Tibetan
མཉན་བྱ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་ཀ་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་གམ་གཉིས་ཀ་ཡང་རུང་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་ བྱེ་བྲག་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཉིད་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་ཀའི་དཔེར་བརྗོད་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་གྱི་དོན་ཅན་ཏེ། མཚོན་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་གྱི་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་དེ་བཞིན་དུ་སྨྲ་བ་ཡོད་ན་ནི་སྨྲ་བ་དང་སྨྲ་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་བརྫུན་གྱི་དོན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པས་ན་སྤྱིར་བསྡོམས་པའི་དོན་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྨྲ་བ་ཉིད་བརྫུན་གྱི་དོན་ཅན་མ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་བྱེ་བྲག་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་བརྗོད་པ། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་རང་ངོའམ། །དེ་ཡི་བྱེ་བྲག་ཡིན་ཡང་རུང༌། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལ་གནོད་པས་འགལ་བ་ཡིན། །གང་དུ་སློབ་དཔོན་གྱིས། ནང་ལ་འདུས་བསགས་ཉིད་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་གཞན་དོན་ཅན་མ་ཡིན། །ཞེས་དོགས་པ་བསུ་སྟེ། གསུངས་པ་དེ་ལ་འདུས་པ་ཉིད་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་བཀག་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ནི་གཉིས་ཀ་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མི་འགྲུབ་བོ། །འགལ་ཟླའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པས་ན་འགལ་བ་སྔ་མ་ཉིད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་འདུས་སོ། །དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཉིད་དུ་དོན་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ། ཐུན་མོང་དང་ནི་ཁྱད་པར་གྱི། །ཆོས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གཉིས་སོ། །གང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་གོ་བྱེད་དེ་ནི་གསུམ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་དང༌། ཁྱད་པར་དང༌། གཉིས་ཀའི་ཆ་ཤས་རྣམས་སོ། །རྣམ་པ་དགུ་ཉིད་དུ་ཕྱེ་བ་ཡང་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཉིད་ལས་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་གཉིས་ཐེ་ཚོམ། །དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་རང་གི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པ་ལ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཅན་གྱི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་སྒྲ་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པར་གྲུབ་པ་ལ་གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་མཉན་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །ལྷག་མ་ལྟོས་ནས་གསུམ་དུ་ཕྱེ། །བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ལྟོས་ནས་གཉིས་ཀའི་ཆ་ལ་ནི་ཡང་དག་པ་དང༌། ལོག་པར་རྟོགས་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་ཡིན་
Chinese
就像“不可听闻”这样的例子。两者都成为所要证明的对象，因为有法的事物被作为法的特殊性来证明。对于它，无论是其中之一还是两者都可以，因为从其自身的自性差别中反过来证明，所以矛盾本身是合理的。将要展示两者的例子，例如说：“一切言说都具有虚假的意义，因为是能指示的缘故，就像梦中的行为的显现一样。”如果存在像那样的言说，那么言说和言说的自性是虚假的意义，因此是对一般总结的意义进行了诽谤。因此，这与其自身的自性相矛盾。如果言说本身不具有虚假的意义，那么就与其差别相矛盾。再次说：法和有法的事物，无论是其自身还是其差别，因为反过来证明，所以因为损害它而产生矛盾。在老师说：“内在的聚集不是，同样不是为了他者的利益。”这样提出疑问后，所说的是，聚集本身被否定为具有眼睛等内在性质的理由，从而否定了理由的特征。这样一来，两者都不能在顺品上成立。在反品上，由于成立为做一切他者的利益，所以包含在先前的矛盾之中。为了阐明这一点，从其他意义上来说：共同的和特殊的，法和所要证明的对象是二者。任何理解所要证明的法的事物，那实际上是三种，即共同的、特殊的和两者的部分。分为九种形式，也应该看作是从那三种本身而来。对于它，最初的两种是疑惑。对于一切事物的各自差别，在共同和特殊的有法事物的边缘产生疑惑，例如，在声音是常还是无常成立时，因为是可测量的缘故，以及同样因为是可听闻的缘故。剩余的根据所依分为三种。相对于所要证明的对象，对于两者的部分，则是正确的、错误的认识和疑惑的理由。
English
Like the example of "not audible." Both become objects to be proven, because the subject of dharma is proven as a distinction of dharma. For it, either one or both can be, because it is reasonable that contradiction itself arises from proving the opposite from its own specific nature. An example of both will be shown, such as saying: "All speech has a false meaning, because it is indicative, like the appearance of actions in a dream." If there is speech like that, then speech and the nature of speech are false meanings, therefore it is a slander against the meaning of the general summary. Therefore, it contradicts its own nature. If speech itself does not have a false meaning, then it contradicts its distinction. Again, it is said: Dharma and the subject of dharma, whether its own nature or its distinction, because it proves the opposite, it contradicts by harming it. Where the teacher said: "The inner accumulation is not, likewise it is not for the benefit of others." After raising this doubt, what is said is that the accumulation itself is negated as a reason having the inner nature of eyes, etc., thereby negating the characteristic of the reason. In this way, both cannot be established on the concordant side. On the discordant side, since it is established as doing the benefit of all others, it is included in the previous contradiction. In order to clarify this, from another meaning it is said: Common and specific, dharma and the object to be proven are two. Whatever understands the dharma to be proven, that is actually three, namely the common, the specific, and the parts of both. It should also be seen that dividing into nine forms also comes from those three themselves. For it, the first two are doubts. For the respective differences of all things, doubt arises at the edge of the common and specific subjects of dharma, for example, when sound is established as permanent or impermanent, because it is measurable, and likewise because it is audible. The remainder is divided into three based on what is relied upon. Relative to the object to be proven, for the parts of both, it is the correct, the mistaken understanding, and the reason for doubt.
Tibetan
ནོ། །ཅི་ཡང་རྒྱུ་གང་ གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དང་པོ་གཉིས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་བ་ནི་འདི་ལྟར་དེ་དག་གཉིས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། རྗེས་སུ་ཞུགས་དང་མ་ཞུགས་ལས། །ལྡོག་དང་རྗེས་འགྲོ་གྲུབ་མིན་ཕྱིར། །ཕྱོགས་དུ་མ་དག་ལས་གཅིག་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་ཅིག་ཤོས་སྒྲུབ་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་ཆ་ཤས་གཅིག་དང་ཡང་མ་བྲལ་བ་ཡིན་པར་རྟོགས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་གཅིག་ལ་ངེས་པར་ཞུགས་པ་དང༌། ལོག་པའང་མིན་པ་རྟགས་སུ་འགྱུར། །འདི་ལྟར་གཉིས་ཀའི་ཆལ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་ཞུགས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་དང་ལོག་པ་དག་ནི་གཉིས་ཀའི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སྲིད་དུ་ནི་འགྱུར་ལ། །གཉིས་ཀར་འགྱུར་བ་སྲིད་མ་ཡིན། །ཡོད་པ་གཉིས་ཀ་མིན་པའང་མིན། །གང་དོན་གཅིག་ལ་རྟག་པར་ཡང་འགྱུར་མི་རྟག་པར་འགྱུར་བ་ནི་མི་སྲིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པའི་དོན་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་ཇི་ལྟར་ན་གཉིས་ཀའི་ཆ་སྟེ་འགལ་བའི་དོན་དུ་མ་ལ་འཇུག་ཅིང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་སྟེ་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་སུ་འགྱུར་ཞེ་ན། །དོན་གཞན་རྣམ་པར་བཅད་པའི་སྒོ་ནས་ཡིན་གྱི་དེའི་ཁྱད་པར་བཟུང་ནས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་ནི། གང་དུ་མེད་དེ་རྣམ་གཅོད་དུ། །གྲུབ་དོན་དོན་བཞིན་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །གཅིག་དེ་གཞན་ལ་གཉིས་སུ་འཇུག །གཉིས་ཀའི་ཆ་ལ་ནི་གང་ལ་མེད་པ་དེ་ལས་རྣམ་པར་གཅོད་དོ། །དེའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་བྱའི་རིགས་མཐའ་དག་གམ་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཞུགས་ནས་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཨུཏྤལའི་དྲི་བསུང་བ་ཉིད་ལས་དྲི་ཉིད་དང༌། ཡོན་ཏན་ཉིད་དང༌། བརྟེན་པ་ཉིད་དང༌། ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དྲི་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ལ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཞུགས་པ་བཞིན་གྲུབ་ན། །དཀར་གཟུགས་ཡོན་ཏན་བརྟེན་པ་ལས། །རིམ་པ་བཞིན་དུ་བཟློག་རིམ་ལ། །གསུམ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར། ། གཅིག་གི་ཚིག་ཏུ་སྨོས་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་མ་བསྒྲུབས་པ་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་བ་ཅན་ཡིན་པས་ཐེ་ཚོམ་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་སྟེ་འདི་ལྟར་སྤྱི་རྟག་པར་ཁས་ལེན
Chinese
否。任何原因是什么呢？首先，两者完全变成怀疑的原因是，像这样，那两者是所有的。随之进入和未进入，返回和随行成立与否的原因。从多个方面中，也不是完全割舍一个，也不是确定成立另一个，那是因为随行和返回等。要知道那些与一个部分也没有分离。如果那样，那么一定进入一个，不返回也成为标志。像这样，两者的部分没有一定进入一个，随之进入和返回等成为两者的理由吗？如果可能，那么会变成，变成两者是不可能的。存在也不是两者都不是。任何一个事物，既变成常，也变成无常，是不可能的。同样，存在的意义，也不是常，也不是无常，也不是。如果这样，那么怎样两者的部分，进入相违背的多个意义，并且随之进入所有，成为能知之标志呢？是从区分其他意义的角度，而不是抓住它的特点，像这样，那是：在哪里没有，就在那里区分，成立之义如实成立。一个在那另一个上进入两个。在两者的部分上，就从没有的那个上区分。从那方面进入所有应成立的种类或者一个方面，如实知道意义，是作为理由被说出的。例如，声音是无常的，因为是所作的，以及因为是从勤作产生的，等等。同样，从乌 উৎপལའི་ 的香味本身，香味本身，以及功德本身，以及所依赖的本身，以及非功德本身等等成立。因为在没有香味本身等上没有见到。不是那样，如果如进入般成立，从白色形体功德所依赖的，依次在颠倒的次第上，三二一会变成认识到。说一个词，因为一个没有成立，是不相违背不迷惑的，所以是为了要知道是怀疑的理由本身，像这样，承认总的是常。
English
No. What is the reason for anything? First, the reason why the two completely become doubts is that, like this, those two are of all. From entering and not entering, returning and following are established or not. From many aspects, it is neither completely separating one, nor is it establishing the other, that is from following and returning, etc. Know that those are not separated from one part. If that is the case, then it will definitely enter one, and not returning will also become a sign. Like this, the parts of both are not definitely entering one, and following and returning, etc. will become the reason for both? If it is possible, then it will become, but it is not possible to become both. Existence is also not neither of both. It is impossible for anything to become both permanent and impermanent. Similarly, the meaning of existence is neither permanent, nor impermanent, nor is it not. If so, then how do the parts of both enter into many contradictory meanings, and following all, become the sign of knowing? It is from the perspective of distinguishing other meanings, not from grasping its characteristics, like this, that is: Where there is not, there it distinguishes, the meaning of establishment is established as it is. One enters two on the other. On the parts of both, it distinguishes from that which is not. From that aspect, entering all the types to be established or one aspect, knowing the meaning as it is, is said as a reason. For example, sound is impermanent because it is made, and because it is produced from effort, etc. Similarly, from the fragrance of the উৎপལའི་ itself, the fragrance itself, as well as the quality itself, as well as the dependent itself, as well as the non-quality itself, etc. are established. Because it is not seen in the absence of fragrance itself, etc. It is not like that, if it is established as entering, from the white form quality dependent, sequentially on the reversed order, three, two, one will become recognized. Saying one word, because one is not established, it is not contradictory and not confusing, so it is to know that it is the reason for doubt itself, like this, admitting that the general is permanent.