Tibetan
པར་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པར་ཁས་དེ་ཉིད་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་དབྱེ་སྟེ། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་མཐུན་ཕྱོགས་ལ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་གཉིས་ཉིད་སླར་བཟླས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་དེ་དག་རེ་རེ་ལ་ཡང་གསུམ་གསུམ་དུ་དབྱེ་བར་བྱ་སྟེ། གང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་དང༌། མེད་པ་དང༌། ཡོད་མེད་གཉིད་ཀར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་པ་དང་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་དབྱེ་བ་དེ་ཉིད་དོ། །གང་གི་ཚེ་འདི་ལྟར་མི་རྟག་པ་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པར་ཁས་མི་ལེན་པ་དེའི་ཚེ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་དེ་དང་མ་འབྲེལ་བར་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཅེ་ན། དེའི་ཚེ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཉིད་དེ་དེ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་འཇུག་པ་མེད་པས་སྐྱོན་དེ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དགུ་པོ་དེ་དག་གི་དཔེར་བརྗོད་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དགུ་པོ་འདི་ཡང་ མིག་དགུ་ལ་རིམ་པ་བཞིན་བྲིས་ནས་ཕྲེང་གིས་གྱེན་མཐུར་ལ་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གསུམ་མོ། །འཕྲེད་ལ་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གསུམ་མོ། །ཕྱོགས་བཞིས་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྒྲ་རྟག་སྟེ། གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའོ། །བྱས་པའི་ཕྱིར་རྟག་པའོ། །རྟག་སྟེ་མཉན་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་སྟེ་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའོ། །རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པའོ། །རྟག་སྟེ། རེག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་གི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི། གཞལ་བྱ་བྱས་དང་མི་རྟག་དང༌། །བྱས་དང་མཉན་བྱ་རྩོལ་ལས་བྱུང༌། །མི་རྟག་རྩོལ་བྱུང་རེག་བྱ་མིན། །དེ་དགུ་རྟག་པ་ལ་སོགས་ལའོ། །དེ་ལྟར་དབྱེ་བ་རྣམས་གཏན་ཚིགས་དང་འགལ་བ་དང༌། མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེར་གང་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་གཉིས། །དེ་མེད་པ་ལ་མེད་པ་སྟེ། །དེ་རྟགས། གཉིས་ཁོ་ན་གཏན་ཚིགས་ཏེ། གང་ཞིག་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་པ་ལ་མེད་པ་སྟེ། གང་ཡང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་དེ། །གཉིས་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་པ་ལ་མེད་པ་ཉིད་ནི་དང་པོ་དང་ཐ་མ་གསུམ་པའོ། །དབུས་ན་མོའི་འདི་ལ
Chinese
这不是通过图片看到的，而是在所有情况下，都承认具有理由特征的无常存在于天空等方向上，并将其分为三种类型：存在于顺应方、不存在和两者都存在。同样适用于顺应方。如果不是这样，那么这两者本身就会变成重复。此外，这些中的每一个也应该分为三个：存在于顺应方的，同样存在于不顺应方、不存在和两者都存在。同样，对于不存在于顺应方和两者都存在的情况，也适用相同的划分。当不承认无常存在于天空等方向上时，如何能说不存在于不顺应方，而与此无关呢？即使在那时，也没有疑惑，因为那是不存在的，所以没有进入的可能，因此没有那个过失。应该依次展示这九种方向法的例子。这九种也 依次写在九个格子里，用线连接，向上是顺应方的三个。横向是不顺应方的三个。通过四种方向，可以了解自性、结果等。声音是常，因为是可以测量的。是无常，因为是造作的。因为是无常的，所以是努力产生的。因为是造作的，所以是常。是常，因为是可以听到的。是常，因为是努力产生的。因为是无常的，所以是努力产生的。因为是努力产生的，所以是无常的。是常，因为不是可以触摸的。这些的总结偈是：可量、造作和无常，造作和可听是努力产生，无常是努力产生，努力产生是无常，不是可触摸的。这九个是关于常等。这样，应该说这些区分与理由相矛盾，并且是不确定的。在那里，凡是存在于顺应方的两个，在不存在的地方也不存在，那是常。只有两个是理由，凡是存在于顺应方的，在所要证明的不存在的地方也不存在。凡是不存在于顺应方的，在所要证明的不存在的地方也不存在，那是第一个和最后一个第三个。中间是这个。
English
This is not seen through images, but in all cases, it is acknowledged that impermanence, which has the characteristic of reason, exists in directions such as the sky, and it is divided into three types: existing in the concordant side, not existing, and existing in both. The same applies to the concordant side. If it is not so, then these two themselves will become repetitions. Furthermore, each of these should also be divided into three: that which exists in the concordant side also exists in the discordant side, does not exist, and exists in both. Similarly, the same division applies to the case of not existing in the concordant side and existing in both. When it is not acknowledged that impermanence exists in directions such as the sky, how can it be said that it does not exist in the discordant side, without being related to it? Even then, there is no doubt, because that is non-existent, so there is no possibility of entering, therefore there is no that fault. The examples of these nine aspects of dharma should be shown in order. These nine also written sequentially in nine squares, connected by lines, upwards are the three of the concordant side. Horizontally are the three of the discordant side. Through the four directions, one should understand nature, result, and so on. Sound is permanent, because it is measurable. It is impermanent, because it is made. Because it is impermanent, it arises from effort. Because it is made, it is permanent. It is permanent, because it is audible. It is permanent, because it arises from effort. Because it is impermanent, it arises from effort. Because it arises from effort, it is impermanent. It is permanent, because it is not tangible. The summary verses of these are: measurable, made, and impermanent, made and audible arise from effort, impermanent arises from effort, arising from effort is impermanent, not tangible. These nine are about permanence and so on. Thus, these distinctions should be stated as contradicting the reason and being uncertain. There, whatever two exist in the concordant side, do not exist where there is non-existence, that is permanence. Only two are the reason, whatever exists in the concordant side, does not exist where the probandum is non-existent. Whatever does not exist in the concordant side, does not exist where the probandum is non-existent, that is the first and the last third. In the middle is this.
Tibetan
ས་བཟློག་པ་ནི། འགལ་བ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་འགལ་བ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་གཉིས་པོ་ནི། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་པ་སྟེ། གཉིས་པ་གསུམ་པོའི་ཤར་དང༌། ནུབ་ན་མོའི་འགལ་བ་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། གང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །དཔེར་ན་ཐ་དད་རྣམས་ཀྱི་འདུས་པ་ཉིད་གཞན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་འདུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ནི་དུ་མའི་དོན་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟགས་གཉིས་པོ་ནི་ཁོངས་སུ་འདུས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་དགུ་པོ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གཞན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་རྣམས་མ་ངེས་པའོ། །ལྷག་མ་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་ནི་གཏན་ཚིགས་སམ། འགལ་བ་ཉིད་དུ་མ་ངེས་པ་སྟེ། ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུའོ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ །གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ ལ་ཡང༌། བརྗོད་པར་འདོད་པའི་གྲངས་གཅིག་ཉིད། །རིགས་དང་རྫས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །གང་ཡང་གྲངས་གཅིག་ཅེས་པ་ནི་འདིར་གང་རིགས་དང་མཐུན་པར་ཡོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འགལ་བ་དག་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་གང་ཕྱིར་འགལ་བ་མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་བརྗོད་པ་དག་ལས་གྲངས་གཅིག་པར་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་དེ། དཔེར་ན་སྒྲ་ལ་བྱས་པ་ཉིད་དང༌། མཉན་བྱ་དག་ལ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་ཐེ་ཚོམ་རྟགས་ཉིད་ལས། །གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་མཐོང་མ་ཡིན། །དཔེར་ན་སྒྲ་ལ་མིག་གི་གཟུང་བྱ་མ་ཡིན་པ་དང་མངོན་སུམ་པ་ཉིད་དག་ལས་སྒྲ་ནི་རྫས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་གཅིག་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་གཅིག་ཉིད་ལས་ཐེ་ཚོམ་དང་ངེས་པ་གཉིས་དག་ཏུ་ནི་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་དེ་ནི་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར། མཚན་ཉིད་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ནི། །གཉིས་གཉིས་སུ་འདོད་རེ་རེ་མིན། །འདིར་ནི་ཐེ་ཚོམ་དང་གཏན་ལ་དབབ་པ་དེ་གཉིས་ཀའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པར་འཐད་ཀྱི་ཁ་ཡང་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཐེ་ཚོམ་གྱི་མཚན་ཉིད་མི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་བ་ཅན་ནོ། །རེ་ཞིག་གཅིག་ལ་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ནས་ཐེ་ཚོམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལ་འཐད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་མིག་གི་གཟུང་བྱ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དག་དང་ལྡན་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉི
Chinese
地的颠倒即是相违，因为要成立颠倒的缘故。像这样的相违，在不顺品方所具有的二者，在顺品方则没有。第二、第三品的东、西，还有其他的相违，即是凡对所立有损害的，就成立它。譬如，各别的聚集本身，对于成办他义的本身是聚集的缘故，称为成办他义者一样。因为那是成办众多的意义的缘故，这两种理由本身是包含在其中的，因此不是九种之外的其他。其他的则是不决定的。其余的五种，对于是因或相违本身是不决定的，是犹豫之因，这是它的定义。对于所有这些因等，想要表达的数目只有一个。应当从自性和实体来了解，这是那句话的其余部分。凡是说数目一个，这里凡是与自性相符的，想要表达的就是它等等。为什么呢？因为对于相违有犹豫的缘故。如果因为凡是相违，从所说的两种体性中，见到数目是一个，譬如对于声音的所作性和所听性，犹豫于常与无常一样。同样，从犹豫的因本身，不是见到确定为一个。譬如，对于声音的非眼所取和现量性，确定声音既不是实体，也不是业。因此，想要表达的只有一个。如果像这样，从想要表达的一个本身，不会变成犹豫和确定二者，那么，那个过失是没有的。因为，具有两种体性者，意许为二二，不是一一。这里，犹豫和决定，具有二者的体性是合理的，但并非是互相矛盾的。这里，犹豫的体性是什么呢？是不错乱的相违。暂时，从一个没有犹豫的体性，到具有犹豫的体性是合理的缘故，因此是一个。如果是这样，那么，与非眼所取性和非现量性等具有的因的体性
English
The reversal of the ground is contradiction, because it is to establish the opposite. Such a contradiction, the two that exist in the unfavorable side, do not exist in the favorable side. The east and west of the second and third categories, there are also other contradictions, that is, whatever harms what is to be established, establishes it. For example, the collection of different things themselves, because the very act of accomplishing the meaning of others is a collection, is called the accomplisher of the meaning of others. Because it accomplishes many meanings, these two reasons themselves are included in it, therefore it is not different from the nine kinds. The others are uncertain. The remaining five kinds are uncertain as to whether they are reasons or contradictions themselves, it is the cause of doubt, this is its definition. For all these reasons and so on, the number that is intended to be expressed is only one. It should be understood from nature and substance, this is the rest of that sentence. Whatever is said to be one number, here whatever is in accordance with nature, what is intended to be expressed is it and so on. Why? Because there is doubt about the contradictions. If, because whatever is contradictory, from the two natures that are spoken of, it is seen that the number is one, for example, for the made nature and the audible nature of sound, it is doubted whether it is permanent or impermanent. Similarly, from the very cause of doubt, it is not seen to be determined as one. For example, for the non-visual and manifest nature of sound, it is determined that sound is neither a substance nor an action. Therefore, what is intended to be expressed is only one. If, like this, from the one itself that is intended to be expressed, it will not become two, doubt and certainty, then, that fault is not there. Because, the one who possesses two natures, it is reasonable to intend two and two, not one and one. Here, doubt and determination, it is reasonable to possess the nature of both, but it is not contradictory. Here, what is the nature of doubt? It is an unconfused contradiction. For the time being, from one without the nature of doubt, it is reasonable to have the nature of doubt, therefore it is one. If that is the case, then, the nature of the reason that possesses non-visual nature and non-manifest nature, etc.