Tibetan
ང་གསལ་བ་མིན། །དེས་ན་རྟག་ཏུ་དམིགས་འགྱུར་ཏེ། །རྟག་ཉིད་ཕྱིར་རོ་གལ་ཏེ་ཡང༌། །གསལ་ལས་མངོན་སུམ་ལ་གསལ་ཡིན། །བདག་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ན། །ནུས་པ་གང་དེ་ནུས་ཉིད་ཡིན། །གལ་ཏེ་འགའ་ཚེ་ནུས་མེད་ན། །དེ་ནི་ཀུན་ཚེ་ནུས་མེད་འགྱུར། ༈།དེ་ཡིས་ནུས་པའམ་ནུས་མེད་པ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གནས་པ། །རྟག་ཕྱིར་བཅོས་སུ་ཡོད་མིན་ན། །དེ་ཟད་བྱ་ཕྱིར་ནུས་པ་གང༌། ༈།སྤྱི་ཡི་རྣམ་ པར་ཤེས་དེ་དང༌། །རྗེས་འབྲེལ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི། །རྣམ་པའི་ཆ་ནི་རྣམ་ངེས་གང༌། །དེ་ནི་དེ་ལ་གང་གིས་སྤྲུལ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཤེས་དོན་ཉིད། །ཕྱིར་ན་དབང་པོ་དོན་མེད་མིན། །དེ་དངོས་གཅིག་ཕྱིར་སྒྲ་སོགས་ལས། །ཐ་དད་སྣང་བློ་གང་ལས་ཡིན། ༈ །རིགས་ལྡན་རིགས་མིན་གང་གི་ཕྱིར། །གསལ་བའི་ངོ་བོ་གཞན་རྟེན་མེད། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་གྲུབ་ཅེ་ན། །ལྟོས་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་བརྗོད། །རང་གི་རྒྱུ་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །འབྲས་བུ་རག་ལས་མེད་པར་ཡང༌། །རྟོག་པ་ཡིས་ནི་འབྲེལ་པར་བྱེད། །འབྲས་མིན་ཇི་ལྟར་ཡང་ཅི་ཞིག །གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་འབྲེལ་མེད། །དེ་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ། ༈ །མེད་པའི་རིགས་སུ་ཐལ་མི་འགྱུར། །དེ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ༈ །དེ་ཕྱིར་ངོ་བོ་ལ་བརྟེན་ནས། །ངོ་བོ་མེད་པའི་རིགས་བརྟགས་པ། །ཁྱད་པར་དེ་ལ་འཇུག་དོན་ཅན། །སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རབ་ཏུ་བསྟན། །དེ་ལ་ངོ་བོར་སྣང་བའམ། །དོན་ལ་དེ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ། །གང་དེ་འཁྲུལ་པ་ཐོག་མེད་པའི། །དུས་ཅན་མཐོང་གོམས་ཀྱིས་སྤྲུལ་ཡིན། ༈ །དོན་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྤྱི་གང་ཡིན། །གཞན་ལས་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །སྒྲ་འདི་དག་གིས་གང་བརྗོད་པ། །དེ་ལ་ངོ་བོ་ཅུང་ཟད་མེད། ༈ །ངོ་བོ་མེད་ཅན་སྤྱི་བློ་ལ། །སྤྱི་ཉིད་དུ་ནི་མཐོང་ཕྱིར་དང༌། །དོན་ལ་འཁྲུལ་བའམ་མེད་པ་ནི། །སྤྱིར་འདོད་དེ་ཡང་བསླད་ཕྱིར་དང༌། །དེ་ཉིད་དུ་ན་དོན་དངོས་སུ། །མེད་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཅན་མ་ཡིན། །ངོ་བོ་མེད་པས་བརྗོད་བྱ་མིན། །གལ་ཏེ་བརྗོད་བྱ་འགའ་ཞིག་ལས། །དངོས་འདོད་དངོས་རྣམས་ཇི་ལྟར་ཡང༌། །བརྗོད་བྱ་མིན་པ་ཉིད་མ་ཡིན། །ཉེར་ལེན་ཐ་དད་ཕྱིར་གཞན་དུ། །བརྗོད་པར་བྱ་མིན་ཉེར་བརྟགས་ཕྱིར། །འདས་པ་དང་ནི་མ་འོངས་པའི། །དོན་ལའང་སྤྱི་ཡི་རྒྱུ་ཅན་གྱི། །མཉན་པ་དག་ནི་འཇུག་འགྱུར་ན། །ཡོད་པ་མེད་ཆོས་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ༈ །གལ་ཏེ་ཉེར་བརྟགས་ལས་དེ་འདོད། །གང་ཞིག་སྣམ་སོགས་ལ་མེད་ལ། །ད་ལྟར་བ་ཡི་བུམ་པ་ཡི། །དངོས་མེད་དང་ནི་ཉེ་བ་གང༌། ༈ །བློ་ནི་འ
Chinese
我非显明。 因此恒常成为所缘， 恒常之故，若又， 从显明对现量而显明。 于我生起知识时， 任何能力即是能力。 若于某时无能力， 则彼于一切时皆成无能力。 彼以能力或无能力， 自性所住之处， 恒常故无有可改变， 彼尽灭之因为何能力？ 总的行相 识彼，以及 后随蓝色等等的， 行相之分是为何种决定？ 彼于彼以何所变现？ 若现量识是义本身， 故根无意义非也。 彼事物一故从声等等， 显现各异之念从何而来？ 具种非具种为何之故？ 显明之自性不依他。 若说成立相异， 待故说为果。 从自之因而成立之故， 果不依赖亦， 分别念以连结。 非果如何又何如？ 若是他性则不连结， 因此成立无自性。 不至于成为无的种类， 因不待彼故。 因此依靠自性， 观察无自性之种类， 差别于彼入有义， 诸声以善说。 于彼显现为自性， 或于义执为彼性， 任何错乱无始的， 具时见惯所变现。 诸义之总为何？ 具有异于他之相， 此等声所说为何？ 彼无少许自性。 无自性之总念上， 以总性而见故及， 于义错乱或无者， 许为总，彼亦为惑乱故及， 于彼性则于义实， 无故非为具自性。 无自性非所说， 若从任何所说， 许事物，诸事物如何亦， 非为非所说。 近取相异故于他， 非说为作意故。 过去以及未来之， 义上亦总的因性， 听闻等若成入， 有者如何成无性？ 若从作意而许彼， 任何非有于氆氇等上， 现在之瓶子的， 事物无与何者近？ 念是
English
I am not clear. Therefore, it always becomes the object of focus, Because of being constant, if also, From clarity, it is clear to direct perception. When knowledge arises in me, Whatever capacity is the capacity itself. If there is no capacity at some time, Then it becomes incapable at all times. That with capacity or without capacity, Wherever the essence resides, Since it is constant, there is no alteration, What is the capacity to exhaust it? The general aspect That consciousness, and Following blue and so on, The aspect of the part is what kind of determination? By what does it transform into that? If direct perception is the meaning itself, Therefore, the senses are not meaningless. Since it is one thing, from sound and so on, From where does the mind that appears different come? For what reason is it with or without kind? The nature of clarity does not depend on others. If it is said that difference is established, Because of dependence, it is said to be the result. Because it is established from its own cause, The result does not depend on it either, Conceptual thought connects it. If it is not a result, how is it? If it is otherness, then it is not connected, Therefore, it is established as without inherent existence. It does not become a fallacy of being a non-existent kind, Because it does not depend on that. Therefore, relying on the essence, Examining the kind without essence, The difference has meaning in that, The sounds explain it well. Appearing as essence in that, Or grasping it as that nature in meaning, Whatever delusion is transformed by beginningless, Habitual vision with time. What is the generality of things? Having the characteristic of being different from others, What is expressed by these sounds? That has no essence at all. On the general mind without essence, Because it is seen as generality, and Confusion or non-existence in meaning, It is accepted as general, and it is also misleading, and In that nature, then in the real meaning, Because it is non-existent, it is not with essence. Without essence is not what is expressed, If from any expression, Things are accepted, how are all things, It is not that it is not expressed. Because the proximate cause is different, to others, It is not said because of intention. In the past and future, Also on the meaning, the causal nature of the general, If hearing and so on become entry, How can existence become non-existence? If that is accepted from intention, Whatever is not on felt and so on, Of the present vase, What is close to the non-existence of things? The mind is