Tibetan
།ཡིད་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན། །མ་མཐོང་འཛིན་ན་ལོང་བ་ལ། །སོགས་པ་ཡིས་ཀྱང་དོན་མཐོང་འགྱུར། ༈ །སྐད་ཅིག་ཉིད་ཕྱིར་འདས་པ་ཡི། །དོན་མཐོང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། །སྐད་ཅིག་མིན་ན་མཚན་ཉིད་ནི། །ཁྱད་པར་བཅས་པ་བརྗོད་བྱར་འགྱུར། ༈།བྱ་བ་བསྒྲུབས་ཅན་ལས་ལ་ནི། །ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་མི་བྱེད་ལ། །དབང་པོ་ཅན་ནམ་གཞན་དག་ནི། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་འདོད། ༈ །དངོས་པོ་དེ་ལས་སྐྱེ་བའི་བློའང༌། །ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བར་འགྱུར། །གཞན་གྱིས་ཁྱད་པར་བྱ་མིན་ན། །དེ་ལ་ལྟོས་པ་འགལ་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས། །དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ལས་བྱུང་ཅན། །ཡིད་ནི་ཡུལ་གཞན་ཉིད་འཛིན་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་ལོང་བས་མཐོང་བ་མིན། ༈ །རང་དོན་རྗེས་འགྲོའི་དོན་ལྟོས་ཅན། །དབང་སྐྱེས་བློ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་འདི་གཞན་འཛིན་ན་ཡང༌། །ངེས་པ་འཛིན་པར་འདོད་པ་ཡིན། །དེ་དང་བྱེད་དུས་མཚུངས་མེད་ཅན། །རང་ཤེས་དུས་ཅན་དོན་དག་ནི། །ཅི་ལྟར་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཡི། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། །མེད་པ་སྔར་ནུས་མེད་ཕྱིར་དང༌། །ཕྱིས་ཀྱང་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་ཕྱིར། །རྒྱུ་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྔར་ཡོད་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་རང་བློ་བཅས་དོན་མིན། ༈ །དུས་ཐ་དད་པས་ ཇི་ལྟར་འཛིན། །ཞེ་ན་རིག་པ་ཤེས་པ་ཡིས། །ཤེས་པའི་རྣམ་པ་འཇོག་ནུས་པའི། །རྒྱུ་ཉིད་ལ་ནི་གཟུང་བར་ཤེས། ༈ །རྒྱུ་དུ་མ་ཉིད་ཡོད་ན་ཡང༌། །འབྲས་བུ་རྗེས་བྱེད་སྐྱེ་བ་གང༌། །དེ་ནི་དེ་ཡི་ངོ་བོ་དེ། །བཞག་དང་གཟུང་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། ༈ ། བདེ་སོགས་བདག་ཉིད་གཞན་མི་བསྟེན། །བརྡ་བྱེད་པར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། ༈ །དེ་ཕྱིར་དེ་དག་རང་རིག་ནི། །བརྗོད་དང་རྗེས་འབྲེལ་ཅན་མ་ཡིན། ༈ །གཞན་ཡང་རིག་བྱེད་མིན་དེ་དག །རང་གི་ངོ་བོ་ཅི་ལྟར་རིག །དོན་གཅིག་ལ་བརྟེན་རྣམ་ཤེས་ཀྱི། །རིག་བྱ་ཡིན་ཞེས་འགའ་ཞིག་ཟེར། ༈ །དེ་དང་དེ་མིན་རང་བཞིན་ཅན། །དེ་དང་དེ་མིན་དངོས་རྒྱུས་བསྐྱེད། ༈།རྣམ་ཤེས་རྒྱུ་ལས་གཞན་མིན་སྐྱེས། །བདེ་སོགས་དེ་ཅིས་ཤེས་མ་ཡིན། ༈ །དོན་བཅས་དབང་པོ་རུང་བ་དང༌། །བདག་ཉིད་ཇི་ལྟའི་སེམས་ཡོད་ན། །བདེ་བ་ལ་སོགས་སྐྱེ་བར་མཐོང༌། །ཡིད་ཀྱང་དེ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན། །དེ་དག་མེད་དང་ཡོད་པ་ན། །འགའ་ལ་བདེ་ལ་སོགས་དང་བློ། །སྐྱེ་དང་མི་སྐྱེ་མཐོང་དེའི་ཕྱིར། །དེ་ལས་དེ་སྐྱེ་གཞན་ལས་མིན། ༈ །དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས། །བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་ཐ་དད་ཡིན། །དཔེར་ན་བློ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །གསལ་དང་མི་གསལ་ཐེ་ཚོམ་བཞིན
Chinese
心并非是量，若执持未见，如盲人一般，凭借其他也能见到意义。因此，刹那的缘故，过去的意义无法见到，若非刹那，则自性成为具有差别的可说之物。对于已完成之业，不会稍作差别，具有根或者其他的，如何想要成办呢？从彼物所生的心，一切都将同时产生，若非由他者作差别，则依赖于彼是相违的。因此，根的识，是从彼无间缘所生，心则执持其他境，因此盲人无法见到。具有自义随行之义，根生之识是因，因此，即使此执持他者，也想要执持决定。与彼和能作之时无有相同者，自知之时具有的意义，如何与根识一同作用呢？因为无有者先前无有能力，之后也不接近，一切因先前已存在，因此并非具有自心的意义。时间不同，如何执持呢？若说以明觉的知识，能安立知识的相，则知是因本身被执持。即使存在众多因，但果随行而生者，那即是彼之自性，被称为安立和执持。乐等自性不依赖他者，不能作为表示。因此，彼等自证，并非言说和后有关联者。此外，非明觉的彼等，如何了知自己的自性？有些说，依赖于一义，是识的所知。具有彼与非彼之自性，由彼与非彼的实因所生。识并非从因之外所生，为何不能了知乐等？若具有意义的根是可行的，并且具有如其自性的心，则可见乐等生起，心也与彼相同。在彼等无有和有之时，对某些来说，乐等和心，生起和不生起可见，因此，从彼生彼，非从他者生。从彼等本身的差别，乐苦等是不同的，譬如心本身，有如明与不明和犹豫。
English
Mind is not a valid means of knowledge. If it grasps what is unseen, it is like a blind person. Through other means, meaning can be seen. Therefore, because it is momentary, past meanings cannot be seen. If it is not momentary, then its nature becomes something that can be described with distinctions. For actions that have been accomplished, there is no slight difference. How do you want to accomplish something with faculties or other things? The mind that arises from that object will arise all at once. If it is not differentiated by others, then relying on it is contradictory. Therefore, the consciousness of the senses arises from that immediately preceding condition. The mind grasps other objects, so the blind cannot see. The sense-born mind, which depends on the meaning that follows its own purpose, is the cause. Therefore, even if it grasps something else, it wants to grasp certainty. Those things that do not coincide with the time of action, the things that have their own time of knowing, how can they act together with the consciousness of the senses? Because what does not exist has no power before, and does not approach closely afterwards, all causes exist before. Therefore, it is not an object with its own mind. How does it grasp when the times are different? If it is said that the knowledge of awareness can establish the aspect of knowledge, then it is known that the cause itself is grasped. Even if there are many causes, whatever effect follows and arises, that is its nature, which is called establishing and grasping. Happiness and so on, which are self-natured, do not rely on others and cannot serve as indicators. Therefore, those self-knowings are not related to speech and subsequent events. Furthermore, how do those that are not enlightening know their own nature? Some say that relying on one meaning is what is to be known by consciousness. Having the nature of that and not that, generated by the real cause of that and not that. Consciousness is not born from a cause other than itself, why does it not know happiness and so on? If the sense organs with meaning are feasible and there is a mind that is as it is in its own nature, then the arising of happiness and so on is seen, and the mind is the same as that. When those are absent and present, for some, happiness and so on, and the mind, arising and not arising are seen, therefore, that arises from that, not from another. From the differences of those themselves, happiness, suffering, and so on are different, just as the mind itself is like clarity and non-clarity and doubt.
Tibetan
། ༈ །དོན་གང་ཉེ་བས་བློ་དང་ནི། །བདེ་སོགས་དེ་དག་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །དེ་བོར་ནས་ནི་བདེ་སོགས་ཉིད། །དེས་ནི་ཅི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར། ༈ །རིམ་གྱིས་འཛིན་ན་དེ་མྱོང་བ། །རྣམ་ཆད་མེད་པར་སྣང་མི་འགྱུར། །མགྱོགས་ཕྱིར་ཞེ་ན་དེ་མཚུངས་ཕྱིར། །མྱོང་བ་མེད་པར་ཅིས་མ་ཡིན། ༈ །གཅིག་གིས་གཉིས་ཤེས་མ་ཡིན་ཏེ། །དབང་པོའི་སེམས་ནི་ངེས་ཕྱིར་དང༌། ༈ །བདེ་སོགས་མེད་ཀྱང་དོན་དག་ལས། །སྐྱེ་ཕྱིར་དེ་ནུས་གྲུབ་མེད་ཕྱིར། ༈ ། གཉིས་ཀྱིས་སོ་སོ་སོ་སོར་ཡང༌། །ནུས་པ་ཡིན་ན་སྔོ་སོགས་བཞིན། །བདེ་སོགས་འབའ་ཞིག་འཛིན་པར་འགྱུར། །དེ་རྒྱུའི་དོན་ནི་མ་བཟུང་བར། །དེ་མྱོང་བར་ནི་མི་རིགས་སོ། ༈ །དོན་དང་ལྷན་ཅིག་ཉིད་འཛིན་ན། །བདེ་སོགས་ཀྱི་ནི་ནུས་པ་ཅི། །གང་ཕྱིར་དེས་བསྐྱེད་བློ་མི་འདོད། ༈ །དོན་མེད་པར་ནི་བདེ་ལ་སོགས། །མིག་སོགས་རྣམས་ཀྱིས་མྱོང་ན་ནི། །གཟུགས་སོགས་བུད་མེད་སོགས་ཁྱད་པར། །ནམ་ཡང་མིག་གིས་འཛིན་མི་འགྱུར། །ནང་གི་ ཡན་ལག་ནུས་པའི་དོན། །ཡོད་ན་ཕྱི་རོལ་མཐོང་མི་འགྱུར། །དོན་འཛིན་ན་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས། །བདེ་བ་ལ་སོགས་མྱོང་མི་འགྱུར། ༈།ཡུལ་དེ་དང་ནི་དེ་ཡོད་ལས། །བློ་ནི་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་ན་ནི། །ཅིག་ཅར་དོན་ནི་ཡོད་པ་ན། །བདེ་སྡུག་དག་ནི་རིག་པར་འགྱུར། ༈ །ནང་གི་ཉེར་ལེན་ཤེས་པ་ཡང། །ཡོད་ན་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་འབྱུང༌། །གཅིག་པོ་དེ་ནི་འགལ་བ་ཡི། །ཉེར་ལེན་མིན་པར་འདོད་ཅེ་ན། །གང་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། །མི་ཤེས་པ་ཡི་ཉེར་ལེན་རྒྱུ། ༈ །བདག་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཡིན་ན། །དེ་ནི་འགལ་བ་དག་ལའང་མཐོང༌། །དཔེར་ན་སྣང་གཅིག་མཚན་རྒྱུ་དང༌། །དེ་ལས་གཞན་པའི་དབང་པོ་དག །གཟུགས་མཐོང་བ་དང་མི་མཐུན་དང༌། །མཐུན་པ་ཅིག་ཅར་བྱེད་པ་བཞིན། ༈ །དེ་ཕྱིར་བདེ་སོགས་རང་ཉིད་ལ། །འཕོས་པའི་དོན་ནི་སྣང་བ་དང༌། །དེ་མྱོང་ཕྱིར་ན་འཇིག་རྟེན་འདོགས། ༈ །ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་དངོས་སུ་མིན། །རང་བདག་རིག་བྱེད་འདི་དག་ནི། །དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ཙམ་དུ་ཟད། །དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དེ་དག་གི །རང་གི་བདག་གྱུར་དེས་མྱོང་ཡིན། །དེས་ན་དོན་མྱོང་བར་བཤད་དེ། །དམིགས་པ་ཉིད་ནི་དེར་སྣང་བའོ། ༈ །འགའ་ཞིག་བདེ་སོགས་ཕྱི་རོལ་ན། །གནས་ཉིད་དང་ནི་སེམས་མེད་དང༌། །གཟུང་བར་སྨྲ་སྟེ་དེ་ཡི་ཡང༌། །ཅིག་ཅར་གཉིས་འཛིན་མི་རིགས་སོ། །སྔོ་སོགས་རང་བཞིན་བདེ་སོགས་དང༌། །གཅིག་ཕྱིར་ཅིག་ཅར་འཛིན་ཞེ་ན། ༈ །ཐ་དད་སྣང་ཅན་སེམས་ཀྱིས་ནི། །གཟུང་དེ་ཅི་ལྟར་ཐ་མི་དད།
Chinese
༈ 。因何亲近故，生起智与乐等彼，舍彼而乐等，彼如何能悟？ ༈ 。若渐次执持，则不觉受彼，不间断显现亦不成。若谓速故，以彼相同故，何故无有觉受？ ༈ 。一不能知二，因根识是决定故。 ༈ 。虽无乐等，然从义生故，彼力无成故。 ༈ 。二亦各自各别，若有能力，如青等，则唯执乐等，不执彼因之义，则不应理觉受彼。 ༈ 。若与义同时执持，则乐等之能力为何？以何故彼所生之智不欲？ ༈ 。若无义而乐等，由眼等觉受，则色等妇女等差别，眼亦永不执持。内 支分能力之义，若有则不见外境。若执持义，则从彼所生，不觉受乐等。 ༈ 。由彼境及彼有，若刹那生智，则刹那义有之时，则乐苦等将被觉知。 ༈ 。若有内取识，则生痛苦等。若谓唯一彼非相违之近取，以何而了知之识，是不了知之近取因？ ༈ 。若成自性，则于彼相违亦见。譬如一显现为名言因，及彼之外的诸根，如同时作见色与不合、合。 ༈ 。是故乐等于自身，转移之义是显现，及为觉受彼故，世间安立。 ༈ 。外境非实有，此等自性了知者，唯是从义所生而已。彼等义之自性，由自之自体所觉受。故说觉受义，以所缘即于彼显现故。 ༈ 。有些说乐等在外境，安住及无心，及为所取，然彼亦，刹那二执不应理。若谓青等自性与乐等，以一故刹那执持， ༈ 。心之所取彼如何不异，具有各异显现？
English
༈ . Because of what is close, wisdom and happiness etc. arise, abandoning that, how can happiness etc. be realized? ༈ . If grasped gradually, it is not experienced, and it does not appear without interruption. If it is said to be because of speed, then because it is the same, why is there no experience? ༈ . One cannot know two, because the sense consciousness is definite. ༈ . Although there is no happiness etc., it arises from meaning, so that power is not established. ༈ . Two also each separately, if there is power, like blue etc., then only happiness etc. will be grasped, without grasping the meaning of that cause, it is not reasonable to experience it. ༈ . If holding together with meaning, then what is the power of happiness etc.? Why is the wisdom generated by it not desired? ༈ . If without meaning, happiness etc. are experienced by the eyes etc., then the distinctions of form etc., women etc., will never be grasped by the eyes. The meaning of the power of the inner limbs, if there is, then the external will not be seen. If meaning is grasped, then what is born from it, happiness etc. will not be experienced. ༈ . From that object and that existence, if wisdom arises instantaneously, then when the instantaneous meaning exists, then happiness and suffering etc. will be known. ༈ . If there is also internal grasping consciousness, then suffering etc. will arise. If it is said that that one is not the immediately preceding cause of contradiction, then by what is the consciousness that knows, the immediately preceding cause of not knowing? ༈ . If it becomes the self, then it is also seen in those contradictions. For example, one appearance is the cause of names, and the senses other than it, like simultaneously doing seeing form and disagreement, agreement. ༈ . Therefore, happiness etc. to oneself, the meaning of transference is appearance, and because of experiencing it, the world establishes. ༈ . External meaning is not real, these self-nature knowers, are only born from meaning. The self-nature of those meanings, is experienced by one's own self. Therefore it is said to experience meaning, because the object of focus appears there. ༈ . Some say that happiness etc. are in the external, abiding and without mind, and are to be grasped, but that also, instantaneous two grasping is not reasonable. If it is said that the nature of blue etc. and happiness etc., are grasped instantaneously because of one, ༈ . How is that which is grasped by the mind, which has different appearances, not different?