Tibetan
༈ །གཞུང་ལུགས་ཀྱིས་བྱས་ཁྱད་པར་དག །ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་རབ་གྲགས་པའི། །ཆོས་ཅན་དག་ནི་གཟུང་དོན་དུ། །གཞན་ནི་རང་ཉིད་སྒྲ་བརྗོད་ཟེར། ༈ །དཔྱད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཀྱིས་ནི། །རབ་གྲགས་རྟེན་ནི་གྲུབ་གྱུར་ཏེ། །རང་འདོད་བརྟགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན། །དངོས་པོ་རྣམས་ རྩོད་མེད་ཕྱིར་རོ། ༈ །ཅི་སྟེ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་ཡིས། །ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་བརྗོད་ན། །རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པ། །ཞེས་བྱ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རྟོགས། ༈ །གྲུབ་དང་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོར་ནི། །བསྟན་པ་དག་ནི་ཡོད་ཡིན་ན། །བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཞེས། །བྱ་བ་འདི་ནི་འབྲས་ལྡན་འགྱུར། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྤྱི་ཡི་ནི། །ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན། །འདིར་ནི་དེ་སྐད་མ་བསྟན་ཀྱང༌། །ཕྱོགས་ལ་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས། །དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་དེ་མི་ནུས། །ཅི་ཕྱིར་བརྟགས་རྗེས་འགྲོ་མེད་ཕྱིར། །འདི་དེ་དག་གི་སྐྱོན་མིན་ནམ། །ཡན་ལག་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པ། །ཕྱོགས་སྐྱོན་འདོད་མིན་དེ་ལྟ་ནའང༌། །གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་ཉེས་པ་ཡང༌། །ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། །ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་ལ་གནོད་ཕྱིར་རོ། ༈ །དེ་ཕྱིར་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བ། །ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་འདོད་གཞན་མིན་ཏེ། །མངོན་སུམ་ལ་སོགས་འགལ་བ་བཞིན། ༈ །རྒྱུ་སོགས་མཚན་ཉིད་བསལ་བྱ་ལ། །ལྟོས་པ་མེད་པར་མ་ཁྱབ་དང༌། །ལྡོག་པ་དག་ནི་སྤང་བའི་ཕྱིར། །ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་ཡིན། །རང་ཉིད་ཚིག་ཕྲད་ངོ་བོའི་སྒྲ། །མ་བསལ་བ་དང་བཅས་པ་དག །ལྡོག་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། །འདོད་སྒྲས་མ་ཁྱབ་སེལ་བར་བྱེད། །བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་ཕྱོགས་མཚན་ཉིད། །དེ་རྣམས་ལ་ནི་ཕྱོགས་ཉིད་མེད། །བསལ་བ་གནོད་དང་ལྷག་མ་ལ། །མཚན་ཉིད་འཇུག་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །རང་ཉིད་འདོད་པ་བརྗོད་པ་ཡིས། །ངེས་བཟུང་དོན་ནི་རྟོགས་ན་ཡང༌། ༈ །བྱེད་པའི་མཐའ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། །དུས་གཞན་གཅད་ཕྱིར་བཤད་པ་ཡིན། ༈ །འདོད་རྐྱེན་འདིར་ནི་ཡན་ལག་མིན། །འདོད་པར་གྱུར་པའི་ཚིག་དག་ལ། །ཡན་ལག་ཉིད་ཡིན་དེ་ཡིས་ནི། །གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ལ་སོགས་འགོག་༈ །རྗོད་བྱེད་མིན་ཕྱིར་ཡང་མི་རིགས། །དེས་ན་རང་ཉིད་བདག་ཉིད་འདོད། །བསྟན་བཅོས་ཀུན་ལ་ལྟོས་མེད་པར། །དེ་འདོད་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད། །དེས་ན་མི་འདོད་དང་འབྲེལ་བའི། །འདོད་པ་ལ་ཡང་གནོད་པ་ན། །ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་ལ་གནོད་ མེད་ཕྱིར། །ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་མེད་ཉིད། ༈།ཁས་བླངས་དེ་ཡང་ཚད་མ་ནི། །དག་གིས་བཀག
Chinese
༈。以论典所作的差别，完全舍弃后，对于极著名的，法方作为所取义，其他则称为自性语词。༈。就分析的场合而言，极著名的所依已成立，具有自许考察的特点，事物等，因为没有争论的缘故。༈。如果以成立来显示，法方不是所立，而是说自己的自性，那么就用这个“显示”来理解它。༈。在成立和能立的自性中，如果存在显示，那么称为显示所立，这个行为就会有结果。对于总的推论而言，说是具有境，这里虽然没有那样显示，但是对于宗没有丝毫相违。如果将法方作为所立，那会怎么样，那是不可能的，为什么？因为没有考察随行，这难道不是那些的过失吗？依赖于后面的支分，即使不承认宗的过失，那么，理由等过失，也会成为宗的过失，因为一切都损害宗的缘故。༈。因此，仅仅与此相关联，不承认宗的过失是其他的，如同与现量等相违一样。༈。对于应排除的因等定义，为了没有依赖的不遍和，遣除退还等，宣说了宗的定义。自己词和语词自性的声音，对于没有排除的和具有的，是遣除退还的。以“欲”字遣除不遍。承许为所立的宗的定义，对于那些没有宗，对于排除的损害和剩余，因为定义没有适用的缘故。虽然以说自己意欲，能够理解确定之义。༈。因为与作者的边际相关联的缘故，是为了断除其他时间而宣说的。༈。此处的意欲因不是支分，对于成为意欲的语词等，是支分，以它来遮止理由不成等。༈。因为不是能诠的缘故，也不合理。因此，自己就是自性意欲，对于一切论典没有依赖，意欲它就是所立。因此，对于与不意欲相关联的，意欲也有损害时，因为如何成立没有损害的缘故，宗和理由没有过失。༈。那个承许也被量，遮止了。
English
༈. Having completely abandoned the distinctions made by treatises, for the sake of taking the subject, which is well-known, others call it the self-nature word. ༈. In the context of analysis itself, the well-known basis is established, possessing the characteristic of self-accepted examination, things, etc., because there is no dispute. ༈. If by showing establishment, the subject is not stated as what is to be established, but rather its own nature, then understand it by this very "showing." ༈. If there is showing in the nature of establishment and establishing, then calling it showing what is to be established, this action will be fruitful. For general inference, it is said to have an object. Although it is not shown here, there is no contradiction to the subject. If the subject is made what is to be established, what will happen from that? It is not possible. Why? Because there is no examination of following. Is this not a fault of those? Relying on the later limbs, even if the fault of the subject is not admitted, then the faults of reason, etc., will become faults of the subject, because everything harms the subject. ༈. Therefore, being related only to that, not admitting the fault of the subject is something else, like contradicting direct perception, etc. ༈. For the definition of cause, etc., that should be excluded, in order to avoid non-pervasion without dependence, and to eliminate reversal, the definition of the subject is explained. The sound of the self-word and the nature of the word, for those that are not excluded and possessed, eliminate reversal. The word "desire" eliminates non-pervasion. The definition of the subject, which is accepted as what is to be established, for those there is no subject, for the excluded harm and remainder, because the definition does not apply. Although by saying one's own intention, the meaning of certainty can be understood. ༈. Because it is related to the edge of the agent, it is said to cut off other times. ༈. The desire factor here is not a limb, for the words, etc., that have become desire, it is a limb, by which the reason being unestablished, etc., is prevented. ༈. Because it is not expressive, it is also unreasonable. Therefore, self is self-desire, without dependence on all treatises, desiring it is what is to be established. Therefore, when there is harm to desire related to non-desire, because how can there be no harm to establishment, the subject and reason are without fault. ༈. That acceptance is also measured, and blocked by the valid cognitions.
Tibetan
་མེད་ཡིན་པར་འདོད། །གཏན་ཚིགས་ཐེ་ཚོམ་ལ་བརྗོད་ཕྱིར། །བསལ་བ་གཏན་ཚིགས་རྟེན་མ་ཡིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དབྱེ་བ་ཡིས། །གནོད་པ་དེ་ནི་རྣམ་བཞིར་བཤད། །དེ་ལ་ཁས་བླངས་འབྲས་རྟགས་ཏེ། །འགྲོ་ལ་གྲགས་པ་རང་བཞིན་རྟགས། ༈ །ཡང་དག་ངེས་ལྡན་བརྗོད་འདོད་པ། །བདག་གཞན་ཡིད་ཆེས་མཚུངས་པ་ཡི། །ཕྱིར་ན་རང་གི་ཚིག་དང་ནི། །བསྟན་བཅོས་གཅིག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་བདག་ནི་ཚད་མིན་ན། །ཚིག་ནི་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་བསྟན་བཅོས་མི་བརྟེན་ན། །དེར་གྲགས་དོན་ལ་དཔྱོད་པ་ཡང༌། །མཚུངས་པར་བསྟན་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་དེའི། །སྐབས་རྟེན་ཉིད་ལ་གནོད་བྱེད་ཅེས། །དོན་འདི་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་འདི། །རང་གི་ཚིག་དང་ལྷན་ཅིག་བཤད། །དེས་ན་འདི་ལ་དཔེ་དག་ཀྱང༌། །མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན། །ཚད་མ་རྣམས་ནི་ཡོད་མིན་ན། །བསྟན་བཅོས་ཚིག་མི་རུང་ཕྱིར་རོ། །རང་ཚིག་འགལ་ལ་གསལ་བའི་དཔེ། །ལུང་ལ་ཕྱོགས་ཙམ་བསྟན་པ་ཡིན། ༈ །དེ་ལ་མ་འོངས་པ་ན་ཆོས། །བདེ་བ་མི་འགྲུབ་ཅེས་བྱ་ཡིན། ༈ །དེ་ལ་རྟེན་མིན་དངོས་པོ་ལ། །བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བརྗོད་ན་ཡང༌། །གནོད་པ་མ་ཡིན་གཉིས་པོ་དག །ནུས་པ་མཚུངས་ཕྱིར་གེགས་བྱེད་འགྱུར། །དཔེར་ན་རང་གི་ཚིག་བཞིན་ཏེ། །དེ་ཡང་དེ་ཚེ་རང་ཚིག་བདག་༈ །དེ་དག་གང་ལ་ཚད་མ་ཡོད། །དེ་ནི་གཞན་ལ་གནོད་བྱེད་འགྱུར། །དེ་ལྟ་མིན་ན་རིགས་བྲལ་གྱི། །དམ་བཅའ་ནུས་པ་མཚུངས་པ་ཡི། །དམ་བཅའ་ཇི་བཞིན་དོན་ཅན་གྱི། །རྗེས་དཔག་ལ་ནི་ཇི་ལྟར་གནོད། །ལུང་རྣམས་ཚད་མ་ཡིན་པ་ནི། །སྔར་ཉིད་རྣམ་པར་བཟློག་པ་ཡིན། ༈ ། དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་ཁས་བླངས་ནས། །དཔྱོད་པ་དག་ལ་སྐྱོན་འདི་འདོད། ༈ །དེས་ན་གནོད་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་ལས། །ཁས་བླངས་ཕྱིར་རོལ་གྱུར་མིན་ཡང༌། །ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ཡི། །ཕྱིར་ན་ཐ་དད་བྱས་པ་ཡིན། །དེ་ལྟ་མིན་ན་ཐལ་ཆེས་པའམ། །ལོགས་ཤིག་བྱས་པ་ དོན་མེད་འགྱུར། ༈ །རང་གི་ཚིག་ཀྱང་ཐ་དད་པ། །ཚིག་ཙམ་བརྗོད་ལ་གེགས་བྱེད་ཡིན། ༈ །དེ་ཡིས་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ནི། །ཁས་བླངས་ཕྱིར་ན་དངོས་ཀུན་ལ། །གནོད་བྱེད་ཅེ་ན་གལ་ཏེ་དེ། །མི་འདོད་གནོད་བྱེད་ཡིན་ནམ་ཅི། །རང་ཚིག་འགལ་ན་རང་ཚིག་དང༌། །བསྟན་བཅོས་འགལ་ཐ་དད་མེད་འགྱུར། །སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་བྱས་ན་འདི། །ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཚད་མ་ཉིད། ༈ །དེས་ན་རབ་གྲགས་དོན་དག་ལ། །བསྟན་བཅོས་དོར་ནའང་ཉེས་པ་མེད། །ལྐོག་གྱུར་དག་ལ་བསྟན་བཅོས་ནི། །མི་འདོད་དཔྱོད་པ་ཉིད་མི་འཇུག །༈ །འདི་ལ་བརྟག་པ་ཕ
Chinese
认为是无有。因为对理由的怀疑而说，遣除不是理由的所依。以随行推断的分类，说损害有四种。其中，立宗是果之相，周遍所知是自性相。想要说真实决定具足，自己和他人信解相同，因此自己的语言和论典说成一体。如果自己不是量，语言就不会使用，同样不依赖论典，在那里对著名的意义进行研究，为了显示相同，所以说论典的场合是损害所依。为了显示这个意义，所以和自己的语言一起说。因此，对这个例子也显示是相同的。如果量不存在，论典的语言就不行。自己语言相违，有明显的例子，只是在教证上略微显示。其中，未来世的法，说成不会获得安乐。其中，对于非所依的事物，即使说和论典相违，也不是损害，二者能力相同，所以成为障碍。例如自己的语言一样，那时也是自己的语言。那些之中，哪个有量，那个就会损害其他。如果不是那样，无有理性的立宗，和能力相同的立宗一样，如何损害有意义的随行推断呢？教证是量，以前就已经破斥了。因此，从立宗开始，认为这些是辩论的过失。因此，因为损害，从随行推断，即使立宗在外，因为显示了境的差别，所以才做了区分。如果不是那样，太过分或者单独分开就没有意义了。自己的语言也是不同的，只是说语言就是障碍。因此，因为立宗论典是量，所以对一切事物，如果说是损害，如果不承认，难道是损害吗？如果自己语言相违，自己语言和论典相违就没有差别。如果由人的意愿所做，这就是圆满的量。因此，对于极著名的意义，即使舍弃论典也没有过失。对于隐蔽的事物，论典不承认，研究本身就不会进行。对于这个进行观察。
English
It is considered to be non-existent. Because of expressing doubt about the reason, refutation is not the basis of the reason. With the classification of subsequent inference, it is said that there are four kinds of harm. Among them, the proposition is the sign of the result, and the pervasiveness is the sign of the nature. Wanting to say that it is truly determined and complete, and that one's own and others' beliefs are the same, therefore one's own words and treatises are said to be one. If oneself is not a valid means of knowledge, then language will not be used. Similarly, if one does not rely on treatises, then studying the famous meanings there, in order to show similarity, it is said that the occasion of the treatise is the harm to the basis. In order to show this meaning, it is said together with one's own words. Therefore, it is shown that the examples for this are also the same. If valid means of knowledge do not exist, then the language of the treatise will not work. One's own words contradict, there are obvious examples, but only slightly shown in the scriptures. Among them, the Dharma of the future, it is said that happiness will not be achieved. Among them, for things that are not the basis, even if it is said to contradict the treatise, it is not harm, because the abilities of the two are the same, so it becomes an obstacle. For example, like one's own words, then it is also one's own words. Among those, whichever has a valid means of knowledge, that will harm others. If it is not like that, then the proposition without reason, like the proposition with the same ability, how can it harm the meaningful subsequent inference? The scriptures are valid means of knowledge, which has already been refuted before. Therefore, from the proposition onwards, it is considered that these are the faults of debate. Therefore, because of harm, from subsequent inference, even if the proposition is outside, because it shows the difference of the object, it is distinguished. If it is not like that, it would be too much or separating it alone would be meaningless. One's own words are also different, just saying the words is an obstacle. Therefore, because the proposition of the treatise is a valid means of knowledge, so for all things, if it is said to be harm, if one does not admit it, is it harm? If one's own words contradict, then there is no difference between one's own words and the contradiction of the treatise. If it is done by the will of a person, then this is a complete valid means of knowledge. Therefore, for the extremely famous meanings, even if one abandons the treatise, there is no fault. For hidden things, the treatise does not admit it, and the research itself will not proceed. For this, conduct an investigation.