Chinese
虽具功德然于他，以无故逝去等，以无我之故也。 ༈ 因此彼之我之，心识亦非见功德，是故见非功德故，彼亦非舍弃也。 ༈ 复有非有功德者，以妄执贪著亦于彼见。 ༈ 是故彼因无害具，成办彼时如何害？ ༈ 以求胜他利故，及具生灭心识之故，此生人由自在等，知我已成各异。 ༈ 是故纵见唯一性，然非贪著于我之贪，于所缘中之支分，以自性而随生贪著。 ༈ 何者现今以痛苦，生厌离如是乃嗔，非离贪彼时亦，以有贪故寻求他。 ༈ 嗔恚以痛苦为因故，彼唯住于彼时尔，彼若灭则自已之，自性上亦复依止转。 ༈ 以舍弃应取及应舍故，于一切乃具平等性，如旃檀木与斧头，说名为离贪。 ༈ 意指行苦，故说应修痛苦。 ༈ 我等彼亦由缘生，彼乃依于无我见，以空性见而得解脱，余者修习乃彼义。 ༈ 是故从无常生痛苦，从痛苦说为无我，非离贪与具贪，及依于一切造作彼。 ༈ 不从烦恼中解脱，彼亦名为轮回者。 ༈ 若不欲我之自性，则彼之食者亦无，具作业及受用之体性，彼时彼之我也无。 ༈ 是故欲解脱者，从无始之，具因同类种子中，所生之坏聚见，从根本处而拔除。 ༈ 经乃如是之实事，于未见因者等，仅以经亦得解脱，说者非能令满足。 ༈ 种子等成就仪轨，不能生士夫，如涂芝麻油及火焚等，我亦应成解脱故。 ༈ 昔重者后轻故，非已摧毁罪业，此之重性无变
English
Although possessing qualities, yet for others, Because of absence, such as the past, It is because of the absence of "mine." ༈ Therefore, the mindstream of "mine," Is not due to seeing qualities. Therefore, seeing non-qualities, That also is not abandonment. ༈ Moreover, qualities that are not present, Are seen there also due to imputation and attachment. ༈ Therefore, since that cause is harmless, How can harm come to it by accomplishing it? ༈ Because of striving for the benefit of others, And because of having a mind with arising and ceasing, This being knows that the self is different From power and so on. ༈ Therefore, even by seeing oneness, That attachment to the self that is not attachment, In the aspect of the object, Attachment arises naturally. ༈ Whatever is now suffering, Aversion is like that, it is hatred, Not detachment, even at that time, Because when there is attachment, one seeks another. ༈ Since hatred has suffering as its cause, It remains only for that long. When that ceases, it again relies On its own nature. ༈ Because of abandoning what should be taken and what should be abandoned, One has equanimity towards all. Like sandalwood and an axe, It is said to be detachment. ༈ Intending suffering of formations, It is said that suffering should be meditated upon. ༈ Our's also arises from conditions, That is dependent on the view of no-self. Liberation comes from the view of emptiness. The remaining meditation is for that purpose. ༈ Therefore, from impermanence comes suffering, From suffering, no-self is taught. Those who are not detached and are attached, And rely on all actions. ༈ They are not liberated from afflictions and karma, They are called samsaric beings. ༈ If one does not desire the self, Then there is no one to consume it. Having the nature of action and enjoyment, At that time, there is no self for it either. ༈ Therefore, those who desire liberation, From the beginningless, From the seed of the same kind with a cause, The view of the perishable aggregate that arises, Uproot it from its very root. ༈ The scriptures are such realities, For those who have not seen the cause, Even liberation by scripture alone, The speaker cannot satisfy. ༈ The ritual of accomplishing seeds and so on, Cannot produce a man. Like anointing with sesame oil and burning with fire, It would follow that the self would also be liberated. ༈ Because what was heavy before is light later, It is not that sins have been destroyed. The heaviness of this will not change.
Tibetan
གྱི། །ལུས་ཅན་མིན་ཕྱིར་སྡིག་ལྕི་མིན། ༈ །ལོག་ཤེས་དང་ནི་དེ་ལས་བྱུང༌། །སྲེད་པ་སེམས་པའི་དབང་དག་གིས། །དམན་གནས་འགྲོ་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་བཅད་འགྲོ་མི་འགྱུར། །དེ་ཙམ་ལས་ནི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །སྐྱེ་ལ་དེ་དག་ཉིད་ནུས་ཡིན། ༈ །སེམས་པ་དེ་དག་རང་ཉིད་ལས། །ཡིན་ཕྱིར་སྐྱེ་རྒྱུ་ཉམས་པ་མེད། །འགྲོ་དང་རྟོགས་རྟེན་བྱེད་པ་ཡིན། །དེ་ནི་མ་མཐོང་བ་ལས་འགྱུར། །མ་མཐོང་ཞིག་ཕྱིར་འགྲོ་བ་མེད། །དེས་ན་འདུ་བྱེད་སེམས་པ་མིན། ༈ །ཡོད་དང་མེད་པའི་རྗེས་འཇུག་ཕྱིར། །བྱེད་པ་སྐྱེད་ལ་བློ་ཡི་ནི། །ནུས་མཐོང་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་ན། །དེ་ཡོད་དེ་དག་ཅིས་མི་འགྲོ། ༈ །གལ་ཏེ་དེ་དག་ནུས་མེད་ན། །དབང་སོགས་བྱས་མ་ཐག་དེ་དག །སེམས་པའི་དབང་གིས་འཛིན་དང་འཇུག །གཡེང་དང་འགོག་པ་མེད་པར་འགྱུར། ༈ །ཅི་སྟེ་དེ་ཚེ་བློ་མེད་ཕྱིར། །མི་འགྱུར་དྲི་མ་རྣམས་ཀྱི་བློ། །མཚམས་སྦྱོར་དེ་རྣམས་ནུས་མེད་ན། །གསོན་པ་ཉིད་ནའང་ནུས་མེད་འགྱུར། ༈ །གཉེན་པོ་དང་ནི་རང་གི་ཕྱོགས། །འཕེལ་ན་འགྲིབ་དང་འཕེལ་བའི་ཕྱིར། །ཉེས་རྒྱུན་རང་གི་ས་བོན་ཅན། །དབང་བསྐུར་བ་ལས་ལྡོག་པ་མེད། །རྟག་པ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རིམ་གྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང༌། ༈ །བྱེད་དང་མི་བྱེད་པ་དག་ནི། །འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་བྱེད་པ་འགལ། ༈ །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའང་གཅིག་པར་འགྱུར། །དེ་དག་དེ་ལས་ཐ་དད་ན། །བྱེད་པོ་ཟ་བོ་ཉམས་པར་འགྱུར། ༈ །ནུས་པ་ཡང་ནི་འགྲུབ་མ་ཡིན། ༈ །གཞན་གྱིས་དྲན་དང་ལོངས་སྤྱོད་སོགས། །ཐལ་ བ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། །འགའི་ཡང་དྲན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེས་ན་མྱོང་ལས་དྲན་པ་འབྱུང༌། ༈ །བདེན་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། །བདེ་དང་ང་དང་ངའི་ཞེས་སོགས། །ཡང་དག་མིན་པ་རྣམ་བཅུ་དྲུག །སྒྲོ་བཏགས་ནས་ནི་ཡོངས་སུ་སྲེད། ༈ །དེ་ཉིད་ལས་ནི་དེ་འགལ་དོན། །དེ་ཉིད་རྣམ་པ་རྗེས་རྟོགས་ཅན། །ལེགས་བསྒོམས་ཡང་དག་ལྟ་བ་ཡིས། །སྲེད་པ་རྗེས་འབྲང་བཅས་འཇོམས་བྱེད། ༈ །ལས་དང་ལུས་དག་གནས་ན་ཡང༌། །གཅིག་མེད་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་གསུམ་ཅན། །སྐྱེ་བ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ས་བོན་མེད་པར་མྱུ་གུ་བཞིན། ༈ །ལས་དང་ལུས་དག་སྤོང་མིན་ཏེ། །གཉེན་པོ་དག་ནི་མེད་ཕྱིར་དང༌། །ནུས་མེད་ཕྱིར་རོ་སྲེད་པ་ནི། །ཡོད་ན་སླར་ཡང་འབྱུང་ཕྱིར་རོ། ༈ །གཉིས་ཟད་དོན་དུ་འབད་ན་ཡང༌། །ལས་ཟད་དུབ་པ་དོན་མེད་ཡིན། །འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །ལས་རྣམས་ནུས་པ་ཐ་དད་དུ། །རྗེས་དཔོག་དེས་ན་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི། །
Chinese
故非有情罪不重。 邪见以及彼所生， 贪爱心之自在故， 劣处有情乃生起， 是故断彼行不转， 唯从此等生起故， 生起彼等即是能。 心识彼等自性生， 是故生因无退失， 为行与觉作所依， 彼由不见而成转， 不见一故行亦无， 是故造作非心识。 有与无之后随故， 作者生起智之能， 若非他者所能见， 彼有彼等何不行？ 若彼彼等皆无能， 权等作已随即彼， 由心自在而执持， 无有散乱止息转。 若谓尔时无智故， 不转垢染诸智等， 连接彼等若无能， 活着之时亦无能。 对治以及自之品， 增长衰损增长故， 罪恶相续自种子， 由灌顶等无逆转， 常恒无待对治故， 次第生起而作者， 作者不作者等性， 相同自性作者违。 因与果亦成一体， 彼等若与彼各异， 作者食者成退失。 功能亦且不成就。 他者忆念受用等， 过失非是能损害， 有者亦无忆念故， 是故从受生忆念。 依于四谛以及乐， 我与我所如是等， 不真十六种分别， 妄加增益而贪著。 从彼即是彼相违， 彼性种类随证者， 善修真实见解力， 贪爱随行皆摧灭。 业与身等虽安住， 无一故为三因性， 生非有情存在理， 如无种子生苗芽。 业与身等非弃舍， 对治彼等皆无故， 无力故说贪爱者， 若有仍旧生起故。 虽于二灭作功用， 业尽疲乏成无义， 见有种种果报故， 诸业功能各别异， 随推知故苦行者，
English
Therefore, not being sentient, the sin is not heavy. Wrong knowledge and what arises from it, Due to the power of craving and mind, Beings in inferior states are born. Therefore, cutting that, the going does not turn, Because it arises only from those, Those themselves are capable of generating birth. Those minds arise from their own nature, Therefore, the cause of birth is not diminished. They act as the basis for going and understanding. That changes due to not seeing. Since there is no seeing, there is no going. Therefore, fabrication is not mind. Because of following after existence and non-existence, The power of intelligence in generating action, If it is not seen by others, If that exists, why do those not go? If those are powerless, As soon as power etc. are exerted, those Are held and entered by the power of mind, Without distraction or cessation, they change. If it is said that there is no intelligence at that time, The intelligence of the defilements does not change. If those connections are powerless, Even when alive, they become powerless. Antidote and one's own side, Because of increasing, decreasing, and increasing, The continuum of faults has its own seed. There is no turning back from empowerment etc. Because permanence is without dependence, It gradually generates and acts as the agent. Agent and non-agent are of the same nature, Acting with the same nature is contradictory. Cause and effect also become one. If those are different from that, The agent and eater become diminished. Power is also not accomplished. Remembrance and enjoyment by others, Faults are not harmful, Because some also have no remembrance. Therefore, remembrance arises from experience. Depending on the four truths and pleasure, "I" and "mine" and so on, The sixteen unreal discriminations, Are falsely imputed and craved. From that itself is the opposite of that, Those qualities are those who follow realization. By well-cultivated correct view, Craving and its retinue are destroyed. Even though actions and bodies remain, Because there is no one, it is of three causes. Birth is not the existence of sentient beings, Like a sprout without a seed. Actions and bodies are not abandoned, Because there are no antidotes to those, And because they are powerless, it is said that craving, If it exists, it will arise again. Even if effort is made for the destruction of the two, Exhaustion of actions is meaningless, Because various fruits are seen, The powers of actions are different, Therefore, by inference, ascetics,