Tibetan
ཉོན་མོངས་དངོས་གཅིག་གིས་མི་མཛད། ༈ །རྣམ་འགས་དེ་བསྐྱེད་འབྲས་བུ་ནི། །ཆུང་འགྱུར་རིགས་མི་མཐུན་ཅན་མིན། ༈ །འབྲས་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི། །ཅི་སྟེ་དཀའ་ཐུབ་ནུས་པ་ཡིས། །ནུས་པ་འདྲེས་པ་ཟད་པ་ན། །ཉོན་མོངས་ཆ་འགའ་སྤོང་བའམ། །ཉོན་མོངས་མེད་པར་ཀུན་སྤང་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དཀའ་ཐུབ་ཉོན་མོངས་ལས། །གཞན་འདོད་ཉོན་མོངས་ཉིད་ཅེ་ན། །དེ་ནི་ལས་འབྲས་ཡིན་ཕྱིར་འདིས། །ནུས་པ་འདྲེས་སོགས་འགྱུར་མ་ཡིན། ༈།སྐྱེ་འདོད་ཉེས་པ་བཅོམ་པའི་ཕྱིར། །གང་ཡང་སྐྱོན་རྣམས་འགོག་བྱེད་པ། །དེས་སྐྱེད་ལས་ལ་ནུས་འགྱུར་གྱི། །ཇི་ལྟར་བྱས་པ་ཉམས་པར་འགྱུར། ༈ །ལས་ལས་ཉེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །སྐྱོན་ལྡན་བྱེད་འགྱུར་བཟློག་ལས་མིན། ༈ །ལོག་པའི་རྣམ་རྟོག་མེད་པར་ནི། །བདེ་བ་ལས་ཀྱང་འདོད་མི་འགྱུར། ༈ །སྐྱོབ་ལས་དེ་ཉིད་དང་བརྟན་དང༌། །མ་ལུས་ཁྱད་པར་མཁྱེན་པར་གྲུབ། །གཤེགས་པ་རྟོགས་པའི་དོན་ཕྱིར་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་པ་དང་སློབ། །མི་སློབ་ལས་ལྷག་དེ་ཡི་ཕྱིར། །གཞན་དོན་མཁྱེན་སྦྱོར་དེ་སྟོན་པ། ༈ །དེ་ལས་བརྩེ་ཡིན་གཞན་དོན་ངོར། །དོན་གྲུབ་མཛད་པ་མི་འདོར་ཕྱིར། ༈ །བརྩེ་བས་ལེགས་ དང་ཡེ་ཤེས་ལས། །བདེན་པ་གསུང་མཛད་སྒྲུབ་བྱེད་བཅས། །དེ་གསུང་བར་ཡང་མངོན་སྦྱོར་ལྡན། །གང་ཕྱིར་དེས་ན་ཚད་མ་ཉིད། ༈ །དེ་ལྟའི་དངོས་དོན་བསྟོད་པ་ནི། །དེ་ཡི་བསྟན་པ་ཉིད་ལས་ནི། །ཚད་མའི་དེ་ཉིད་གྲུབ་དོན་དེ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་བཟློག་ཕྱིར། ༈ ། ཅུང་ཟད་སྐྱེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །གང་དེ་ཐམས་ཅད་འགག་ཆོས་ཅན། །ཞེས་སོགས་རྣམ་པ་དུ་མར་ནི། །འདི་ཡི་སྦྱོར་བའང་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་མཚན་ཉིད་ཅན། །རྟགས་ནི་རྗེས་དཔག་རྟེན་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་བྱས་གཏན་ཚིགས་ཁྱབ་པ་ནི། །བསྟན་ཕྱིར་དེ་ཡང་གསལ་བར་བཤད། །ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལས་ཚད་མ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལེའུ་གཉིས་པའོ།། །།གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས། །དོན་བྱེད་ནུས་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་དོན་མིན་ཏེ། །དོན་དུ་མོས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །འདྲ་དང་མི་འདྲ་ཉིད་ཕྱིར་དང༌། །སྒྲ་ཡི་ཡུལ་དང་ཡུལ་མིན་ཕྱིར། །རྒྱུ་མཚན་གཞན་ནི་ཡོད་པ་ན། །བློ་ནི་ཡོད་དང་མེད་ཕྱིར་རོ། ༈ །དོན་དམ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང༌། །དེ་འདིར་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན། །གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པ་སྟེ། །དེ་དག་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བཤད། ༈ །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་ནུས་མེད་ན། །ས་བོན་སོགས་ནི་མྱུག་སོགས་ལ། །ནུས་མཐོང་གལ་ཏེ་དེ་ཀུན
Chinese
烦恼实物一者不作。 多种彼生之果，小变异类非有。 果报若受用，何以苦行力？ 力杂灭尽时，烦恼分许断， 或无烦恼尽舍转。若谓苦行烦恼外， 欲他烦恼即是，此是业果故， 此力杂等非转变。为断生欲过失故， 何亦遮止过失者，彼生业上力转变， 云何所作成衰损？业非从业生过失， 非是具过作者转。无有颠倒分别时， 乐亦不欲从业生。救护业即彼与坚， 及于无余差别知成。为往逝者悟解义， 是故外道及与学，非学胜过彼之故， 为利他故彼示知。彼较慈悲为他义， 不舍义成所作故。慈悲善 与智慧故，说谛实语具足成办， 说彼亦具现行，何以故彼是正量。 如是实事赞叹者，从彼教法性即， 正量彼性成办义，随顺比度非能遮。 少分生性之自体，何者一切灭坏法， 如是等类多种中，见此作用亦是故。 若无则不生之体性，是为比度所依缘， 应成以及立宗遍，为示彼故亦明说。 释量论之词句章中，成立量名为二品。 所量二故量有二，有作用与无作用故， 发梳等物非是义，于义无有希求故。 有同与异性故及，声之境与非境故， 若有其余因缘者，有与无智故亦尔。 真实有作用能力，此中即是真实有， 其余皆是世俗有，彼等即说自共相。 若使一切皆无能，种子等于芽等上， 见有功能若一切。
English
A single affliction does not act. The fruit produced by various causes, does not become small or of a different kind. How is the experience of the fruit a result of the power of asceticism? When the mixed power is exhausted, some parts of the afflictions are abandoned, or all are abandoned without afflictions. If it is said that asceticism is other than afflictions, and that desire is itself an affliction, then since this is the result of karma, the mixing of powers, etc., does not change. To destroy the faults of the desire to be born, whatever prevents faults, by that, the power changes on the karma that produces it, how does what has been done become impaired? Karma is not a fault from karma, but from reversing the actions of a faulty agent. Without perverse conceptualization, desire does not arise even from happiness. Saving actions are established as being the same, stable, and knowing all distinctions without exception. It is for the sake of the meaning of the departed's realization, therefore, the outsiders and the learners, and the non-learners, are superior to that, therefore, he shows the practice of knowing the benefit of others. From that, it is love for the sake of others, because he does not abandon the accomplishment of meaning. With love and wisdom, he speaks the truth with accomplishment, and he also possesses manifest practice in speaking it, therefore, he is a valid cognizer. The praise of such a real thing from his own teachings, the meaning of the establishment of that validity, cannot be reversed by subsequent inference. "Whatever has the nature of arising slightly, all of that has the nature of ceasing," in many such ways, this application is also seen. That which has the characteristic of not arising if it does not exist, is the basis of inference. The pervasion of the probandum and the reason, is also clearly explained to show that. From the chapter on the verses of the Commentary on Valid Cognition, the second chapter called "Establishment of Validity." Since there are two objects to be measured, there are two valid cognitions, because of the ability and inability to perform a function. Hair combs and the like are not objects, because there is no desire for them as objects. Because of the nature of being the same and different, and because of being the object and non-object of sound, if there is another reason, then there is and is not intelligence. That which is ultimately capable of performing a function, is ultimately existent here. The other is conventionally existent, those are said to be the characteristics of self and generalities. If everything were incapable, then seeds, etc., on sprouts, etc., the ability is seen if all of that.
Tibetan
་རྫོབ། །འདོད་ན་ཅི་སྟེ་དེ་ལྟར་འགྱུར། ༈ །གལ་ཏེ་ཀུན་ལ་དེ་ཡོད་ན། །སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་རྗེས་འགྲོ་ལྡོག །བློ་ལ་མ་མཐོང་ཕྱིར་མིན་ཏེ། །མིག་དང་གཟུགས་སོགས་བློ་བཞིན་ནོ། ༈ །དེས་ནི་བརྡ་དང་རྩོལ་བ་སོགས། །ནང་གི་ཡན་ལག་རྗེས་འཇུག་ཕྱིར། །བུམ་པ་འདེགས་དང་སྤྱི་དང་ནི། །གྲངས་སོགས་བློ་ནི་བཤད་པ་ཡིན། ༈ །སྐྲ་ཤད་སོགས་ནི་སྤྱི་མིན་ཏེ། །དོན་དུ་ཞེན་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། ༈ །ཤེས་བྱར་འཛིན་ཕྱིར་མེད་པ་ལ། །ཉེས་པ་དག་ཏུ་ཐལ་མི་འགྱུར། ༈ །དེ་དག་གི་ཡང་དེ་ལྟའི་དངོས། །བཀག་མེད་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད། །ཤེས་པའི་ངོ་བོའི་དོན་ཉིད་ཕྱིར། ༈ །སྐྲ་སོགས་ཞེས་བྱའི་བློ་དག་ནི། །སྤྱི་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ལ། །སྐྲར་སྣང་དོན་མེད་ཅན་ཡིན་ནོ། ༈ །གལ་ཏེ་སྤྱི་ནི་ཤེས་ངོ་བོའི། །དོན་ཉིད་ཡིན་ན་ ཐལ་བར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་འདོད་ཕྱིར་སྐྱོན་ཡོད་མིན།༈།དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི། །ཀུན་ལ་ངོ་བོ་མཚུངས་ཕྱིར་དང༌། །དེ་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་ཕྱིར་རོ། ༈ །བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་དེ་དངོས་མིན།༈།དབང་སོགས་འབྲས་བཅས་ཉིད་ཕྱིར་རོ།༈ །མིང་སོགས་བརྗོད་ན་འཆད་པོ་དང༌། །ཉན་པོ་བརྗོད་བྱ་རྗེས་འབྲེལ་ཅན། །མིང་སོགས་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཅན། །དོན་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་ལ་ཚུལ་འདྲ་ལས། །འཁྲུལ་འཇུག་གྱུར་ན་དུས་ཀུན་དང༌། །ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་མིན་ཤེས་པ་ལ། །མཚུངས་མིན་རྣམ་པ་དེ་འདྲའི་བློ། །སྐྱེ་ཕྱིར་གཞན་ལ་དེ་མེད་དེ། །ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྣང་བ་ཡི། །བློ་ནི་ཁས་ལེན་མེད་ཕྱིར་རོ། ༈ །ཁྱེས་ལེན་ན་ཡང་རྣམ་ཤེས་ལས། །ཐ་དད་པ་ན་ཚད་ཅན་མིན། །ལྡོག་པ་གྲུབ་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། ༈ །ཤེས་ཀུན་དོན་ལྡན་ཕྱིར་ཞེ་ན། །འཐད་མིན་རྨི་སོགས་རྣམ་གཞན་དུ། །མཐོང་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་ལས་ཀྱང་མིན། །སྔོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་ཕྱིར་རོ། ༈ །ཐོགས་མེད་ཕྱིར་ན་སྔོ་སོགས་མིན། ༈།རུང་ཡུལ་གནས་པས་མི་ཤེས་པ། །རང་ཉིད་ཤེས་ཕྱིར་དེ་ཤེས་ཡིན། །དེས་ནི་མིང་སོགས་བརྗོད་པ་ཡིན། ༈ །མིག་ལ་སོགས་པའི་བློ་འདོད་པ། ། །དེ་ཉིད་དོན་ལྡན་གང་གིས་འདོད། །གལ་ཏེ་དོན་ནུས་མཐོང་ཕྱིར་ན། །གཞན་པ་དོན་མེད་ཅན་ཐོབ་འགྱུར། ༈ །འབྲེལ་མེད་ན་ཡང་འཇུག་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དོན་དང་འབྲེལ་ལྡན་ན། །འདས་དང་མ་འོངས་བརྗོད་བྱ་མིན། །དོན་དང་དེ་ནི་ཟད་ཕྱིར་རོ། ༈ །སྒྲ་ཡིས་སྤྱི་ནི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ༈ །གལ་ཏེ་ཐལ་བར་མི་འདོད་ན། །དེ་མིན་སྤྱི་ནི་ཡན་གར་བ། །བརྗོད་མེད་ཕྱིར་རོ་བརྗོད་ན་ཡང༌། །དེ་མཚུངས་མིན་ད
Chinese
虚妄。如果希望，为何会那样转变？如果一切都具有那个，总体的体性随行而转。因为心中未见，并非如此，眼睛和事物等如同心识。因此，指示和努力等，为了随行内部的支分，举起瓶子和总体以及，数量等心识是所说。头发等不是总体，因为没有对意义的执着。因为执持为所知，对于不存在的，不会成为过失。那些的也是那样的事物，无碍显现的自性，因为是了知自性的意义。头发等称为的心识，是总体的行境，是显现为头发而无意义的。如果总体是了知自性的，如果是意义的自性，则会成为过失。因为如此承许，所以没有过失。意义的自性之总体，因为一切的自性相同，并且依靠于它的相异。因为是所说，所以它不是事物。因为权能等具有结果。如果说名称等，则说法者和，听者所说具有关联。名称等不具关联，不会进入意义。如果对于意义，从相似的方式，发生错乱进入，则一切时间和，对于境的无错乱了知，产生不相似的形态那样的心识。因为产生，所以其他没有那个，因为显现为外境的，心识没有承诺。即使承诺，如果与识相异，则不是量。因为没有成立相异。如果说一切识都具有意义，不合理，因为在梦等其他形态中，见到，也不是由造作所致，因为显现为蓝色等。因为无碍，所以不是蓝色等。如果容许境存在而不了知，因为自己了知，所以它是了知。因此，名称等是所说。想要眼等的心识，那个本身以什么认为具有意义？如果因为见到意义的作用，则会获得其他无意义的。即使没有关联，也不会不进入。如果与意义具有关联，则过去和未来不是所说，因为意义和那个已经耗尽。因为声音宣说总体。如果不想成为过失，不是那个，总体在哪里？因为不可说，如果说，也不是那个相同
English
It is false. If you wish, why would it change like that? If everything has that, the characteristic of the general follows and changes. It is not because it is not seen in the mind, eyes and objects are like the mind. Therefore, indications and efforts, etc., are for following the internal parts. Lifting a pot, the general, and numbers, etc., are said to be mind. Hair, etc., are not general, because there is no attachment to meaning. Because it is held as knowable, it will not be a fault for the non-existent. Those things are also like that, the nature of unobstructed clarity, because it is the meaning of the nature of knowledge. The minds called hair, etc., are those that have the scope of the general, and are those that appear as hair but are meaningless. If the general is the nature of knowledge, if it is the nature of meaning, it will be a fault. Because it is so accepted, there is no fault. The general of the nature of meaning, because the nature of everything is the same, and because it depends on its difference. Because it is what is said, it is not a thing. Because power, etc., have results. If names, etc., are said, then the speaker and the listener are related to what is said. Names, etc., are unrelated, and will not enter into meaning. If, for meaning, from a similar way, a mistaken entry occurs, then all times and, for the object, the knowledge of non-mistake, produces a mind of such a dissimilar form. Because it arises, others do not have that, because the mind that appears as an external object is not accepted. Even if accepted, if it is different from consciousness, it is not a measure. Because difference is not established. If you say that all knowledge has meaning, it is not reasonable, because in dreams, etc., in other forms, it is seen, and it is not caused by fabrication, because it appears as blue, etc. Because it is unobstructed, it is not blue, etc. If the object is allowed to exist without knowing, because it knows itself, it is knowledge. Therefore, names, etc., are what is said. Wanting the mind of the eye, etc., what do you think is meaningful? If it is because you see the power of meaning, then you will get something else that is meaningless. Even if there is no connection, it will not fail to enter. If it is related to meaning, then the past and the future are not what is said, because the meaning and that have been exhausted. Because the sound speaks of the general. If you don't want to be a fault, it's not that, where is the general? Because it is unspeakable, if you say it, it is not the same.