Tibetan
བ་བྱའི་བྱེ་བྲག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་པར་གནས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་རྟགས་དང་དཔེ། །མ་གྲུབ་པ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར། །དཔེར་ན་སྒྲ་རྟག་སྟེ། རེག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བློ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་མིག་གིས་གཟུང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལ་ཡང་ཅི་ཆོས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནམ། ཅི་སྟེ་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནམ། དེ་སྟེ་གཉིས་ཀ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། བསྒྲུབ་བྱ་ཆོས་ཡིན་ཆོས་མཐུན་མེད། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཙམ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་ལྟ་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་མཐུན་ཞེས་ནི་སྦྱར་དུ་མི་བཏུབ་སྟེ། མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་མཐུན་པའི་དངོས་པོ་ཅན་གྱི་དཔེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱའི་རྟགས་དོན་མེད། །ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་ལྟ་ན་ནི་སྒྲ་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དགོད་པར་མི་བྱའོ། །གལ་ཏེ་གཉིས་ཀ་ཡིན་ན་ནི་སྐྱོན་ཡང་གཉིས་ཀའོ། །འདི་ལ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པ་ཉིད་དམ་བཅའ་བའོ་ཞེས་ངེས་པ་གོང་དུ་སྦྱོར་བའམ། བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པ་དམ་བཅའ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་ངས་པར་བཟུང་བར་འོག་ཏུ་སྦྱོར་གྲང༌། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར། གོང་དུ་ངོས་བཟུང་དོན་མེད་འགྱུར། །ཅིག་ཤོས་ལྟར་ན་འདོད་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ངེས་བཟུང་གོང་དུ་སྦྱོར་ན་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བསྟན་པའི་རྟགས་ལ་སོགས་པ་འཕངས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་གོང་དུ་ངེས་བཟུང་བྱས་པ་ལས་དོན་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་བ་སྒྲུབ་བྱ་བསྟེན་པ་དམ་བཅའ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་ངེས་བཟུང་འོག་ཏུ་སྦྱོར་ན་ནི་རྟགས་ཀྱི་དཔེར་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་བསྟན་པ་ཡང་དམ་བཅའ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བ་རིགས་པ་དང་མི་ལྡན་ནོ། །དེ་བཞིན་བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པ་ལའང༌། །དེ་བཞིན་ཏེ་རིགས་པ་ཅན་རྣམས་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྩོད་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཡང༌། རྟགས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང༌། དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་བརྗོད་པར་ཡང་དམ་བཅའ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི། ཕྱོགས་ལྷག་ཕྱིར་ན་སྲིད་མ་ཡིན། །རྩོད་པ་བསྒྲུབ་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱར་བརྗོད་པ་ཙམ་དམ་བཅར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི་འདི་ལྟར་ཕྱོགས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་དེ་ཅི་ཞིག་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་འདོད་པ་དོན་ཏེ། དེ་ཕྱོགས་ཡིན་པས་བསྒྲུབ་བྱ་ཙམ་དེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པར་བརྗོད་པ་ཡང་དམ་བཅའ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་སྐྱོན་ནི་མེད་དོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་ཇི་ལྟར་ན་མེད་དེ་དེ་ལ་ཡང༌། རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་འདོད་པ་འདི། །མི་འདོད་པ་ལས་ལོག་པ་ཙམ། །དེ་ནི་མི་འདོད་པ་ལོག་པ་ཙམ་ཡིན་པར་བས་སོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱའི་བྱེ་བྲག་གོ་བར་བྱེད། རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་འདོད་པ་ནི་འདི་རྟགས་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་ཞེས་མིང་གི་གཟུང་བྱ་ལ་ཡང་དཔྱད་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་དམ་བཅའ་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་བྱ་གཟུགས་བརྙན་དང་བཅས་པ་བསྟན་ཏོ། །རིགས་པ་ཅན་རྣམས་ན་རེ་དམ་བཅའ་བ་གཏན་ཚིགས་དང་འགལ་བ་དང་དམ་བཅའ་དང་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་རྟག་པ་ དེ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དམ་བཅའ་གཏན་ཚིགས་དང་འགལ་བ། །དམ་བཅའི་སྐྱོན་ཞེས་རིགས་པ་མིན། །འདིར་ནི་དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་སུ་འགལ་ལོ་ཞེས་པ་གཉིས་ཀ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ལེགས་པར་མ་བསླབས་པ་རྣམས་ཀྱིས། །དེ་ནི་ཆོས་མི་མཐུན་དཔེས་བརྗོད། །གང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་འདི་དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བར་བརྗོད་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་དཔེའི་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་པས་ནའོ། །དེར་ནི་འདི་ལྟར་སྦྱོར་བ་བྱས་ནས་མཛེས་པར་འགྱུར་རོ། །སྒྲ་རྟག་སྟེ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་པས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དོན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་དཔེས་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་པ་ལས་གཏན་ཚིགས་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རྟག་ཉེར་འཇལ་གྱིས་འདིར་བསྒྲུབ་བྱ། །མ་ཡིན། ཉེ་བར་འཇལ་བས་ནི་འདིར་སྒྲ་ལ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བས་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་རྟགས་སུ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མ་གྲུབ་པ་སྟེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་སྒྲ་ཡང་འདུས་པའི་ཕྱིར་རམ། །དམ་བཅའ་བའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་ཅེས་པ་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲས་སྒྲ་དང་བཅས་སྟེ་བརྗོད་ན་ནི་དེ་ལྟར་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་སྒྲ་ཡང་འདུས་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་མེད་དོ། །ཇི་ལྟར་མེད་དེ། གང་གི་ཚེ་འདི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་པའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་གཞན་ལ་ཡང་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་པ་མི་འདོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟག་པ་ཉིད་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་
Chinese
仅仅是“是”的差别就不是存在。如果这样，那么作为理由和例子的未成立也会变成所要证明的。例如，声音是常，因为是可触及的，如同意识一样。同样，因为是眼睛所能见到的，所以是无常，这样也因为显示了所要证明的，会变成承诺的过失。对此，是法（梵文：dharma，梵文罗马拟音：dharma，汉语字面意思：法）所要证明的呢？还是有法（梵文：dharmin，梵文罗马拟音：dharmin，汉语字面意思：有法）呢？或者说是两者都是呢？如果这样说。那么会变成什么呢？ 所证是法无同品，如果认为仅仅是有法无常本身是所要证明的，那么就不能加上“所要证明的法的同品”，因为没有与无常本身的法相同的具有事物的例子。 有法所证之理由无意义，如果认为有法是所要证明的，那么因为声音是已成立的，所以不应该设立证明所要证明的理由。如果两者都是，那么过失也是两者都有。对此，是显示所要证明的本身是承诺呢，这样的确定放在前面呢？还是所要证明的显示是承诺本身呢，这样的确定放在后面呢？那么会变成什么呢？前面确定变得无意义，如果按照另一种说法，则不会有想要的过失。如果把“显示所要证明的本身”这样的确定放在前面，那么因为已经抛出了作为能立的理由等等，所以在前面确定就变得没有意义了。如果把“所要证明的显示是承诺本身”这样的确定放在后面，那么为了说明理由的例子，所显示的也会变成承诺，因此承诺是不合道理的。同样，对于陈述所要证明的，也是如此。同样，对于有道理的人们陈述过失，也同样对于辩论成立，理由是所要证明的，以及陈述相似的例子，也会变成承诺的过失。如果那不是存在，那么对于那： 因为偏袒一方所以不可能，辩论成立仅仅是陈述所要证明的，不会变成承诺，而是这样，一方是所要证明的。那一方是什么呢？就是分别观察的意愿，因为那一方是所要证明的，仅仅是所要证明的，陈述理由未成立等等也会变成承诺。
English
Merely the difference of "is" is not existence. If so, then the unestablished reason and example will also become what is to be proven. For example, sound is permanent, because it is tangible, like consciousness. Similarly, because it is visible to the eye, it is impermanent, and this also, because it shows what is to be proven, will become the fault of a commitment. Regarding this, is the dharma (Tibetan: ཆོས་, Sanskrit: dharma, Romanized Sanskrit: dharma, literal meaning: law) what is to be proven? Or is it the dharmin (Tibetan: ཆོས་ཅན།, Sanskrit: dharmin, Romanized Sanskrit: dharmin, literal meaning: possessor of dharma)? Or should it be said that it is both? If so, what will happen? If what is to be proven is dharma, there is no similar instance. If it is thought that only the impermanence of the dharmin itself is to be proven, then it is not possible to add "the similar instance of the dharma to be proven," because there is no example of a thing that has the same dharma as impermanence itself. If the dharmin is what is to be proven, the reason is meaningless. If it is thought that the dharmin is what is to be proven, then because sound is already established, one should not establish a reason to prove what is to be proven. If it is both, then the fault is also both. Regarding this, is it the showing of what is to be proven itself that is the commitment, and is this certainty placed in front? Or is the showing of what is to be proven the commitment itself, and is this certainty placed behind? Then what will happen? The certainty placed in front becomes meaningless. If according to another way of saying it, then there will be no unwanted fault. If one places the certainty of "the showing of what is to be proven itself" in front, then because the reason, etc., which are shown as the establisher, have already been thrown out, the certainty made in front becomes meaningless. If one places the certainty of "the showing of what is to be proven is the commitment itself" behind, then in order to explain the example of the reason, what is shown will also become a commitment, therefore the commitment is unreasonable. Similarly, for stating what is to be proven, it is also the same. Similarly, for stating faults to those who are reasonable, also similarly for establishing an argument, the reason is what is to be proven, and stating a similar example will also become the fault of a commitment. If that is not existence, then for that: Because of partiality, it is not possible. Establishing an argument is merely stating what is to be proven, it will not become a commitment, but like this, one side is what is to be proven. What is that one side? It is the meaning of the desire to examine separately, because that one side is what is to be proven, merely what is to be proven, stating that the reason is unestablished, etc., will also become a commitment.
Chinese
如果说没有转变的过失，那么怎么会没有过失呢？对此也有：这种分别观察的意愿，仅仅是从不希望的事情中返回。因此认为这仅仅是不希望的事情的返回。那么，如何理解所要证成的差别呢？分别观察的意愿，是因为能够对这个是标志还是不是标志的名言所取境进行观察，所以这也是被称作立宗的。显示了带有形象的所要证成。有理智的人说，立宗与理由相违背，以及与立宗相违背等等，这些都是立宗的过失。例如，声音是常，因为一切都是无常的，就像这样说。立宗与理由相违背，说是立宗的过失是不合理的。在这里，立宗与理由相违背这两者都是不合理的。怎么说呢？没有好好学习的人们，用不相似的例子来说明。凡是说这个理由的陈述与立宗相违背是不合理的，因为这是不相似的例子的陈述的缘故。在那里，像这样陈述后就会变得美妙。声音是常，因为一切都是无常的，意思是说因为不是一切，所以不存在。如果是这样，那么就是用不相似的例子，从所要证成不存在而显示理由不存在。以常的衡量，在这里所要证成，不是。以接近的衡量，在这里对于声音说一切，因为说一切，所以将一切不是作为标志来说是不合理的。那是不成立的，因为声音也包含在一切之中吗？因为是立宗的一部分的缘故。如果说一切无常，用一切这个词语连同声音一起说，那么那样的话，因为声音也包含在一切之中，所以一切不是就不存在了。怎么会不存在呢？当这是其中的一部分的缘故，所以不是一切吗？如果是那样，那么对于其他也是一部分的缘故。因为不是一切的缘故。如果是那样，那么不希望一切不是就会发生。如果即使那样也是立宗的过失，因为无常本身排除了常本身的缘故。
English
If it is said that there is no fault of transformation, then how can there be no fault? To this also: This desire for critical examination is merely a return from what is not desired. Therefore, it is considered that this is merely a return from what is not desired. Then, how does one understand the distinction of what is to be proven? The desire for critical examination is because it is possible to examine whether this is a sign or not, even the object of the name, so this is also called a proposition. The object to be proven with its image is shown. Those with reason say that the contradiction between the proposition and the reason, and the contradiction with the proposition, etc., are faults of the proposition. For example, sound is permanent because everything is impermanent, like saying that. It is not reasonable to say that the contradiction between the proposition and the reason is a fault of the proposition. Here, both the contradiction between the proposition and the reason are unreasonable. How is it? Those who have not learned well use dissimilar examples to explain. It is not reasonable to say that this statement of reason contradicts the proposition, because it is the statement of a dissimilar example. There, it will become beautiful after stating it like this. Sound is permanent because everything is impermanent, which means that because it is not everything, it does not exist. If that is the case, then it is shown that the reason does not exist from the non-existence of what is to be proven by a dissimilar example. By measuring permanence, here what is to be proven is not. By approximate measurement, here saying everything to sound, because it says everything, it is unreasonable to say that everything is not as a sign. That is not established, because sound is also included in everything? Because it is part of the proposition. If it is said that everything is impermanent, using the word everything including sound, then in that case, because sound is also included in everything, everything that is not does not exist. How can it not exist? Because when this is one part, is it not everything? If that is the case, then it is also one part for others. Because it is not everything. If that is the case, then it will happen that one does not want everything not to be. If even that is a fault of the proposition, it is because impermanence itself excludes permanence itself.