Tibetan
་ཡང་མེད། །ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་མྱོང་གྱུར་བ། །འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཅི་བརྗོད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བློ་ནི་དེ་རྣམ་ཅན། །རྣམ་པ་རྗེས་ཞུགས་ཅན་དེ་ཡོད། །དེ་ནི་ཕྱིའམ་གཞན་ལས་ཞེས། །འདི་ནི་དཔྱད་པར་རིགས་པ་ཡིན། ༈ །མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་དང་བྲལ་བ། །མི་འཛིན་དེ་འཛིན་ན་འཛིན་ཕྱིར། །སྔོན་པོར་སྣང་བ་མཐོང་བ་ཡིན། །ཕྱི་རོལ་ཡན་གར་དོན་ཡོད་མིན། ༈ །འདིར་འགའ་ཞིག་ནི་འགའ་ཞིག་གི །བག་ཆགས་རབ་ཏུ་སད་བྱེད་པ། །དེ་ཕྱིར་བློ་ནི་རྣམ་ངེས་ཀྱི། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལྟོས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་གཅིག་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཡོད། །གང་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མྱོང་བ་དང༌། །དྲན་པས་འདི་ཡི་རྣམ་པ་གཉིས། །མྱོང་བ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན། ༈།གང་ཚེ་རྣམ་རིག་རྒྱུ་ཡི་ཡུལ། །གཞན་འདོད་པའམ་མི་ འདོད་པ། །དེ་ཡི་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པ། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་མྱོང་བ་ཡིན། ༈ །གང་ཚེ་ཤེས་ཆ་དོན་དུ་ནི། །གཞག་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཡུལ་བཅས་པ། །དེ་ཚེ་བདག་ཉིད་ཉམས་མྱོང་གང༌། །དེ་ཉིད་དོན་དུ་རྣམ་པར་ངེས། ༈ །གལ་ཏེ་འདི་བདག་འདོད་རྣམ་དང༌། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་མྱོང་གྱུར་ན། །འདོད་པའམ་མི་འདོད་པ་དེས་ཀྱང༌། །དོན་རིག་པར་ནི་འགྱུར་བ་མིན། །ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང༌། །ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་ཉིད་དེ། །ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་རང་ངོ་བོས། །མ་ཡིན་དུ་མའི་བདག་སྐྱོན་ཕྱིར། །ཁས་བླངས་ན་ཡང་གཉིས་པོ་དག །ཐ་དད་པར་ནི་མྱོང་མི་འགྱུར། ༈ །མ་མཐོང་བསྒྲིབས་ཕྱིར་མིན་ཞེ་ན། །དོན་གྱི་དབང་གིས་རྟོགས་མི་འགྱུར། །དུ་མའི་བདག་ཉིད་དངོས་དེ་ལ། །གཅིག་གི་བདག་ཏུ་མཐོང་བྱེད་པ། །མ་མཐོང་བ་དེ་ཅི་ལྟར་ན། །དོན་མཐོང་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ༈ །གལ་ཏེ་འདོད་དང་མི་འདོད་པར། །སྣང་བ་རྟོག་ཡིན་དོན་བློ་མིན། ། དེ་ལའང་འཆི་ལྟས་ལ་སོགས་པར། །མཚམས་སྦྱོར་མེད་སེམས་མཐོང་བ་ཡིན། ༈ །དེ་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གཞལ་བྱ་ལའང༌། །རང་ཉིད་ཉམས་མྱོང་འབྲས་ཡིན་རིགས། །གང་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འདི་རང་བཞིན། །དེ་ལྟར་དོན་ནི་རྣམ་པར་ངེས། ༈ །དེའི་ཚེ་དོན་སྣང་འདི་ཉིད་ནི། །ཚད་ཡིན་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ནི། །དོན་གཞན་མིན་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་ལ། །འཛིན་བདག་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མིན། ༈ །གང་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དོན་བདག་དེ། །ཤེས་ལ་གནས་པ་དེ་ལྟ་བུར། །འདི་ནི་དེ་ལྟར་གནས་སོ་ཞེས། །ངེས་བྱེད་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དོན་རིག་འདོད། །འདི་ལྟར་དོན་བདག་སྣང་མ་ཡིན། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་བློ་ལ་ནི། །གནས་དོན་དེ་ཡི་བྱ་བ་དེ། །གང་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དོན་དེ་ནི། །གནས་པ་དེ
Chinese
也没有。外境之义若已体验，此者以何言说而成？若心识具有彼等相，具有随逐相状者，则彼是从外或从他处而来？此是应予考察之处。༈ 与见之差别相离，不执取而执取，以其执取之故，显现蓝色即是见。外境别处之义并不存在。༈ 此处某些事物是某些事物的习气令其苏醒，是故心识乃是决定的，不依赖于外境之义。是故一者具有二种方式，何以故？如是体验与忆念，此二者是它的相状，体验本身就是果。༈ 何时，识之境是因，欲求或不欲求，彼之事物未成立，彼即是如是体验。༈ 何时，知分是为了事物而安立，知识具有对境，彼时自性之体验，彼即是事物之决断。༈ 若此自性体验为欲求之相，或体验为其他相状，即使是欲求或不欲求，亦不会成为对境之认知。外境之义即使存在，如何体验之本身，以知识之自性，由于非多体性之过失，即使承认，二者亦不会体验为他体。༈ 若非因未见而被遮蔽，则不会因事物之力量而证悟。于多体性之事物上，能见为一体性，未见者如何能成为见事物者？༈ 若于欲求与不欲求中，显现是分别念，而非事物之心识，于彼等亦有死亡之预兆等，是无间断之心识所见。༈ 是故，对于外境所量，自性之体验应是果。何以故？如何此是自性，事物即如是决断。༈ 彼时，此事物之显现本身，即使已成为量，由于非他事物之故，对外境，不应依赖执取之自体。༈ 何以故？如何事物之自体，如是安住于知识中，此即是如是安住，能决定者即是自性之觉性。是故，彼即是欲求之事物认知。如此，事物自体之显现并非如此。彼之成立者，对于心识而言，安住之事物，彼之作用，何以故？如何事物彼
English
Nor is there. If an external object has been experienced, what can this itself say? If the mind has those aspects, having aspects that follow, then is it from outside or from elsewhere? This is something to be examined. ༈ Separated from the distinction of seeing, not grasping but grasping, because of grasping, appearing blue is seeing. An external, separate object does not exist. ༈ Here, some things awaken the imprints of some things, therefore the mind is definite, not relying on external objects. Therefore, one has two ways. Why? Like that, experiencing and remembering, these two are its aspects, experience itself is the result. ༈ When the object of consciousness is the cause, desiring or not desiring, that which is not established as its entity, that is how it is experienced. ༈ When the part of knowledge is established as an object, knowledge having an object, then whatever experience of self-nature there is, that itself is the determination of the object. ༈ If this self-nature experience is in the form of desire, or experienced in another form, even if it is desire or non-desire, it will not become the cognition of the object. Even if the external object exists, how is the experience itself? Because of the fault of the non-multiple nature of the self-nature of knowledge, even if admitted, the two will not be experienced as other. ༈ If it is not because of being unseen and obscured, then it will not be realized by the power of the object. On the object of multiple nature, seeing as one nature, how can the unseen become the seer of objects? ༈ If in desire and non-desire, appearance is conceptual thought, not the mind of the object, in those also there are omens of death, etc., which are seen by the uninterrupted mind. ༈ Therefore, for the external measurable, the experience of self-nature should be the result. Why? How this is self-nature, the object is determined like that. ༈ At that time, this appearance of the object itself, even if it has become a measure, because it is not another object, for the external, one should not rely on grasping self. ༈ Why? How the self of the object, like that abiding in knowledge, this is abiding like that, the one who determines is the awareness of self-nature. Therefore, that itself is desired object cognition. Like this, the appearance of the object self is not like that. Its establisher, for the mind, the abiding object, its function, why? How the object that
Tibetan
་ལྟར་དེ་རབ་གསལ། ༈ །དོན་འཇོག་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །རང་རིག་ཡིན་ཡང་དོན་རིག་འདོད། །དེ་ཕྱིར་ཡུལ་ཐ་དད་པའང་མིན། །རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱོད་པ་ན། །རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་བཤད། །དོན་རིག་དེ་བདག་ཉིད་ཕྱིར་རོ། ༈ །དེ་དང་འདྲ་བའམ་གཞན་འདྲའང་རུང༌། །ཤེས་པ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན། །རྒྱུ་ནི་དོན་ཡང་ཡིན་པས་ན། །དོན་ནི་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད། ༈།ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར། །དོན་དངོས་མེད་པར་སྣང་ཅན་དེ། །ཇི་ལྟར་དོན་འཛིན་ཞེ་ན་བདེན། །དེ་འདྲ་ངས་ཀྱང་མི་ཤེས་སོ། ། བློ་བདག་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ཀྱང༌། །མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་རྣམས་ཀྱིས། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་མྱོང་བ་དག །ཐ་དད་ལྡན་བཞིན་རྟོགས་པར་འགྱུར། ༈ །དཔེར་ན་དབང་པོ་སྔགས་སོགས་ཀྱིས། །བསླད་པ་རྣམས་ལ་འཇིམ་དུམ་སོགས། །དེ་ཡི་གཟུགས་དང་བྲལ་བ་ཡང༌། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་བཞིན་ན། །དེ་དག་མ་བསླད་མིག་ཅན་གྱིས། །དེ་ལྟར་མཐོང་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་ཐག་རིང་མྱ་ངམ་ན། །ཆུང་ངུ་ཆེན་པོར་སྣང་བ་བཞིན། །གཟུང་བ་འཛིན་པ་རིག་པ་དག །ཡོད་པ་མིན་ཡང་གཞལ་བྱ་དང༌། །འཇལ་བྱེད་འབྲས་བུར་གནས་པ་འདི། །ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་སྣང་བཞིན་བྱས། ༈ །དེ་ལྟ་མིན་ན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི། །ངོ་བོར་སྣང་ཅན་དངོས་གཅིག་ལ། །རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་བདེན་འགྱུར་ཏེ། །གཅིག་པ་ཉིད་དེ་ཉམས་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལ་གཞན་ཉིད་ཉམས་ཕྱིར་དང༌། ༈ །རང་བཞིན་མཐོང་མེད་ཕྱིར་གཅིག་མིན། །བློ་དངོས་ཐ་དད་མེད་མཐོང་ཕྱིར། །ཐ་དད་མེད་པར་ངེས་པར་འགྱུར། །གང་གིས་དངོས་པོ་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེ་ཉིད་དུ་ན་དེ་དངོས་མེད། །གང་གི་ཕྱིར་ན་དེ་དག་ལ། །གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་མེད། །ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ལས། །དེ་བདག་མིན་ལ་དེ་བདག་ཏུ། །ཞེན་པས་འཇིག་རྟེན་པ་དག་གི །འཁྲུལ་སྐྱེ་འདི་ལ་དེ་མེད་དེ། །འགྲོ་བ་འདི་ལ་དེ་བདག་ཉིད། །གཅིག་ཀྱང་མཐོང་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །ནང་གི་བསླད་པ་ལས་བྱུང་གང༌། །དེ་ནི་ཉེས་པ་ལས་བྱུང་བས། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཕྱིན་ལོག་ཏུ། །སྣང་བ་ཅན་འདིའང་ཡོད་པ་ཡིན། །ཆོས་མཐུན་མཐོང་སོགས་ཅན་ཉིད་ལ། །ལྟོས་མེད་རབ་རིབ་ལ་སོགས་བཞིན། །དེ་ལ་བློ་ནི་ཡོངས་གཅོད་པ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་འདོད་པ་དེ། །དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར་བདག་རིག །དེ་ཕྱིར་དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། ༈ ། དཔེར་ན་འདོད་ཆགས་སོགས་མྱོང་བཞིན། །རང་བདག་ཡུལ་དུ་བཞག་པ་ན། །གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་འབྲས་གནས་པ། །འདི་ནི་ཀུན་ལ་སྦྱར་བར་བྱ། །དེ་ལའང་ཉམས་མྱོང་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །དེ་དག་ར
Chinese
如是彼极明。 ༈ 因立义彼之自性故，虽是自智然欲义智。是故亦非异境。于自之体性观察时，说自智是果。因义智是彼自性故。 ༈ 与彼相似或似他亦可，识如是显现。因是义亦是故，义是所量即欲。 ༈ 如同若干相，义实无而显现者，云何执义耶？是实，如是吾亦不知。 虽无有识主之分别，然由颠倒见等，所取与能取之体验，成具差别而觉。 ༈ 例如由根、咒等，所惑乱者，于泥团等，虽离彼之形色，然如显现为异相，故彼等未惑乱之眼者，无如是见。例如于远方旷野中，如小显为大。所取、能取、智等，虽非有，然此所量与能量、果位，如何如随显现而作耶？ ༈ 若非如是，则于显现为种种体性之物一上，相如何成真实耶？以一性彼坏故。于他上他性坏故， ༈ 自性不见故非一。见识物无异故，定成无异。以何分析事物，彼即于彼非物。以何之故于彼等，无一与多之自性。由见顺法性之故，于非彼主上执为彼主，世间者等之，此生错乱于此无，于此行者是彼主。以亦不见一故。从内之惑乱所生者，彼是从过失所生故，自性即是颠倒，此显现者亦是有。于具顺法见等性上，如无待翳等。于彼识是能断除，彼欲为执之相，彼是彼之自性故是自智，是故是彼之成办。 ༈ 例如如体验贪欲等，自主置于境上时，所量能量果位，此应加于一切。于彼亦因体验自性故，彼等
English
Thus, it is extremely clear. ༈ Because of establishing the meaning as its own nature, although it is self-awareness, it desires meaning-awareness. Therefore, it is not a different object either. When examining its own essence, it is said that self-awareness is the result. Because meaning-awareness is its own nature. ༈ Whether it is similar to that or similar to another, knowledge appears as such. Because the cause is also meaning, meaning is considered the object to be measured. ༈ Just as some aspects appear as if there is no real meaning, if asked how it grasps meaning, it is true. I also do not know such a thing. Although there is no distinction of the mind-lord, the experiences of the grasped and the grasper are realized as having differences due to inverted views, etc. ༈ For example, for those who are deluded by the senses, mantras, etc., even if a lump of clay, etc., is separated from its form and color, it appears as a different aspect. Therefore, those with undeluded eyes do not see it that way. For example, in a distant wilderness, a small thing appears large. Although the grasped, the grasper, and knowledge are not existent, how does this measurer, measuring agent, and result abide as if following appearance? ༈ If it is not like that, then how can aspects become true on one thing that appears as various natures? Because oneness is destroyed. Because otherness is destroyed on the other, ༈ Oneness is not possible because the self-nature is not seen. Because the mind and object are seen as non-different, it will definitely become non-different. If one analyzes things, then it is not a thing in itself. Because of what, there is no self-nature of one and many in them. From seeing the conformity of Dharma, worldly people, etc., cling to what is not their own as their own. This arising of confusion does not exist here. For the traveler here, it is their own master. Because even one is not seen. Whatever arises from internal delusion, it arises from fault. Therefore, this appearing one is also existent as inverted by nature. On the nature of having conformity of Dharma, seeing, etc., like non-dependent cataracts, etc. On that, the mind is the complete cutter, that which is desired as the aspect of grasping. Because it is its own nature, it is self-awareness. Therefore, it is its accomplishment. ༈ For example, when experiencing desire, etc., and placing the self-master on the object, the measurer, measuring agent, and result should be applied to everything. Because of the nature of experience in that as well, those