Tibetan
རྣམས་ལ་བརྗོད་འདི་ཡོད། །ཕྱི་རོལ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །ཚུལ་གཉིས་བརྗོད་ཡིན་དེ་ཡང་ནི། །ལྷན་ཅིག་མྱོང་བའི་ངེས་པས་འགྲུབ། ༈ །དབང་པོའི་ཁྱད་པར་གྱིས་གསལ་དང༌། །མི་གསལ་འདྲེན་མ་ལ་སོགས་པ། །སྣང་བ་ཐ་དད་འཛིན་པ་ཡི། །ཤེས་པ་དོན་གཅིག་ལ་དམིགས་སོ། ༈ །དེ་དོན་ལ་དེར་སྣང་མིན་ན། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་གཅིག་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཡི་དོན་ཅན་ཡིད་ཀུན་ནི། །རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ༈ །དོན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང༌། །དེ་ཡི་ངོ་བོའི་རྗེས་བྱེད་པ། །དེ་ནི་གཞན་འགའ་ཞིག་ལས་ཀྱང༌། །ཆ་འགའ་ཡིས་ནི་ཐ་དད་འགྱུར། །འདི་ལྟར་ཕ་ལ་བརྟེན་ནས་བུ། །ཕ་དེ་ཡི་ནི་གཟུགས་ཡིན་ཡང༌། །འགའ་ཞིག་ལས་ནི་ཆ་འགའ་ཡིས། །ཐ་དད་པར་ནི་དམིགས་པ་ཡིན། ༈ །མར་མེ་ལ་སོགས་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། །རྨ་བྱའི་མདོངས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན། །སྔོ་དང་དམར་དང་མདངས་གསལ་བར། །མིག་མི་གསལ་བས་མཐོང་བར་འགྱུར། ༈ །དེ་དེ་ཕྱི་རོལ་དངོས་ཡིན་ན། །དབང་པོ་གསལ་ལ་ཅི་ནུས་མེད། ༈ །ཡང་དག་མཐོང་ན་དེ་མཐོང་བ། །དབང་པོ་ཉམས་པའང་ཇི་ལྟར་ཡིན། །རབ་རིབ་ཀྱིས་སྦྱངས་གསལ་བའི་མིག ། དབང་པོ་ལས་འདས་མཐོང་དེ་ལ། །གཞན་གྱིས་མཐོང་བའི་དོན་དེ་ཡང༌། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་གསལ་མ་ཡིན། ༈ །སྣང་དབང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལས། །གཞན་ནི་གཅིག་གི་ནུས་རྟོགས་པ། །དེས་ན་གཞན་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །རྒྱུ་མིན་ཡུལ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡིན། ༈ །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་བློ་རྒྱུ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་མར་མེ་ལ་ལྟོས་འགྱུར། ༈ །མར་མེ་ཙམ་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །གཉིས་ཀ་དག་ཀྱང་རྒྱུ་མ་ཡིན། །ཉེ་རིང་ལ་སོགས་ཁྱད་པར་གྱིས། །གསལ་དང་མི་གསལ་མི་རུང་ངོ༌། ༈།གལ་ཏེ་སྣང་ཁྱད་ལས་དེར་འགྱུར། །དེ་ནི་ཆོད་དང་མ་ཆོད་དག །མཐོང་ངམ་མི་མཐོང་མཚུངས་པར་འགྱུར། ༈ །གལ་ཏེ་སྣང་བ་མི་གསལ་བས། །དེ་ཆ་ཕྲ་མོ་འགའ་ཞིག་ནི། །མ་མཐོང་དེ་ཕྱིར་ཐ་དད་ན། །ཕྱི་རོལ་དོན་གཅིག་མཐོང་བ་དང༌། །མི་མཐོང་ཐ་དད་གང་ལས་ཡིན། །ཕྲ་རྡུལ་དུ་མ་ཐ་དད་མཐོང༌། །མི་མཐོང་ཐ་དད་གང་ལས་ཡིན། ༈།གལ་ཏེ་སྣང་བ་གསལ་མི་གསལ། །ཁྱད་པར་གྱིས་བློ་ཐ་དད་ན། །གཞན་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་མེད། །གང་ལས་ཐ་དད་པར་སྣང་འགྱུར། །སྣང་བ་དེ་ཡང་ཅིས་མི་གསལ། །སྒྲིབ་ཕྱིར་དེ་འདིར་ཅིས་མ་ཡིན། །སྲབ་ཕྱིར་སྣང་བའང་དེ་ལྟ་ཉིད། །གཞན་དུ་སྲབ་མིན་ཡོད་པ་ཉིད། །ཤིན་ཏུ་ཉེ་ལ་སྣང་བ་ནི། །ཆེར་གསལ་དེ་ཡང་སྣང་བར་འགྱུར། ༈ །གལ་ཏེ་དེར་ཡང་མཐོང་མེད་ལ། །བརྟེན་ནས་གཟུགས་གཞན་འབྱུང་འགྱུར་ན། །དེ་དག་རྣམས་ནི་ཕན་ཚུན་དུ།
Chinese
对他们说这些。依赖于外境，两种方式的陈述，也通过共同体验的确定性来实现。 凭借感官的差异，清晰和不清晰，引导者等等，显现不同的执着，识指向同一个事物。 如果它没有显现为那个事物，因为事物的自性是相同的，那么所有具有那个事物的意，都将变成相同的自性。 依赖于事物而生起，并且随顺它的体性，它也与其他的某些部分，通过某些部分而变得不同。 就像依赖于父亲而有儿子，即使是那个父亲的形象，也通过某些部分而与某些部分不同。 就像蜡烛等坛城，具有孔雀羽毛的形状，蓝色、红色和光彩夺目，不清晰的眼睛会看到。 如果那是外在的真实事物，那么清晰的感官又有什么用呢？ 如果正确地看到，那就是看到，感官的衰退又怎么会是这样呢？ 被薄雾净化而清晰的眼睛，超越感官的那个见，其他人看到的那个事物，又怎么会不清晰呢？ 从显现、感官、意，之外，了解一个的能力，因此，其他不是原因。不是原因，境又怎么会是呢？ 如果那就是心的原因，又怎么会依赖于蜡烛呢？ 因为仅仅有蜡烛，两者都不是原因。由于远近等差异，清晰和不清晰是不允许的。 如果从显现的差异而变成那样，那么它应该是确定的和不确定的。看到或看不到应该是一样的。 如果显现不清晰，那么它的某些微小部分，没有看到，因此是不同的，那么，外境同一个事物，看到和看不到，是从哪里来的呢？ 许多微尘，看到是不同的，看不到是不同的，是从哪里来的呢？ 如果显现清晰和不清晰，通过差异而使心不同，那么，其他的不同不是不同。从哪里显现为不同呢？ 那个显现为什么不清晰呢？因为遮蔽，为什么不在这里呢？因为稀薄，显现也是那样。否则，存在着不稀薄。非常靠近时，显现非常清晰，那也变成了显现。 如果在那里也没有看到，依赖于它而生起其他的形象，那么，那些事物之间互相。
English
These are said to them. Relying on external objects, the statement of two ways, also accomplished through the certainty of experiencing together. By the difference of the senses, clear and unclear, guides and so on, the appearance of different attachments, consciousness focuses on the same thing. If it does not appear as that thing, because the nature of things is the same, then all minds possessing that thing will become the same nature. Arising in dependence on things, and following its essence, it also becomes different from some other parts by some parts. Just like having a son relying on the father, even if it is the image of that father, it is distinguished from some parts by some parts. Just like mandalas such as candles, having the shape of peacock feathers, blue, red, and bright, unclear eyes will see. If that is an external real thing, then what is the use of clear senses? If seen correctly, that is seeing, how can the decline of the senses be like this? Eyes purified and clear by mist, that seeing beyond the senses, the thing seen by others, how can it be unclear? From appearance, senses, mind, besides, understanding the ability of one, therefore, the other is not the cause. Not the cause, how can the object be? If that is the cause of the mind, how can it depend on the candle? Because there is only a candle, neither is the cause. Due to differences such as distance, clarity and unclearness are not allowed. If it becomes like that from the difference of appearance, then it should be definite and indefinite. Seeing or not seeing should be the same. If the appearance is unclear, then some of its tiny parts are not seen, therefore it is different, then, the same external thing, seeing and not seeing, where does it come from? Many fine dusts, seeing is different, not seeing is different, where does it come from? If the appearance is clear and unclear, if the mind is different through difference, then the difference of others is not different. From where does it appear as different? Why is that appearance not clear? Because of obscuration, why is it not here? Because it is thin, the appearance is also like that. Otherwise, there exists not thin. When very close, the appearance is very clear, that also becomes appearance. If there is no seeing there either, relying on it, another image arises, then, those things are mutually.
Tibetan
།བསྒྲིབ་འགྱུར་དེ་ཕྱིར་སྣང་བ་ནི། །སྒྲིབ་བྱེད་དེ་ལ་གཅིག་སྣང་འགྱུར། །དེ་མ་བསྒྲིབས་ན་ཅིག་ཅར་ནི། །གསལ་དང་མི་གསལ་རང་བཞིན་དག །མཐོང་འགྱུར་མཐོང་མེད་ཀྱིས་གཅིག་བསྒྲིབས། །གང་གིས་དོན་དང་དོན་མིན་མེད། །དེ་ལ་མ་མཐོང་བས་ཅི་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་དོན་བརྟེན་སྐྱེས་གྱུར་པའི། །མྱོང་བ་ཇི་ལྟའི་རྒྱུ་བཞིན་དུ། །རྣམ་པ་ཐ་དད་འཛིན་བྱེད་དེ། །ལྷག་མ་བློ་ངན་ལུགས་ངན་ཡིན། ༈ ། ཤེས་པ་སྒྲ་དང་མར་མེ་རྣམས། །མངོན་སུམ་དང་ནི་ཅིག་ཤོས་ཀྱི། །སྐྱེད་བྱེད་ཉིད་ཀྱིས་སྔ་མ་ཡི། །སྐད་ཅིག་རྣམས་ནི་ཞིག་པའི་ཕྱིར། །གང་གིས་ཤེས་ལ་མེད་གསལ་འགྱུར། །ཕན་འདོགས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གཞན། །གསལ་ན་དོན་ཀུན་གསལ་བར་འགྱུར། ༈ །གལ་ཏེ་ དེ་རྒྱུ་ལས་ངེས་ན། །ཤེས་ལ་རྟོག་པ་འདི་ཡང་མེད། །ངེས་བྱས་ཤེས་ལ་དེ་མེད་ཀྱང༌། །དོན་དུ་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །དེ་གསལ་བ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དོན་གཞན་ནི། །ཕན་འདོགས་མིན་ཕྱིར་རྣམ་མི་བྱེད། །ཤེས་ལ་རང་གི་རྣམ་པ་ཡིས། །རྣམ་འབྱེད་མིན་གསལ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ༈ །བརྟན་གང་རྡོ་རྗེ་རྡོ་སོགས་ཀྱི། །དོན་ཡང་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་ཕྱིར། །འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་ཤེས་པ་ནི། །ཅིག་ཅར་རང་ཉིད་སྐྱེད་པར་འགྱུར། ༈ །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་ཕན་འདོགས་ཕྱིར། །འདི་ཡི་དེ་དག་རིམ་འབྱུང་ན། །སྐད་ཅིག་སོ་སོར་གཞན་ཡིན་བརྗོད། །འདིར་ཡང་སྐྱོན་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །དེ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་བ་ལ། །བརྩད་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། ༈ །དེ་དོན་རང་བཞིན་ཉིད་མ་གྲུབ། །དེ་ཡང་ཡང་དག་དྲན་ལས་གྲུབ། །རང་སྤྱོད་ཡུལ་གྱིས་ཕྱེ་མེད་ཅིང༌། །ཐ་དད་པར་མྱོང་མེད་དེ་ལ། །འདི་ནི་འདི་ལྟའམ་འདི་ལྟར་ནི། །མིན་ཞེས་ཐ་དད་འདི་མེད་འགྱུར། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ཐ་དད་འགའ་ཞིག་རྣམ་འབྱེད་མིན། །ཐ་དད་གསལ་བ་མེད་པ་ལ། །རྣམ་འབྱེད་བློ་མེད་ཚེ་སོགས་བཞིན། ༈ །ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཀྱང༌། །རང་རིག་ཕལ་ཆེར་གྲུབ་པ་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་སྣང་བ། །དེ་ཚེ་མྱོང་བར་གྲུབ་ཕྱིར་རོ། ༈ །དེ་དངོས་ཅན་གྱི་བློ་ཡིས་ནི། །ཤེས་འགགས་ཇི་ལྟར་མྱོང་བ་ཡིན། ༈ །དེས་རང་ངོ་བོའང་མྱོང་མེད་ཕྱིར། །ཉམས་མྱོང་མ་ལུས་ལྡོག་པར་འགྱུར། །དོན་དུ་སྣང་བ་དང་ལྡན་ཤེས། །དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་མངོན་ཕྱོགས་སྣང༌། །བློ་ལ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་བློ། །རྟག་ཏུ་བདག་ལ་ནང་མངོན་ཕྱོགས། །ཡུལ་གང་གི་ནི་སྣང་བ་གང༌། །དེས་དེ་མྱོང་མིན་ཞེས་པའང་འཐོབ། །གལ་ཏེ་དེ་དང་འདྲ་བ་ལ
Chinese
遮蔽转变那显现，遮蔽之因一显现转变。 若不遮蔽则同时，明与不明自性等。 可见不可见而一遮，以何者义与非义无？ 于彼不见有何用？是故义依生转变， 如体验为何之因，执持种种之相也。 其余恶慧恶规也。 识、声与灯火等， 现量与彼另一者，生因自身之故前， 刹那诸者坏灭故，以何者识无明变？ 饶益作者非他者，若明一切义皆明。 若彼从因决定，于识此分别亦无。 决定已识彼虽无，然于义显现之故， 彼说为明也。 俱生之义他者， 非饶益故不作别。 于识以自之相， 不作分别明如何变？ 稳固何者金刚石等， 义亦不待于他故，一切有情之识乃， 同时自性生起变。 俱时作者饶益故， 此之彼等次第生，刹那各自说为异。 于此亦过如前也。 彼自性所体验者， 诤论何者亦皆无。 彼义自性性不成立， 彼亦从真实现量成。 自用境所无分别， 不异体验于彼者，此乃如此或如此乃， 非也异此无转变。 仅以体验之故乃， 少许差别不分别。 无有异明显现者， 无分别智如盲等。 以二理成立作亦， 自证多半成立也。 成自之体性显现， 彼时成体验之故也。 彼实有之智乃， 识灭如何体验耶？ 彼亦自本体未体验故， 体验无余皆退转变。 与义显现相应识， 彼乃外境现分显。 于智执持而作者智， 恒常于我内境现。 何境之乃显现何， 以彼彼体验非说亦得。 若与彼相似者，
English
That obscuration transforms into appearance, The cause of obscuration transforms into a single appearance. If it doesn't obscure, then simultaneously, Clarity and non-clarity are its very nature. Visible and invisible obscure each other, With what is there no meaning and no non-meaning? What is the use of not seeing it? Therefore, the experience of being born dependent on meaning, Like the cause of how it is experienced, Holds different aspects. The rest are bad minds and bad customs. Knowledge, sound, and lamps, Manifest and the other, The cause of generation itself is the former, Because the moments are destroyed. With what does knowledge become clear without existence? What benefits is not another, If it is clear, all meanings become clear. If that is determined from the cause, Then there is no concept in knowledge. Even though it is determined that knowledge does not have it, Because it appears as meaning, It is said to be clear. Other meanings that are born together, Because they do not benefit, they do not differentiate. How does knowledge become clear If it does not differentiate with its own appearance? Whatever is stable, such as vajra and stone, Meaning also does not depend on others, Therefore, the knowledge of all beings, Simultaneously arises from itself. Because the simultaneous actor benefits, If these arise in sequence, Each moment is said to be different. The fault here is the same as before. There is no dispute About experiencing it by oneself. That meaning's own nature is not established, That is also established from true recollection. Without separating self-use from the object, Without experiencing it differently, This is like this or this is like this, It is not different, this does not change. Just by experiencing it, A slight difference is not distinguished. Where there is no clear difference, There is no discriminating mind, like blindness. Even by establishing two ways, Self-awareness is mostly established. The appearance that has become one's own essence, Therefore, it is established as experience at that time. That substantial mind, How is the cessation of knowledge experienced? Because it does not experience its own essence, All experiences are reversed. Knowledge associated with the appearance of meaning, That is the appearance of the external manifest aspect. The mind that holds onto the mind, Always manifests internally to the self. Whatever appearance of whatever object, It is also obtained to say that it does not experience it. If it is similar to that,