Tibetan
་པ་ལ་མཉན་བྱ་ཉིད་དང་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ལ་ཅི་འདི་རྟག་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་གྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ། །ཅི་སྟེ་གཅིག་གི་ཚིག་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །གཅིག་ཉིད་དུ་གོ་བར་བྱའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་བ་རྣམས་གཅིག་ལ་བརྗོད་པར་མི་འདོད་པས་སོ། །བྱས་པ་ཉིད་དང་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བ་ཉིད་ནི་གཉིས་པོ་གཅིག་ལ་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བསླང་བའི་རྣམ་པ་དང་བྱ་བབས་པ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འདུས་པ་ལས་མཐོ་ཡོར་དུ་ཤེས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་བཟློག་པ་ལ། །འགལ་བ། དེ་ཉིད་གཉིས་ཀའི་ཆར་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འཇུག་སྟེ། དེ་རྣམ་པར་བཅད་སྟེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་གཞན་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་བཟློག་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གཏན་ཚིགས་དེ་དག་ཉིད་ལས་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ལ་ཡང་རྟག་པ་བཀག་པའི་སྒོ་ཉིད་ནས་བཟློག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་འདི་ན་མེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གྲང་བའི་རེག་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་འགལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ན་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གྲང་བའི་རེག་པ་བཀག་པ་ཙམ་གྱིས་དྲོ་བར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དྲོ་བར་མི་བསྒྲུབ་ཏུ་ཆུག་ན་ཡང་གྲང་རེག་མ་ཡིན་པ་ནི་འགྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་དེ་རྣམ་པར་གཞིག་པའི་ཉིད་ཀྱིས་དྲོ་བའི་རེག་པ་གྲུབ་པར་བརྗོད་པས་དོན་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས་གྲང་རེག་མ་ཡིན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་འགལ་བར་བརྗོད་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་བྱས་པ་ཉིད་ནི་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་དང་མ་བྱུང་བ་གཉིས་ཀ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ལ། ཐ་མི་དད་ཐམས་ཅད་ལས་མ་ལོག་པར་ཞུགས་པས་མི་རྟག་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཤེས་པས་ནི་རྟག་པ་བཀག་པ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་གང་ཞིག་གང་ལ་ཞུགས་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་དེ་རྣམ་པར་གཞིག་པའི་སྒོ་ནས་བྱེད་པར་ནུས་ན་ནི་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །གང་དུ་ཞུགས་པ་ནི། དེའི་བྱེ་བྲག་ལ་རྨོངས་པའོ། །དཔེར་ ན་བྱས་པ་ཉིད་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་དང༌། མ་བྱུང་བ་གཉིས་ཀ་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀར་སྒྲ་ལ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའོ་ཞེས་སྒྲུབ་པའམ། ཡང་ན་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྩོལ་བ་ལས་མ་བྱུང་ངོ་ཞེས་སྒྲུབ་ཀྱང་རུང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ལས་ཡོན་ཏན་ནམ་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན
Chinese
對於能聽聞之自性與所作性之聲，這到底是常還是無常呢？像這樣就變成了疑惑之理。如果說因為顯示為一之詞，就應理解為唯一，那是不對的，因為不希望矛盾的事物在一個上面述說。所作性與剛造作後產生之自性，這兩者在一個上面會變成理，譬如說，抬起之相與鳥落下二者聚集在一個上面，從而得知是高山一樣。那是與所立相違。矛盾。那本身以二者的身份，以兩種方式介入，那區分開來，為了要成立之義而進入其他，因此是成立相違，譬如說，從那些理本身成立是常。對於此，也是從遮止常之門徑本身成立相違。如果說，此處因為有火，所以有寒冷之觸，這如何變成相違呢？如何不會變成呢？因為僅僅遮止寒冷之觸，並不能成立溫暖之故。如果即使不能成立溫暖，但成立非寒冷之觸。如果那樣，以隨行之識的差別，以那完全破壞之自性，說成立溫暖之觸，以意義的力量成立非寒冷之觸的緣故，說相違沒有相違。如果所作性與從勤作所生及非所生二者無有差別，並且從一切無差別中無有返回地介入，因此無常性以隨行之識不依賴於遮止常，如果某事物介入於某事物，那能以隨行之識的差別，以那完全破壞之方式來做，那就會那樣。介入於何處呢？對於那之差別是愚昧的。譬如說，所作性介入於從勤作所生與非所生二者，因此對於二者，聲音是疑惑之理，如果因為是所作，所以是從勤作所生來成立，或者因為是所作，所以不是從勤作所生來成立也可以。同樣地，從勤作所生之自性，是功德或非功德。
English
Regarding the sound of the very nature of being audible and the nature of being made, is this permanent or impermanent? Like that, it becomes a reason for doubt. If it is said that because it is shown as a single word, it should be understood as one, that is not correct, because it is not desired that contradictory things be stated on one thing. The nature of being made and the nature of arising immediately after being created, these two become a reason on one thing, for example, like knowing it is a high mountain from the gathering of the aspect of being raised and the falling of a bird on one thing. That is contradictory to what is to be established. Contradiction. That itself enters in two ways as the status of both, that is separated, and enters into another for the sake of establishing the meaning, therefore it is establishing contradiction, for example, like establishing from those very reasons that it is permanent. Regarding this, also from the very gate of negating permanence, it establishes contradiction. If it is said, how does it become contradictory that here, because there is fire, there is a cold touch? How does it not become so? Because merely negating the cold touch does not establish warmth. If even if warmth cannot be established, it is indeed established that it is not a cold touch. If that is the case, with the distinction of the subsequent consciousness, by the very nature of that complete destruction, saying that the warm touch is established, because the non-cold touch is established by the power of meaning, there is no contradiction in saying it is contradictory. If the nature of being made is no different from both being born from effort and not being born from effort, and because it intervenes without returning from all non-difference, therefore impermanence does not depend on negating permanence with subsequent consciousness, if something intervenes in something, then it can do so with the distinction of subsequent consciousness, in that way of complete destruction, then it will be like that. Where does it intervene? One is ignorant of the distinction of that. For example, the nature of being made intervenes in both being born from effort and not being born from effort, therefore for both, the sound is a reason for doubt, if it is established that because it is made, it is born from effort, or it can also be established that because it is made, it is not born from effort. Similarly, the very nature of being born from effort is virtue or non-virtue.
Tibetan
་པར་སྒྲུབ་པ་ཡང་ངོ༌། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་བྱས་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་གོ །བདག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་གྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། གཉིས་ཀ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་དང་བྲལ་བའི་བདག་མེད་པ་ལ་བྱས་པ་ཡོད་བར་འགྱུར་ན་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཕན་ཚུན་ལོག་པ་ཉིད་ལས་འདིའི་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་ལ་བྱས་པ་ཉིད་མི་རྟག་པ་དང་བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་གཅིག་ལྟ་བུའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རིག་པར་སྤྱིར་ཡང་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །ཕན་ཚུན་ལོག་པ་ལ་ཞུགས་ན་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །རྟག་པ་བཀག་པ་སྤངས་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་རིགས་མཐུན་མཐའ་དག་ལས་ལོག་པ་དེའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཤེས་པ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་ནི་རིགས་ཀྱི། འདིར་གོར་མ་ཆགས་པར་མཐུན་ཕྱོགས་མཐའ་དག་ལ་ཡོད་པའོ་ཞེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཞིང༌། ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ཡང་མི་སྲིད་དོ། །གཏན་ཚིགས་ལ་ནི་རང་དང་འབྲེལ་པ་བོར་ནས་གཞན་དུ་རྟགས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་གཅིག་ལྟ་བུའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་སྒྲའི་བྱས་པ་ལས་རང་གིས་ཀུན་ནས་སློང་བའི་ཤེས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་བཞིན་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་གོ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་དང་པོ་གཉིས་ཡིན་པས་གཅིག་ཉིད་འཛིན་པའི་བྱ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེར་ཡང་ནི་ཆོས་གཞན་བསྟན་པ་ལས་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་དེས་པ་ཡིན་གྱི། དེར་ནི་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་བསྐྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་དག་ནི་རྣམ་པར་མ་བཅད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཆོས་གཞན་ངེས་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །གཉིས་ཀའི་ཆ་ནི་གཞན་ལས་རྣམ་པར་བཅད་ནས་གང་ན་ཐེ་ཚོམ་ཡོད་པ་དེ་ན་གཞན་དང་ ལྡན་ན་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འགྲེང་བ་དང་བྱ་བབས་པ་ལས་མཐོ་ཡོར་དུ་རྟོགས་པ་མཐོང་བ་ནི་ཁ་ཡར་བ་ལས་ངེས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། རང་གིས་ཀུན་ནས་སློང་བ་དང་བྱས་པ་དག་ལས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་རྟག་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལའོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་གཅིག་ཉིད་གཟུང་བར་བྱའོ། །དེ་ནི་གང་ཞུགས་པ་ཉིད་ལ་ལྟོས་ནས་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་ཅི་སྒྲ་འདི་བྱས་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་བཞིན་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནམ། ཡང་ན་གློག་ལ་སོགས
Chinese
也能成立。（如果）是这样，因为是所作，故为无常。说“无我”也变成怀疑的理由，因为二者都有的缘故。如果说，与无常相离的无我具有所作，那就会变成那样。那样的话，仅仅是互相违背，就会变成这里的差别。因此，声音的所作本身不是无常和无我等。这里也以一种情况的立场来理解，在理智上也是普遍确定的理由。如果进入互相违背，那就是怀疑的理由。除了遮止常法之外的无常本身，没有其他存在。从所有同类方面相违背，通过那样的途径使知识进入所证，那些是种类。这里并非固定不变地存在于所有同类方面，而且执着于存在于一切中也是不可能的。理由对于自己和关联都放弃，也没有能力在其他地方产生有法者的知识。这里也要以一种情况的立场来理解，就像这样，从语言形式的表诠声音的所作中，因为见到自己引发的知识，就像身体的表诠一样，理解为是从努力中产生的。这样，最初的二者，就是具有执持唯一的作用。在那里，也是因为显示其他法而产生的，在那里，并不是自己确定产生的。总相和别相的法，因为是未分别的理由，所以它本身是确定其他法的理由。二者的部分是从其他中分别出来，在哪里有怀疑，在那里与他者 相连，就是确定的理由。就像这样，从站立和鸟降落中见到高处，因为不能从朝上的方向确定。自己引发和所作等，是对说声音是常法的人说的。因此，这里应该执取唯一。那是指依赖于所进入的本身而产生怀疑，例如，这个声音因为是所作，就像瓶子一样是从努力中产生的吗？或者是闪电等。
English
It can also be established. If that is the case, then because it is made, it is impermanent. Saying "no self" also becomes a reason for doubt, because both have it. If it is said that the made exists in the no-self that is separate from impermanence, then it will become like that. In that case, merely contradicting each other will become the difference here. Therefore, the made itself of sound is not impermanence and no-self, etc. Here, also, understand from the standpoint of one situation, and it is also a universally certain reason in intellect. If one enters into mutual contradiction, then it is a reason for doubt. Other than impermanence itself, which prevents the cessation of permanence, there is no other existence. Those that cause knowledge to enter the object to be proven through the path of deviating from all similar aspects are kinds. Here, it is not fixedly present in all similar aspects, and it is also impossible to cling to being present in everything. The reason also abandons its connection with itself, and it also does not have the ability to generate knowledge of the subject in other places. Here, too, it should be understood from the standpoint of one situation, just like this, from the made of the expressive sound of the form of speech, because one sees the knowledge that one has aroused oneself, just like the expressive form of the body, one understands that it arises from effort. In this way, the first two are those that have the function of holding the one itself. There, too, it is caused by showing other dharmas, but there, it is not caused by oneself determining it. The dharmas of the general and the particular are reasons that have not been distinguished, so it itself is the reason for determining other dharmas. The part of the two is distinguished from the other, and where there is doubt, there, connected with the other, is a definite reason. Just like this, seeing the height from standing and the landing of a bird, because it cannot be determined from the upward direction. Self-induced and made, etc., are said to those who say that sound is permanent. Therefore, here, only one should be grasped. That is, it creates doubt depending on what is entered into, for example, is this sound produced from effort like a pot because it is made? Or lightning, etc.