because it is self-established. Similarly, if there are no those, there will be no knowledge arising from that, or the realization of the essence and cause arising from that. Similarly, if the appearing thing exists, it is impossible to reverse the view of the incomplete cause different from that. The appearance itself is not meaningful, because it is seen as other through direct perception. Like this, how things are, that is such a sign, through the mind, is the cause, from which such things arise.
Tibetan
ས་ལས་ངེས་བསྐྱེད་རྟགས་ཅན་བློ། །དེ་ལྟར་རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་བློ། །བརྒྱུད་པ་ཡིས་ནི་དངོས་པོ་དང༌། །འབྲེལ་ཕྱིར་དེར་སྣང་བ་ཡིས་ནི། །སྟོང་ཡང་སླུ་བྱེད་ཉིད་མ་ཡིན། །དེ་དངོས་སླུ་བྱེད་ཉིད་མིན་ཡང༌། །དེ་ཡི་ངོ་བོས་སྟོང་དེ་ལ། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཞེན་པའི་ཕྱིར། །འཁྲུལ་པར་རྣམ་གཞག་བྱས་པ་ཡིན། །ནོར་བུ་སྒྲོན་མེའི་འོད་དག་ལ། །ནོར་བུ་བློ་ཡིས་མངོན་རྒྱུག་པ། །ལོག་པའི་ཤེས་པར་ཁྱད་མེད་ཀྱང༌། །ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་ལ་ཁྱད་ཡོད། །དེ་བཞིན་རྗེས་དཔག་དེར་སྣང་དག །ཇི་བཞིན་དོན་ཅན་མ་ཡིན་ཡང༌། །དོན་བྱེད་པ་དང་རྗེས་འབྲེལ་པས། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི། །ཚད་མ་གཉི་ག་དངོས་པོ་ཡི། །ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔྱོད་པ་ནི་དོན་བྱེད་པར་རུང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་ཅུང་ཟད་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ནི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཤེས་ནས་ཇི་ལྟར་འོས་པ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པས་ཡིན་གྱི་ཞེན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ནི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་འགགས་ཀྱང་དེ་མ་འགགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ལས་ཀྱང་དོན་ཅུང་ཟད་འགྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡོད་ཀྱང་སྤྱི་ནི་དོན་མ་ཡིན་ ནོ། །དེ་ལས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ནི་འདིའི་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་འབྲེལ་བའི་དངོས་པོའི་རྟགས་ལ་ལྟོས་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་སྣང་བ་ཐ་དད་པས། །གཅིག་ལ་དེ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། །དོན་གྱི་དབྱེ་བ་བཤད་པ་ཡིན། །ཕན་ཚུན་རྣམ་པ་མི་མཐུན་པ་དེ་དག་ནི་གཅིག་པར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཐ་དད་པར་ཚད་མའི་ཡུལ་ཐ་དད་དུ་བཤད་ཀྱི་ཚད་མའི་བྱ་བའི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་འདིར་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཉིད་དུ་བལྟའི། ཡུལ་དུ་མ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་དེའི་སྣང་བ་རང་གི་ཡུལ་དུ་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྤྱི་ཡང་དངས་པོ་ལས་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཡུལ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཉིས་ཀའི་ཚད་མའི་ཡུལ་དངོས་པོ་ཡིན་ན། ད་ནི་ཇི་ལྟར་རྟགས་ལས་སྤྱི་རྟོགས་ལ། །གཞན་ལ